«Ήταν ορκισμένοι εχθροί μου»

«Ο καθένας θα κουβαλάει τον… σταυρό της ψήφου του». Με αυτή τη δήλωση,
που σηματοδοτεί την πρόθεσή του να μην αφήσει αναπάντητη την απόρριψή του από
το Πανεπιστήμιο Αθηνών, ο διακεκριμένος επιστήμονας κ. Δημήτρης Νανόπουλος
πετάει το γάντι και ξεκαθαρίζει: «Ήταν έγκλημα εκ προμελέτης. Το θύμα όμως δεν
είμαι εγώ»!

ΜΙΑ ΗΜΕΡΑ μετά την άρνηση έξι καθηγητών του Πανεπιστημίου Αθηνών να δεχθούν
στις τάξεις τους τον διακεκριμένο συνάδελφό τους, τον λόγο παίρνει ο ίδιος ο
κ. Νανόπουλος. Μιλώντας στα «ΝΕΑ» κάνει λόγο για «προειλημμένες αποφάσεις»,
για «ομάδες και ομαδούλες» και για πιέσεις που του ασκήθηκαν προκειμένου να
αρνηθεί την πρόταση μετάκλησής του στο Πανεπιστήμιο Αθηνών!

«Ήξερα ότι ήταν ορκισμένοι εχθροί μου αυτοί οι κύριοι που με καταψήφισαν»,
σημειώνει ο κ. Νανόπουλος. «Γνώριζα ότι σκόπευαν να ψηφίσουν αρνητικά. Εγώ
παρ’ όλα αυτά επιχείρησα να συνομιλήσω μαζί τους, να σπάσω τον πάγο, για να μη
με κατηγορήσουν ότι αντιμετωπίζω το θέμα της μετάκλησής μου αφ’ υψηλού».

Οι τηλεφωνικές συζητήσεις, που είχε ο καταξιωμένος επιστήμονας της θεωρητικής
φυσικής, δεν απέδωσαν, αφού δεν στάθηκαν ικανές να περιορίσουν την υφέρπουσα
ψυχρότητα, που διέκρινε τις μεταξύ τους σχέσεις. Αντιθέτως, μάλιστα, από την
πρώτη στιγμή κατέστη εύληπτο στον κ. Νανόπουλο ότι η αντιμετώπιση που του
επιφύλασσαν οι συνάδελφοί του θα ισοδυναμούσε με αμφισβήτηση του κύρους του.

«ΜΗΝ ΤΡΩΣ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΣΟΥ»

Γι’ αυτό τον λόγο στον καταξιωμένο επιστήμονα δεν ήταν απροσδόκητη, κεραυνός
εν αιθρία, η τύχη της πρότασης που υπέβαλαν 32 πανεπιστημιακοί του Φυσικού
Τμήματος για τη μετάκλησή του στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

«Αν και προσπάθησα να ενώσω το ρήγμα, λέγοντάς τους ότι δεν έχουμε τίποτα να
μοιράσουμε, η απάντηση που έλαβα ήταν “μην τρως τον χρόνο σου”», εξηγεί ο κ.
Νανόπουλος. «Καταλάβαινα ότι έτρεφαν για μένα τα συναισθήματα του δράκου που
έσφιγγε μέχρι θανάτου ό,τι έλεγε πως αγαπούσε»

Κάνοντας λόγο για «ομάδες και ομαδούλες που αμαυρώνουν το κύρος των
πανεπιστημιακών ιδρυμάτων της χώρας μας», ο κ. Νανόπουλος υπογραμμίζει ότι οι
«ρίζες του κακού» καταλήγουν στη δεκαετία του ’60, τότε που μια ομάδα Ελλήνων
επιστημόνων επέστρεψε από το εξωτερικό καταλαμβάνοντας θέσεις και
πόστα-κλειδιά. «Από αυτήν τη σχολή πηγάζει όλη αυτή η ιστορία, η οποία
σημειωτέον δεν είναι και η μοναδική. Από τη δεκαετία του ’70 μέχρι σήμερα οι
ίδιοι άνθρωποι έχουν κλείσει την πόρτα σε κορυφαίους επιστήμονες της χώρας μας
που έχουν διαπρέψει στο εξωτερικό, όπως ο Γιάννης Ηλιόπουλος και ο Τομ Υψηλάντης».

ΠΟΙΟΥΣ ΚΑΤΗΓΟΡΩ

Σ’ αυτούς τους επιστήμονες, ο κ. Νανόπουλος συγκαταλέγει και τον καθηγητή του
Φυσικού Τμήματος κ. Νίκο Αντωνίου. «Αρκεί να σας αναφέρω ότι ο κ. Νίκος
Αντωνίου ο οποίος, όπως με πληροφόρησαν, είχε θέσει βέτο στη μετάκλησή μου,
πριν από χρόνια είχε αρχίσει έναν πόλεμο κατά του Γιάννη Ηλιόπουλου, αυτού του
λαμπρού επιστήμονα. Το ίδιο έπραξε και στον δάσκαλό μου, καθηγητή κ.
Χατζηιωάννου, ο οποίος τον είχε βοηθήσει μάλιστα στην εξέλιξη του. Είχε φθάσει
στο σημείο ο κ. Χατζηιωάννου να μην πατάει το πόδι του στο Πανεπιστήμιο».

Σ’ αυτό το σημείο, ο κ. Νανόπουλος κρίνει σκόπιμο να κάνει μνεία στον σύντομο
διάλογο που είχε με έναν ακόμη από τους εκλέκτορές του οι οποίοι, σύμφωνα με
τον ίδιο, διαδραμάτισαν καθοριστικό ρόλο στην καταψήφιση της πρότασης για την
μετάκλησή του στο Φυσικό Τμήμα του Πανεπιστημίου απ’ όπου αποφοίτησε.

«Περισσότερο απ’ όλους με τσάντισε ο κ. Πολύδωρος. Μου έλεγε ότι έχει
ετοιμάσει ένα μάστερ πλαν για τα επόμενα 30 χρόνια, στο οποίο εγώ δεν χωρούσα.
Πήγε να κάνει το “αμερικανάκι” σε εμένα, που έχω φάει τη ζωή μου στις ΗΠΑ.
Αυτός κατέβηκε πριν από έναν χρόνο στην Ελλάδα και μου μιλούσε με ύψος πολλών
καρδιναλίων. Λες και μίλαγε σε νεαρό λέκτορα πέμπτης διαλογής».

ΑΡΝΗΘΗΚΑΝ

«ΤΑ ΝΕΑ» απευθύνθηκαν στους δύο καθηγητές του Πανεπιστημίου Αθηνών. Τόσο ο κ.
Αντωνίου όσο και ο κ. Πολύδωρος εξέφρασαν την επιθυμία τους να μην εμπλακούν,
όπως είπαν, σ’ αυτόν τον διάλογο.

Με αυτά και με τα άλλα, η προσπάθεια του κ. Νανόπουλου να συσταθεί στην Ελλάδα
μία ισχυρή ερευνητική ομάδα που να παράγει επιστημονικό έργο διεθνούς φήμης,
μετατίθεται χρονικά. «Έχω αρκετές δόξες και τιμές για να καταλογίσουν ότι
εποφθαλμιώ για μια ακόμη θέση. Στο κάτω κάτω, δεν μιλάμε για το βραβείο
Νόμπελ. Δόξα τω Θεώ, έχω υπεραρκετές, δεν μου λείπουν», συμπληρώνει ο κ. Νανόπουλος.

«Θέλω στη χώρα μας να δημιουργηθεί ένα κέντρο διεθνούς φήμης, μέσα από κάποιο
ανώτατο πανεπιστημιακό ίδρυμα», καταλήγει ο διαπρεπής φυσικός και στέλνει το
δικό του μήνυμα. «Δεν πτοούμαι από κάτι τέτοια. Εγώ δεν θα πω το “ανθ’ ημών
Γουλιμής”, που είπε ο Χαρίλαος Τρικούπης».

ΑΝΟΙΧΤΟ παραμένει το ενδεχόμενο να επανεξετασθεί η πρόταση για τη μετάκληση
του κ. Νανόπουλου από το εκλεκτορικό σώμα των 11 καθηγητών του Φυσικού
Τμήματος του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Μιλώντας στα «ΝΕΑ» ο πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Κωνσταντίνος
Δημόπουλος επεσήμανε ότι «εάν προκύψουν λόγοι νομιμότητας της όλης
διαδικασίας, τότε μπορεί να επανεξετασθεί η πρόταση για τη μετάκληση του κ.
Νανόπουλου από το εκλεκτορικό σώμα. Αυτό θα το δούμε όταν καθαρογραφούν τα πρακτικά».

Εντούτοις, συμπλήρωσε ο κ. Δημόπουλος, «κανείς δεν μπορεί να κρίνει την
απόφαση των μελών του εκλεκτορικού σώματος. Η ελεύθερη σκέψη και βούληση είναι
η αρχή της Δημοκρατίας. Ο κ. Νανόπουλος είναι εξαίρετος επιστήμονας. Εγώ
πιστεύω ότι δεν είχε προετοιμαστεί κατάλληλα η όλη διαδικασία».

Από την πλευρά του, ο κ. Μιχάλης Δερμιτζάκης, κοσμήτορας Θετικών Επιστημών του
Πανεπιστημίου Αθηνών, αφού εξέφρασε την εκτίμηση του για τον κ. Νανόπουλο,
υπογράμμισε ότι «θα πρέπει να επανεξετασθεί εκ νέου το θέμα των εκλεκτορικών
οργάνων. Ως γνωστόν δεν υπάρχει ένα δευτεροβάθμιο το οποίο να μπορεί να
εξετάσει κάποιες ανάλογες κρίσεις. Σήμερα το εκλεκτορικό όργανο είναι
αυτεξούσιο και αυτοκέφαλο».

Αναφερόμενος στο ίδιο θέμα ο αναπληρωτής καθηγητής κ. Θανάσης Λαχανάς, τόνισε
στα «ΝΕΑ»: «Η Δευτέρα ήταν μια αποφράς ημέρα για το φυσικό τμήμα. Είχαμε μια
χρυσή ευκαιρία να μετακαλέσουμε έναν διεθνούς εμβέλειας επιστήμονα, o οποίος
θα συνέβαλε καταλυτικά στην κοινή προσπάθεια για την ανόρθωση της έρευνας στη
χώρα μας και τη διεθνή προβολή του ελληνικού Πανεπιστημίου, την οποία κλωτσήσαμε».