Κάνουμε το καθήκον μας

ΑΠΑΝΤΩΝΤΑΣ σε σχόλιο της Λίνας Αλεξίου, η δασκάλα Ειρήνη Λιονάκη (Αθήνα) γράφει:

«Δεν θα σας απαντήσω με πολλά λόγια, αλλά με μια και μόνη φωτογραφία που
“αξίζει 1.000 λέξεις” και που δείχνει εκπαιδευτικό γονατισμένο, να σηκώνει τα
χέρια του με απόγνωση, αλλά και υπερηφάνεια προς τα ΜΑΤ. Σας προτείνω να
ενημερώνεστε πρωτίστως από την ίδια την εφημερίδα στην οποία γράφετε, από όπου
είναι παρμένη και η φωτογραφία.

Θα ήθελα ακόμη να προσθέσω ότι, όπως οι μαθητές μαθαίνουν από εμάς τους
δασκάλους να αποκτούν αγωγή και μόρφωση με την δική τους ενεργητική συμμετοχή,
έτσι και εσείς κυρία Αλεξίου θα μπορούσατε να ήσαστε παρούσα στα γεγονότα όλων
αυτών των ημερών έχοντας ζωντανή την εικόνα των πραγμάτων και, κατά συνέπεια,
να μην μιλάτε για “καδρονιοφόρους” δασκάλους που είδατε, όπως η ίδια δηλώνετε
­ πού αλλού; ­ στην τηλεόραση.

Υ.Γ.: Τα τόσα ζευγάρια μάτια που παρακολουθούν εμάς τους εκπαιδευτικούς μέσα
στην τάξη και έξω από αυτήν, αλλά και η ευθύνη για το μέλλον = παιδιά αυτού
του τόπου μάς κάνει με τη σειρά μας, κυρία Αλεξίου, “να αισθανόμαστε καλά”,
γιατί κάνουμε το καθήκον μας και επιπλέον να βγαίνουμε στους δρόμους και να
διαδηλώνουμε για τα δικαιώματά μας».

Απάντηση της Λίνας Αλεξίου

«Θα είμαι η τελευταία ­ και ούτε καν… ­ που θ’ αρνηθώ σε όποιο κλάδο
εργαζομένων να διαδηλώσει και να απαιτήσει το δίκιο του. Τον “κλάδο
καδρονιοφόρων”, όμως, κανείς δεν θα με πείσει να τον δεχθώ, όταν φυτρώνει σε
οποιονδήποτε κλάδο εργαζομένων και τον διασύρει. Έστω και αν κάποιοι επιμένουν
να “αισθάνονται καλά” έχοντας εικόνα από όλα τα διαδραματισθέντα και όχι επιλεκτική».