[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΩΣΤΕ αυτό εννοούσαν όταν έλεγαν ότι η Βουλή θα συνέλθει σε Ολομέλεια για να
τιμήσει όπως του αρμόζει τον Ανδρέα Παπανδρέου; Στα 25 χρόνια της
μεταπολιτευτικής Βουλής, και σε πολλά «μνημόσυνα», οι ομιλητές εξήντλησαν τα
όρια της ελληνικής γλώσσας σε επιθετικούς προσδιορισμούς για το «εύρος», το
«μεγαλείο» και τις «ικανότητες» των εκλιπόντων. Όσοι παρακολούθησαν αυτές τις
«αγιογραφίες» από τα θεωρεία ­ και δεν έχει σημασία να αναφερθεί εδώ ποιους
αφορούσαν ­ κούνησαν πολλές φορές, χαμογελώντας, το κεφάλι. Πολύ απλά, γιατί
γνώριζαν εν ζωή τους τεθνεώτες…

Ενώ για τον Α. Παπανδρέου περίσσεψε η μιζέρια και η κακομοιριά. Ο Κώστας
Σημίτης, κινούμενος σταθερά στην τακτική του «να ανακαλύψουμε πάλι τον
Ανδρέα», κατέφυγε σε μια επίπεδη ομιλία που είχε μεν θετικές αναφορές στο έργο
του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ, αλλά δεν είχε ούτε μια έξαρση. Τέτοια που να σε κάνει να
πιστεύεις ότι ο λόγος του δεν είναι το τυποποιημένο προϊόν κάποιων συμβούλων,
αλλά αποτέλεσμα μιας συναισθηματικής εσωτερικής διεργασίας.

Από τους υπόλοιπους πολιτικούς αρχηγούς, της λεγόμενης δημοκρατικής
αντιπολίτευσης, ο ένας συναγωνιζόταν τον άλλο σε δηλητηριώδεις αιχμές τόσο για
τον Ανδρέα όσο και για το ΠΑΣΟΚ. Η Αλέκα Παπαρήγα έριξε το βάρος της ομιλίας
της στις… σχέσεις του Ανδρέα με τους Αμερικανούς, ο Νίκος Κωνσταντόπουλος
είχε την αγωνία να μην του προσάψουν ότι έστω και με τιμητικές αναφορές στον
Α. Παπανδρέου πλησιάζει το ΠΑΣΟΚ, ενώ ο Δημ. Τσοβόλας επιχείρησε να
εξαργυρώσει πολιτικά τα όσα θετικά για τον εκλιπόντα είχε αναφέρει στην αρχή
της ομιλίας του. Έμεινε έτσι να πλανάται στον αέρα η πραγματικά ουσιαστική
ομιλία ενός πολιτικού αντιπάλου του Α. Παπανδρέου, του αρχηγού της Ν.Δ. Κώστα
Καραμανλή. Που επισήμανε τις αρνητικές πλευρές της πολιτικής του, αλλά δεν
φείσθηκε θετικών αναφορών στον μεγάλο πολιτικό.

Είναι πράγματι δύσκολο να στέκεσαι μπροστά στην Ιστορία, όρθιος.

Και είναι περισσότερο δύσκολο να μπορείς να την κοιτάς στα μάτια.

Ιδιαίτερα όταν έχεις λόγους να φοβάσαι τους ανθρώπους που την διαμόρφωσαν. Και
προχθές, όσοι μίλησαν, ο καθένας χωριστά, και όλοι μαζί, έδειξαν ότι
φοβούνται, ακόμη και νεκρό, τον Α. Παπανδρέου…