Έδωσα κι εγώ εξετάσεις αλλά δεν δηλώνω «υπερήφανος»

ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΗΣ δάσκαλος της Αθήνας και πτυχιούχος της Παιδαγωγικής Ακαδημίας
Λαμίας (1988), ο κ. Κώστας Βουτσινάκης μας έστειλε την ακόλουθη απάντηση στην
επιστολή της κ. Μαρίας Καστανάρα «Γιατί είμαι υπερήφανη»:

«Διάβασα με μεγάλη προσοχή την επιστολή της κας Καστανάρα Μαρίας στις
19-6-1998 με τίτλο «γιατί είμαι υπερήφανη» και με μεγάλη έκπληξη διαπίστωσα
πως υπάρχουν άνθρωποι που σκέφτονται με αυτό τον τρόπο.

Κα Καστανάρα, είμαι αναπληρωτής εκπαιδευτικός Πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης και έχω
πάρει το πτυχίο μου το 1988. Γνώριζα αποφοιτώντας από την Ακαδημία, το σύστημα
της επετηρίδας, το πρόβλημα της αδιοριστίας για κάποια χρόνια και όμως επέλεξα
να ακολουθήσω αυτή την κατεύθυνση. Σήμερα εργάζομαι ως αναπληρωτής και έδωσα
και εγώ στις εξετάσεις του ΑΣΕΠ. Σε καμία όμως περίπτωση δεν μπορώ να βγαίνω
και να δηλώνω υπερήφανος για τη συμμετοχή μου. Αβέβαιος για το μέλλον μου όπως
διαμορφώνεται, μιας και είμαι ήδη 32 ετών πήρα μία απόφαση που δίχασε την
προσωπικότητά μου. Θεώρησα πως πράττω σωστά μιας και περιμένω 10 χρόνια για
τον διορισμό μου, βρίσκομαι στην εκπαιδευτική κοινότητα ως αναπληρωτής και έχω
κάποιο δικαίωμα συμμετοχής. Δεν θα δεχόμουν όμως ποτέ να μπω σε ένα εξεταστικό
κέντρο υπό τη συνοδεία των ΜΑΤ. Θα προτιμούσα οι συνθήκες να ήταν πιο ομαλές
και να μην υπήρχε αυτό το διάχυτο αίσθημα της κοινωνικής αδικίας.

Στην επιστολή σας κατηγορείτε τους πάντες, όλους όσοι αντέδρασαν στο σύστημα
επιλογής των εκπαιδευτικών με διαγωνισμό. Ενδιαφέρεστε μόνο για τη δική σας
τακτοποίηση και φυσικά θα είστε από τους νέους ελάχιστους αποφοίτους που σαν
αρπακτικά είδαν αυτό το διαγωνισμό σαν αφορμή για να αρπάξουν τη θέση κάποιου
άλλου εκπαιδευτικού, που μπορεί να δουλεύει και 10 χρόνια στο σχολείο του ως
αναπληρωτής. Και αυτό σας κάνει υπερήφανη. Είστε από τις ελάχιστες περιπτώσεις
που το υποστηρίζουν αυτό. Εγώ προσωπικά που μίλησα με συναδέλφους μου, που
έδιναν εξετάσεις, ήταν όλοι προβληματισμένοι γι’ αυτή την κατάσταση και ο
καθένας πρότεινε και κάτι, ώστε να μην φτάσουν τα πράγματα εκεί που έφτασαν,
όμως δεν είδα ικανοποίηση και υπερηφάνεια από κανέναν, κάτω από τις συνθήκες
που έγινε η διεξαγωγή του συγκεκριμένου διαγωνισμού.

Οταν κα Καστανάρα, ένας αναπληρωτής που δουλεύει χρόνια στο σχολείο και έχει
προγραμματίσει τη ζωή του, έχει οικογένεια και παιδιά δεν μπορεί να μην
αντιδράσει όταν βλέπει πως χάνει τη θέση του από τη μία ημέρα στην άλλη.
Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι ακούει πως καταργείται η επετηρίδα, στο μέσο των
καλοκαιρινών διακοπών. Δεν θα ήθελα να επεκταθώ στο συγκεκριμένο θέμα γιατί
αυτά τα πράγματα είναι γνωστά και μάλλον μόνο η κα Καστανάρα δεν τα ξέρει ή
μάλλον τα ξέρει αλλά ενδιαφέρεται μόνο για τον εαυτό της και για κανέναν άλλο.

Νομίζω πως το σύστημα με το οποίο θα διοριστείτε στο δημόσιο το γνωρίζατε,
όταν φοιτούσατε στη σχολή σας και δεν σας ανάγκασε κανείς γι’ αυτό. Όμως η
λογική του προσωπικού βολέματος στην περίπτωσή σας είναι πασιφανής. Βρήκατε
την ευκαιρία, γιατί να την χάσετε. Δεν πειράζει που κάποιοι αδικούνται. Εσείς
να πετύχετε. Μπράβο σας.

Επειδή γράφτηκε πως δεν υπήρχαν προτάσεις θα σας αναφέρω τα εξής: Αν ο
υπουργός Παιδείας δήλωνε: 1. Πως οι αναπληρωτές, που φυσικά εργάζονται ήδη σε
σχολεία, δεν θα λάβουν μέρος στον διαγωνισμό, εάν δεν το επιθυμούν και θα
διοριστούν μέσω επετηρίδας και 2. Η περίοδος σταδιακής κατάργησης της
επετηρίδας θα μεγάλωνε από τα 5 στα 7 ή 8 χρόνια, τότε να ξέρετε πως δεν θα
είχαμε αυτά τα επεισόδια, γιατί θα υπήρχε το αίσθημα της δικαιοσύνης προς
όλους τους εμπλεκόμενους στο εκπαιδευτικό σύστημα και κάτω από ένα ήπιο κλίμα
θα γινόταν και ο διαγωνισμός (ο οποίος ως σύστημα επιλογής έχει πολλές
ατέλειες και αυτό δεν το υποστηρίζω εγώ, αλλά σε δηλώσεις του ο κος Σμυρλής,
υπεύθυνος του τομέα Παιδείας του ΠΑΣΟΚ).

Κανείς δεν αμφιβάλλει πως το σύστημα της επετηρίδας ήταν πλέον αναχρονιστικό.
Όμως, όταν κάνουμε μία μεταρρύθμιση, ελέγχουμε όλες τις παραμέτρους που
συνυπάρχουν σ’ αυτή, γιατί σε αντίθετη περίπτωση η μηχανή δεν θα λειτουργήσει
σωστά. Νομίζω πως ο διάλογος είναι πολύ καλύτερος από τον μονόλογο και στην
κοινωνία που ζούμε έχουμε απόλυτη ανάγκη από κοινές αποφάσεις για να πετύχουμε
και τους δύσκολους στόχους μας. Με διχασμό και διχόνοια δεν πρόκειται να
πετύχουμε τίποτε.

Λυπάμαι που κάποιοι μελλοντικοί «συνάδελφοι» δεν αναγνωρίζουν τα δικαιώματα
των αναπληρωτών. Είναι κρίμα που φτάσαμε σε τέτοια σημεία ατομικισμού και
αδιαφορίας για τον πλησίον μας. Εύχομαι πάντως, το αίσθημα της αδικίας που
υπάρχει στις οικογένειες όλων των αναπληρωτών συναδέλφων να αποκατασταθεί
σύντομα και να βρεθεί μία υγιής και δίκαιη λύση, που θα μας κάνει όλους να
αισθανόμαστε αξιοπρεπείς και υπερήφανοι για την κοινωνία που ζούμε.

Είναι κρίμα να φτάνουμε σε τέτοιες συγκρούσεις γιατί είμαστε όλοι Έλληνες και
πρέπει να δουλέψουμε για μια καλύτερη Ελλάδα. Ας αναλογιστούμε όλοι τις
ευθύνες μας και ας γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι».