[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΑΠΟ ΤΟΝ Πολύγυρο στο Ιπποκράτειο Θεσσαλονίκης και από εκεί στην Αθήνα. Τρία
παιδάκια, με το επικίνδυνο δηλητήριο να κυλά στο αίμα τους, να μεταφέρονται
από το ένα νοσοκομείο στο άλλο, ώσπου να φτάσουν σε μία μονάδα που λίγο καιρό
πριν ήταν έτοιμη να κλείσει ελλείψει γιατρών.

Ασυνήθιστο; Καθόλου.

«Ας πούμε ότι νιώθεις έντονη ζαλάδα», διηγείται μία αληθινή ιστορία
καθημερινής τρέλας ο κ. Ν. Φίλιας, διευθυντής της Μονάδας Εντατικής Θεραπείας
(ΜΕΘ) του νοσοκομείου Άγιος Σάββας. «Πρώτα ψάχνεις νοσοκομείο που εφημερεύει
(αλλάζουν συνέχεια). Σε πάνε στο Λαϊκό και ο νευρολόγος ζητάει αξονική. Σε
μεταφέρουν στον Άγιο Σάββα. Διαπιστώνεται ότι έχεις εγκεφαλική αιμορραγία και
χρειάζεσαι νευροχειρουργό, που δεν υπάρχει γιατί δεν εφημερεύει το νοσοκομείο.
Σε μετεφέρουν στον Ερυθρό Σταυρό, σε χειρουργούν, αλλά χρειάζεσαι ΜΕΘ, που δεν
υπάρχει. Αρχίζει η αγωνιώδης αναζήτηση και σε μεταφέρουν ξανά. Κάθε μετακίνηση
είναι χρόνος (με 40 μόνο ασθενοφόρα στην Αττική και το κυκλοφοριακό της) και
χρήμα. Είσαι μόνο 30 χρόνων. Έχεις όλες τις προϋποθέσεις να ζήσεις, αλλά
μπορεί και να χαθείς. Άδικοι θάνατοι, άδικες αναπηρίες. Δεν είναι απαραίτητα
θέμα κρεβατιών Εντατικής ­ που και αυτά λείπουν, παρόλο που αυξήθηκαν αρκετά
τα τελευταία χρόνια.

Δεν είναι μόνο που υπάρχουν τρεις όλες κι όλες ΜΕΘ για παιδιά, με 24 κρεβάτια,
όλα στην Αθήνα. Είναι που δεν υπάρχει σύστημα επειγόντων περιστατικών ώστε να
αντιμετωπίζεται το συμβάν στην πρώτη φάση (μόνο 11% φτάνει στη ΜΕΘ πριν από
τις 48 ώρες). Και κανένα νοσοκομείο δεν έχει Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών και
δομή να καλύψει όλα τα τμήματα ­ ούτε καν το ΚΑΤ. Είναι που δεν έχουν
οργανωθεί πλάι στις ΜΕΘ βοηθητικοί χώροι (μονάδες αυξημένης φροντίδας) για μία
ενδιάμεση νοσηλεία (ταχύτερη διακίνηση ασθενών κατά… 20% – 40% και μικρότερο κόστος).

Άσε που είναι και αυτοί που έχουν αρνητική στάση στην ανάπτυξη ΜΕΘ και του
Συστήματος Επειγόντων Περιστατικών (υπάρχουν προτάσεις) φοβούμενοι, ίσως, ότι
θα τους αφαιρούσε ισχύ ή θα τους ξεβόλευε. Μιλάμε για προέδρους νοσοκομείων,
διευθυντές άλλων κλινικών κ.λπ. Και μην τολμήσει κανείς να “αγανακτήσει”
επειδή… “δεν γίνονται τέτοια πράγματα”. Οι σχετικές καταγγελίες έχουν γίνει
δημόσια από ιατρική εταιρεία. Έτσι, μόνο ένας στους τρεις αντιμετωπίζεται
σωστά και κάθε χρόνο κάπου 300 άνθρωποι μετατρέπονται σε «φυτά» ­ και ύστερα
δεν υπάρχει καν ίδρυμα να τους φροντίσει…».