Το παράπονο της επαρχίας

ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ χρήμα σπαταλάται για την Αθήνα, ενώ για την επαρχία δεν γίνεται
τίποτε, σημειώνει ο κ. Δ. Αρβανίτης, από το Αμπελόφυτο Τριφυλίας, που παρατηρεί:

«Η επαρχία φτωχαίνει, μεταναστεύει και ερημώνεται. Το αγροτικό εισόδημα έπεσε
στο 13% του εθνικού. Οι πάσης μορφής τοκογλύφοι βγάζουν τριπλάσιο εισόδημα.

­ Πώς να ζήσει π.χ. η Νότια Πελοπόννησος όταν για να φτάσεις στην Καλαμάτα,
πρέπει να περάσεις τις 500 περίπου στροφές του μουλαρόδρομου Τρίπολης – Καλαμάτας.

­ Να μερικά στοιχεία που προδιαγράφουν το μέλλον του ευφορότερου νομού της
Ελλάδας, της Μεσσηνίας:

­ Γεννήσεις, μέσος όρος κατά μήνα 100.

­ Θάνατοι, μέσος όρος κατά μήνα 200.

­ Μετανάστευση των νέων 60%.

Τιμές προϊόντων:

Οινοστάφυλα 20-40 δρχ. το κιλό (τιμή συνεταιρισμού), πορτοκάλια – λεμόνια 15
δρχ. το κιλό ­ αζήτητα, λάδι 600 δρχ. το κιλό.

­ Η βιομηχανία αποδιαρθρώθηκε.

­ Ο τουρισμός ­ ελλείψει δρόμων ­ μειώνεται συνεχώς. Όσοι τόλμησαν να χτίσουν
ξενοδοχεία στις μαγευτικές παραλίες παρέδωσαν τα κλειδιά στις Τράπεζες.

Ένα ακόμη καταλυτικό παράδειγμα για τα χάλια της υπαίθρου είναι ότι παραμένουν
κενές 1.700 θέσεις γιατρών παρά την πληθώρα στο επάγγελμα.

Στην “άλλη Ελλάδα”, την ωραία, τον παράδεισο, δεν πάει κανείς. Και όλοι την
εγκαταλείπουν, λίγοι ασπρομάλληδες γέροι φυλάνε τις εστίες.

Στο χωριό μου και διακονιάρηδες ακόμα έχουν να πατήσουν από χρόνια».