ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Δίπλα, όχι απέναντι

«ΓΙΑ ΣΤΑΘΕΙΤΕ μια στιγμή, κυρίες μου! Για να θυμηθούμε, ένας ένας και μία μία,
τι κάναμε όταν ήμασταν στην ηλικία των παιδιών μας». Η ήρεμη, ελαφρά
περιγελαστική, φωνή του σαραντάρη μπαμπά σταμάτησε για λίγο ­ εν μέσω του
θορυβώδους παιδικού πάρτι ­ τις φλυαρίες των υστερικών μαμάδων,
συμπεριλαμβανομένης της υποφαινόμενης, για το «τι σου είναι τα παιδιά σήμερα»,
το «πόσο ανησυχούμε για τις κακές παρέες» και το ότι «δεν μας λένε, βρε παιδί
μου, τίποτα»…

Λίγο πιο πέρα, τα βλαστάρια μας χοροπη-δούσαν αμέριμνα υπό τους ήχους του
«Τιτανικού» και της «σάμπα ντε τζανέιρο». Και ο ρεαλιστής μπαμπάς άρχισε να
κάνει επιτόπιο γκάλοπ ανάμεσα στους γονιούς: «Εσύ έλεγες στη μαμά σου όλα τα
μυστικά σου;» και «εσύ πήγαινες στον μπαμπά σου για έγκριση κάθε φλερτ σου;».

Οι διστακτικές, αλλά πάντα αρνητικές, απαντήσεις έδωσαν τέρμα στις μελό
αμπελοφιλοσοφίες μας. «Εγώ, κυρίες μου», συμπλήρωσε ο καλός σήμερα
οικογενειάρχης, «έβγαινα στα εφηβικά μου χρόνια με όλα τα “ακατάλληλα” ­ κατά
τη μητέρα μου ­ κορίτσια. Μήπως ξεχάσατε τα δικά σας;».

Ναι, αγαπητέ μπαμπά, ξεχάσαμε πράγματι τα μυστικά που κρύβαμε από τους
«μεγάλους» που «ποτέ δεν μας καταλάβαιναν». Ξεχάσαμε τις συναισθηματικές μας
εκρήξεις, τις ισχυρές φιλίες, την αγωνία ­ αλλά και τη μαγεία ­ των πρώτων
φλερτ. Ας ανασκαλέψουμε, λοιπόν, τη μνήμη μας. Για να μη βρεθούμε απέναντι στα
παιδιά μας, αλλά δίπλα τους, κερδισμένοι κι εμείς από τη μοναδική δροσιά της
ηλικίας τους.