ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Τι πληροί ο αναπληρωτής;

Τις θλιβερές ημέρες που πέρασαν, όπου καταδικαστήκαμε να δούμε δίπλα στις
ένστολες δυνάμεις καταστολής εκπαιδευτικούς με καδρόνια, σιδηρολοστούς και
αλυσίδες, η φιλολογική μου διαστροφή με απασχολούσε συνεχώς, με εστιασμό τον
διαβόητο πλέον όρο «αναπληρωτής».

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ τάχα αυτός ο όρος, συμπολίτες; Δεν σημαίνει άραγε τον
επαγγελματία, επιστήμονα, ειδικό, τεχνίτη, ο οποίος αναπληροί κάποιον του
αυτού επαγγέλματος ή λειτουργήματος ή επιτηδεύματος ο οποίος κωλυόμενος να
ασκήσει τα καθήκοντά του, δημιουργεί κενό στον χώρο της εργασίας του, το οποίο
κενό καλείται να πληρώσει, για όσο χρόνο απουσιάζει, κάποιος άλλος με τα ίδια
πιθανόν προσόντα ή ανάλογα και την ίδια πείρα; Έχω ακούσει για έκτακτους
υπαλλήλους σε υπηρεσίες που έχουν κάποια εποχή φόρτο εργασιών, για εποχικούς,
έχω ακούσει τον πρωτάκουστο τίτλο «έκτακτος υπάλληλος σε οργανική θέση» και
άλλα τέτοια εργασιακά υβρίδια τής καθ’ ημάς δημοσιοϋπαλληλίας. Έχω ακούσει
ακόμα και το κατανοώ τον όρο «εποχικός υπάλληλος». Όντως σε κάποιες περιόδους
του έτους εμφανίζονται έκτακτες ανάγκες και χρειάζεται για ορισμένο χρόνο και
ορισμένο έργο να απασχοληθούν εργάτες ή υπάλληλοι.

Τι σημαίνει όμως αναπληρωτής δάσκαλος ή καθηγητής. Κατ’ αρχάς σκέπτεται κανείς
ότι θα πρόκειται για κενά που δημιουργούνται εξαιτίας απουσιών, λόγω ασθενείας
ή κυήσεως ή τοκετού. Είναι λογικό να υπάρχουν τέτοια κενά, άνθρωποι είμαστε.
Αλλά πόσα κενά; Τόσες χιλιάδες, όσα οι αναπληρωτές στην εκπαίδευση; Θυμάμαι
πριν από δέκα πέντε χρόνια πως ο Απόστολος Κακλαμάνης είχε αποκαλύψει ως
υπουργός Παιδείας πως με μεγάλη ελαστικότητα και χωρίς επαρκή έλεγχο η
εκπαίδευση έπασχε από την ασθένεια… των αναρρωτικών αδειών. Το αποκάλυψε,
προσπάθησε να το θεραπεύσει, αλλά το κακό συνεχίστηκε.

Ο ίδιος ρέκτης πολιτικός (που σπούδασε πάμπτωχος και εργαζόμενος φοιτώντας σε
νυχτερινά σχολεία) είχε αντικαταστήσει τον φθαρμένο θεσμό των επιθεωρητών με
τους σχολικούς συμβούλους, διορίζοντας μια πρώτη ομάδα εξόχων εκπαιδευτικών,
αλλά από τότε ώς σήμερα ουδείς σύμβουλος μπήκε σε αίθουσα να διαπιστώσει
προσωπικώς τι κάνει ο εκπαιδευτικός εκεί μέσα. Υπάρχουν εκπαιδευτικοί με 15ετή
υπηρεσία που ουδείς, ουδέποτε, τους έλεγξε. Ας γυρίσουμε στο θέμα.

Γιατί τόσοι πολλοί αναπληρωτές, οι οποίοι, ειρήσθω εν παρόδω, προσελαμβάνοντο
βάσει της επετηρίδας και τα έτη υπηρεσίας τους θεωρούνται συντάξιμα, αν κάποτε
ευτυχήσουν να διοριστούν. Τα κενά, πέρα από τα λογικώς φυσιολογικά, πώς
δημιουργούνται; Είτε οργιάζουν οι αναρρωτικές άδειες και οι κοπάνες είτε είναι
οργανικά κενά, δηλαδή οι αναπληρωτές καλύπτουν θέσεις που το κράτος όφειλε να
πληρώσει με διορισμό. Και γιατί δεν το κάνει; Πιθανόν για λόγους οικονομικούς.
Οι αναπληρωτές δεν πληρώνονται, νομίζω, καλοκαίρι και, βεβαίως, δεν προάγονται
ώστε να μεγαλώνει ο μισθός τους! Είναι ωρομίσθιοι.

Αν συμβαίνει το πρώτο, το κράτος και οι υπηρεσίες του υπουργείου Παιδείας,
αλλά και οι υγειονομικές επιτροπές δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους ή υπάρχει
ένα, γνωστό, πνεύμα αλληλεγγύης κ.λπ. Αν συμβαίνει, όμως, το δεύτερο,
βρισκόμαστε μπροστά σ’ ένα κράτος μπακάλη, εργολάβο της κακής ώρας, εργοδότη
της φωτιάς. Φαίνεται πάντως πως το τελευταίο ισχύει γιατί οι αδειούχοι κάποτε
γυρίζουν, σε ένα μήνα, σε δύο, σε τρεις. Λογικό θα ήταν για τόσο διάστημα να
απασχολούνται οι αναπληρωτές. Πώς όμως συμβαίνει να προσλαμβάνονται σε ετήσια
βάση; Άρα προβλέπεται ετήσιο κενό ή η θέση είναι οργανικώς κενή και το κράτος
επωφελείται μισθούς τριών μηνών και από την άλλη καθηλώνει τους αναπληρωτές
στο πρώτο μισθολογικό κλιμάκιο. Ιδού η μπακαλική. Υπάρχουν σήμερα αναπληρωτές
που εργάζονται οκτώ και εννέα χρόνια. Αν είχαν κανονικά διοριστεί, θα είχαν
προαχθεί, με ανάλογη μισθολογική αύξηση, δύο φορές!!

Πάντως, όσοι αναπληρώνουν κάποιους ηλικιωμένους με προβλήματα υγείας ή
αναρρωτικές άδειες, δηλαδή έμπειρους εκπαιδευτικούς που κατά τεκμήριο
διδάσκουν τα μεγάλα παιδιά, αναλαμβάνουν και αυξημένης ευθύνης καθήκοντα.
Πολλοί για χρόνια διδάσκουν Δέσμες, δηλαδή ετοιμάζουν μαθητές για τα Πανεπιστήμια.

Ε! Αυτούς τους κυριολεκτικά ριγμένους εκπαιδευτικούς, τα σκλαβάκια της
εκπαίδευσης, που τους αντιμετωπίζει το κράτος σαν λαθρομετανάστες της
επιστήμης τους, αυτούς τούς κατά τεκμήριο πεπειραμένους αντί να τους
απορροφήσει αμέσως και στη θέση που βρίσκονται, αφού και τυπικά έχει φθάσει η
ώρα τους στην επετηρίδα αλλά και ουσιαστικά είναι αναγκαίοι στην εκπαίδευση
και έχουν δοκιμαστεί με την εγγύηση του κράτους και με τεκμήριο τον συνεχή
επαναδιορισμό τους, καλούνται να διαγωνιστούν με τους μαθητές τους, τους
άπειρους και τους αδόκιμους.

Και μια πρόταση πρακτική. Αφού, φυσικώ τω λόγω, δημιουργούνται κενά, γιατί δεν
διορίζεται κάθε νεοπροσλαμβανόμενος ως δόκιμος σε κάθε σχολείο με υποχρέωση,
όταν δεν αναπληροί απόντα, να παρακολουθεί στην αίθουσα το μάθημα των εμπείρων
συναδέλφων του, ώστε να αποκτά πείρα;