Έβλεπα βίντεο μαζί με τον Ράτζα

«Στα πλέι οφ τόλμησε παρά πολύ» παραδέχτηκε ο Λευτέρης Σούμποτιτς

ΠΕΡΠΑΤΟΥΣΕ στην Κηφισιά καμαρωτός και περήφανος. Μέχρι να φτάσει στο σημείο
του ραντεβού, σταμάτησε αρκετές φορές για να δεχθεί συγχαρητήρια.

Τελικά κάθησε στο «καφέ» που ο ίδιος είχε προτείνει για να δώσει τη
συνέντευξη. Στην ίδια καφετέρια όπου όλο τον χρόνο έπινε τον καφέ του. Βαρύς
τότε, για να πάνε τα φαρμάκια κάτω, όπως λέει χαμογελώντας. Τώρα πια, γλυκός.
Σαν το νέκταρ της επιτυχίας.

«Ναι, έχει αλλάξει η συμπεριφορά όλων απέναντί μου. Αν βοηθάς να πάρει τίτλο η
ομάδα, μετά 14 χρόνια, είναι δυνατόν να μην αλλάξει;», σημειώνει στην
παρατήρησή μου ο Λευτέρης Σούμποτιτς, που τώρα απολαμβάνει το δώρο στον εαυτό
του για τον τίτλο που κατέκτησε με τον Παναθηναϊκό. Ταξίδι στο Σικάγο, για να
παρακολουθήσει ξανά ­ όπως και πέρυσι ­ τη σειρά των τελικών.

­ Στον 5ο τελικό, αν και πέταξες το κύπελλο που είχατε βγάλει από τα
γραφεία, αν και πέταξες ακόμη και το σακάκι σου, ο κόσμος
δεν φώναξε το όνομά σου. Στη γιορτή όμως ακούστηκε αρκετές
φορές. Υπήρχε μια δυσπιστία όλη τη χρονιά.

«(γέλια)… Κατ’ αρχήν δεν είμαι από αυτούς που θέλουν να ακούνε το όνομά
τους. Δεν θέλω να βάλω το όνομά μου πάνω από του Ράτζα ή του Σκοτ. Νομίζω ότι
δεν ταίριαζα στο “σταρ σίστεμ” του Παναθηναϊκού. Είχε προπονητή τον Μάλκοβιτς.
Ήθελε Ιωαννίδη, Ομπράντοβιτς, Πέσιτς, Ντ’ Αντόνι. Τελικά ήμουν εγώ και έλεγαν
“τι να πει αυτός στον Ράτζα ή τον Σκοτ, που είχε προπονητή τον Ράιλι”…
Εφέτος ο καλύτερος προπονητής στο ΝΒΑ είναι ο Μπερντ. Πού ήταν πριν; Πουθενά».

­ Μίλησες για τύχη. Αντίθετα με άλλες χρονιές, εφέτος δεν
διαπιστώσαμε κάποια γούρια. Υπήρχε το γούρι του τίτλου.

«Μου τηλεφωνούσε ένας φίλος από τη Θεσσαλονίκη. Ο Μάρκος Καραμπέρης, τον οποίο
γνωρίζω χρόνια. Τέσσερις – πέντε ώρες πριν από το ματς. Μάλιστα, στα 60 ματς
που παίξαμε, βρήκε το σκορ στα 40!

Μου έδινε σιγουριά. Στο Μιλάνο για παράδειγμα, δεν μου είπε ότι θα χάσω. Μου
είπε ότι είδε τις δηλώσεις, τους παίκτες χαλαρούς. Με προβλημάτισε… Πήγα στα
αποδυτήρια στο ημίχρονο και έσπασα μια πόρτα. Ήταν όμως αργά…».

­ Η ομάδα στα πλέι οφ, παρουσιάστηκε με άλλο πρόσωπο.

«Είχαμε κάνει κάποια πράγματα στη διάρκεια της σεζόν και τα κρατούσαμε για τα
πλέι οφ. Τα δουλεύαμε στις προπονήσεις».

­ Έπαιξε ο Ράτζα επιτέλους άμυνα. Έμοιαζε λες και του είχε τραβήξει
κάποιος το αυτί. Χρησιμοποίησες τον Χούπμαν.

«Έχεις δίκιο, όμως όλα έχουν την εξήγησή τους. Ο Ράτζα είναι σαν μικρό παιδί.
Αντιμετωπίζε οικογενειακά προβλήματα. Εδώ καθόμασταν όταν άνοιξε έναν φάκελο
της DHL και είδε τις φωτογραφίες του γιου του. Έβαλε τα κλάματα. Αυτά δεν τα
ήξερε κανείς. Έπρεπε να τον βοηθήσω. Τον άφηνα ελεύθερο όταν πίστευα ότι
έπρεπε. Κινείται πολύ καλά στον ένα εναντίον ενός. Δεν θέλω να τον περιορίσω,
όπως δεν θέλω να κάνω κάτι τέτοιο σε κανέναν παίκτη μου. Όμως του έλεγα πως αν
βάλεις το καλάθι, έχει καλώς. Αν όμως το χάσεις, πρέπει να σκιστείς για να
γυρίσεις πίσω στην άμυνα. Περάσαμε ατελείωτες ώρες στο βίντεο. Χρειάστηκε να
του δώσουμε μια κασέτα 40 λεπτών, με φάσεις από άμυνές του. Την είδαμε μαζί,
σπίτι του. Κατάλαβε ότι όλα τα καλάθια που δεχόταν η ομάδα από τον αντίπαλό
του, ήταν όταν δεν έβγαινε μπροστά από τον παίκτη. Δεν έβγαλε κουβέντα».

­ Πότε έγινε αυτό;

«Πριν από το πρώτο ματς των πλέι οφ με το Ηράκλειο. Όμως δεν είναι μόνο αυτό.
Ο Σκοτ ήταν επηρεασμένος από τα επεισόδια στο ματς με τον Άρη. Έπρεπε να τον
βοηθήσω για να ξεπεράσει το σοκ. Σε κάποιο άλλο διάστημα, ένιωθε αδιάθετος.
Δεν δίστασα να πάρω το παιδί του σπίτι μου, για να περάσει πιο ήρεμα. Να
συνέλθει και να βρει ξανά την όρεξή του για μπάσκετ».

­ Ο Χούπμαν;

«Ακόμη και αυτός πίστευε ότι θα σκόραρε. Κατάλαβε ότι θέλαμε να μας βοηθήσει
κυρίως στη βρώμικη δουλειά. Υπήρχαν και άλλα πολλά, πίστεψέ με. Αυτά έπρεπε
πρώτα να φτιάξουμε και μετά τα αγωνιστικά».

­ Αισθάνθηκες ότι είχες την πλάτη στον τοίχο. Εσύ και η ομάδα σου;

«Δεν το σκεφτόμουν. Ήξερα ότι θα πάρουμε το πρωτάθλημα στα πλέι οφ. Γι’ αυτό
και το δήλωσα πριν από τους ημιτελικούς. Από την εμπειρία μου στα πλέι οφ, έχω
μάθει ότι εκεί πρέπει να ετοιμάσεις αλλαγές. Κι εφέτος τόλμησα πολύ. Στα πλέι
οφ τόλμησα πάρα πολύ. Στον Ηρακλή, στον μικρό τελικό με τον ΠΑΟΚ, είχα παίξει
με χαμηλό σχήμα. Με τον Χωλόπουλο 4άρι και τον Μπέρι 5άρι. Εφέτος
χρησιμοποίησα σχήμα με Καλαϊτζή, Παταβούκα και Κοχ. Θα με “σκίζανε” όλοι αν
δεν νικούσε η ομάδα. Είχα αφήσει στον πάγκο τον Αλβέρτη και τον Σκοτ».

­ Όλα αυτά ακούγονται ωραία τώρα που είσαι πετυχημένος. Πήρες
τον τίτλο. Έχεις σκεφτεί τι θα γινόταν αν ο Χένλαν στο
Ηράκλειο έβαζε το καλάθι ή αν ο Γάκης είχε αστοχήσει σε εκείνο
το τρίποντο από 25 μέτρα εις βάρος του ΠΑΟΚ; Θα αναζητούσε
ο Παναθηναϊκός τον αντικαταστάτη σου και αντί για τρεις παίκτες θα
έψαχνε για οκτώ.

«Έτσι είναι… Έτσι είναι ο αθλητισμός».

­ Πιστεύεις στην τύχη; Πόσο σε βοηθάει εσένα, που λένε ότι
έχεις το κοκαλάκι της νυχτερίδας; Πρωτάθλημα στην πρώτη
σεζόν στον ΠΑΟ, που έψαχνε τον τίτλο 14 χρόνια.
Κόρατς με τον Άρη. Έξοδος στην Ευρωλίγκα με τον Ηρακλή.

«Το κοκαλάκι της νυχτερίδας το έχω στο αμάξι μου. Δεν φτάνει όμως μόνο αυτό.
Είμαι τυχερός, αλλά όχι μόνο τυχερός».

Ο Λευτέρης Σούμποτιτς με τον συντάκτη της «ΟΜΑΔΑΣ» Σωτήρη Βετάκη

Ο ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ πήρε την μπάλα με τις υπογραφές των συμπαικτών του. Ο Καλαϊτζής τα
αυτόγραφά τους στην φανέλα του. Ο Ράτζα τον πίνακα που τον απεικόνιζε ως
φτερωτό. Ο καθένας από κάτι. Ο Σούμποτιτς;

«Αυτό το τριφύλλι…» μου λέει, εμφανίζοντας την καδένα του. «Είναι χρυσό και
μας το έκανε δώρο ένας φίλος του Παναθηναϊκού, χρυσοχόος. Εμένα μου έβαλε και
ένα “μάτι”. Το έβαλα στην καδένα μου και θα το έχω για πάντα. Είναι το
αναμνηστικό μου για το πρώτο μου πρωτάθλημα ως προπονητής».

­ Θυμάσαι πώς ξύπνησες την Δευτέρα;

«Ξάπλωσα στις 3 π.μ. και το ξυπνητήρι, για να σηκωθούν τα παιδιά για σχολείο
χτύπησε στις 7.30 π.μ. Είχα σηκωθεί μαζί με την Μπάρμπαρα από τις 6. Η
υπερένταση βλέπεις…».

­ Ήσουν πρωταθλητής.

«Όταν είδα τα φαξ, κατάλαβα τι πετύχαμε. Κάναμε κάτι πολύ μεγάλο. Όταν ζεις σε
μια χώρα 12 χρόνια, είσαι πέντε χρόνια προπονητής και έχεις τη μεγαλύτερη
ευθύνη ­ όχι το μεγαλύτερο μερίδιο ­ σε αυτή την επιτυχία, το συναίσθημα είναι
εκπληκτικό. Δεν το έζησα σαν παίκτης. Ο παίκτης είναι άλλο. Βάζει το καλάθι,
γίνεται ήρωας. Το χάνει; Φταίει ο προπονητής».

­ Ως παίκτη σε χαρακτήριζαν τα τρίποντα. Έτσι το μπαρ που είχες το
ονόμασες «6μ25». Τώρα που είσαι προπονητής πια, τι όνομα
θα του έδινες;

«Defence (άμυνα). Θέλω η ομάδα να παίζει άμυνα και φέτος, ιδιαίτερα στο πλέι
οφ παίξαμε εκπληκτικά. Ο Σκοτ ξέρεις τι μου είπε; Ότι τις κασέτες από τα ματς
με τον ΠΑΟΚ πρέπει να τις στείλω στις ΗΠΑ για να τις δείχνουν στα σεμινάρια άμυνας».

­ Τι κέρδισες από τον Παναθηναϊκό;

«Σπουδαία εμπειρία. Είναι πολύ δύσκολο να οδηγήσεις μια τόσο μεγάλη ομάδα, με
τις ιδιορρυθμίες που έχει. Οι περισσότεροι πίσω από τους πάγκους και στα
επίσημα είναι “προπονητές”. Σχολιάζουν συνέχεια και “ξέρουν τα πάντα”…
Έφθασα πολλές φορές λίγο πριν να εκραγώ. Δοκίμασα με τον πιο σκληρό τρόπο το
“self control” του εαυτού μου».

­ Ποιο είναι το αγχολυτικό σου;

«Ηρεμώ με τα παιδιά. Για έξι μήνες όμως δεν έχω κοιμηθεί οκτώ ώρες συνεχόμενες…».

­ Ο πρόεδρος, καθότι φαρμακοβιομήχανος, έχει… αγχολυτικό;

«Έχει φοβερό άγχος και εκείνος. Το μόνο φάρμακο που μπορεί να τον βοηθήσει,
όταν η ομάδα χάνει, είναι το κλείσιμο των τηλεφώνων…».

ΤΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ανήκει πλέον στο παρελθόν. Ο Λευτέρης Σούμποτιτς ήδη σκέφτεται
και σχεδιάζει τον Παναθηναϊκό της επόμενης χρονιάς. Η Ευρωλίγκα είναι σίγουρα
πιο… απαιτητική από το Ευρωκύπελλο και ο «Πίξι» το γνωρίζει καλά.

Το Μονάχο (φάιναλ φορ) είναι ο μεγάλος στόχος: «Κάτι μου χρωστάει. Πριν από
δύο μήνες ο γιος μου μού ζήτησε να του δώσω μια κασέτα από την εποχή που
έπαιζα. Βάλαμε στο βίντεο μία που είχε ένα ματς με τον Πανιώνιο και τον
ημιτελικό του Μονάχου. Αν δεν γινόταν το επεισόδιο στο ματς με τη Μακάμπι, δεν
θα χάναμε το κύπελλο. Στη Γάνδη, άπειροι και “αεράτοι” πήγαμε για να πάρουμε
το κύπελλο. Φάγαμε μια… σφαλιάρα και γυρίσαμε. Στο Μόναχο πήγαμε
προσγειωμένοι. Έγινε όμως το επεισόδιο και μείναμε έξω από τον τελικό. Το
Μόναχο, μου χρωστάει κάτι. Κάτι μου λείπει και όταν το σκέφτομαι, κάπου “κολλάω”».

– Ο Παναθηναϊκός θέλει τρεις παίκτες. Φωτογράφισέ μου τι ψάχνεις

«Έναν γκαρντ, που να παίζει και σμολ φόργουορντ (2-3). Έναν πλέι μέικερ. Και
έναν σέντερ.

Ο πρώτος θα σκοράρει για να μη λείψουν οι 17 πόντοι του Σκοτ. Αν όμως βρούμε
το σκοράρισμα από ξένο πλέι μέικερ, θα χρειαζόμαστε κοινοτικό, που θα είναι
καλός αμυντικός και γρήγορος. Σαν τον Σκονοκίνι.

Για πλέι μέικερ, εφόσον ο ξένος σκόρερ είναι 2άρι – 3άρι, θέλουμε έναν
κοινοτικό, που θα είναι καλός αμυντικός. Θα οργανώνει καλά την ομάδα στην
επίθεση και θα έχει καλό σουτ από μακρινή απόσταση. Όπως ο Ριγκοντό.

Για σέντερ θέλουμε έναν παίκτη που θα μας δίνει την άμυνα και τα ριμπάουντ του
Χούπμαν, ενώ στην επίθεση θα σκοράρει όπως ο Μαρτίνεθ».

­ Δίπλα στον Φώτση, ποιος παίκτης κάτω των 21 θα συμπληρώνει τη 12άδα;

«Υπάρχει στη σκέψη μας ο Γιώργος Διαμαντόπουλος… Θα δούμε. Και ο Καλαϊτζής
άλλωστε ακόμη δεν είναι 22 χρόνων».

­ Ο Μάγλος για τη θέση του σέντερ σου αρέσει;

«Είναι καλός παίκτης, όμως δεν θέλουμε να χαλάσουμε τις ισορροπίες στην ομάδα.
Οι απαιτήσεις του είναι απαγορευτικές».