ΣΗΜΑΤΑ

… παρ’ όλο το όνομά τους, εξακολουθούν να αισθάνονται ­ και να είναι ­
περισσότερο «εθνικοί» παρά «Εύρω». Και πώς αλλοιώς βέβαια, αφού η εκλογή τους
γίνεται πάντα εντός εθνικών συνόρων. Πριν από λίγες μέρες, ωστόσο, η Επιτροπή
Θεσμών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου έλαβε μια απόφαση που μπορεί ν’ αλλάξει
εντελώς τον χαρακτήρα της εκπροσώπησης στο Στρασβούργο: Μερικά από τα μέλη της
Ευρωβουλής θα ψηφίζονται ωσάν ολόκληρη η Ευρώπη να είναι μία και μόνη εκλογική
περιφέρεια. Τα 300 εκατομμύρια των Ευρωπαίων ψηφοφόρων θα μπορούν να στείλουν
στην Ευρωβουλή οποιονδήποτε υποψήφιο ανεξαρτήτως εθνικότητας. «Έτσι φυτρώνουν
οι ιδέες στις Βρυξέλλες ­ δήλωσε αγανακτισμένος στους “Σάνταιυ Τάιμς” ο
ευρωσκεπτικιστής λόρδος Τέμπιτ, πρώην πρόεδρος των Τόρυς. ­ Στην αρχή λες:
“Αυτό αποκλείεται να περάσει”. Και ύστερα το βλέπεις να κερδίζει συνεχώς έδαφος».

… της Επιτροπής Θεσμών αναφέρει ότι η εκλογή αυτών των σούπερ-βουλευτών θα
γίνεται με απλή αναλογική βάσει πανευρωπαϊκής λίστας (κατά κόμμα) για ένα 10%
των εδρών της Ευρωβουλής. Η Επιτροπή πρότεινε να γίνει αρχή από το 2009.
Μπορεί ωστόσο όλα αυτά να ξεκινήσουν νωρίτερα. Η Αυστρία, που σε τρεις
εβδομάδες αναλαμβάνει την προεδρία της Κοινότητας, έχει ενθουσιαστεί με την
ιδέα και δηλώνει ότι θα κάνει το παν για να την προωθήσει. Και το αρχικό 10%
του σώματος των πανευρωπαϊκά εκλεγμένων σούπερ-πολιτικών αναμένεται ότι θα
γίνει σύντομα 20%, κατόπιν 30% και πάει λέγοντας. Αύριο, στην Αγγλία,
συνεδριάζουν οι Συντηρητικοί για ν’ αποφασίσουν αν θα πουν τελικά Ναι ή Όχι
στις «παν-ευρωεκλογές». Στα μέσα Ιουλίου, για το θέμα θα ψηφίσει και η ίδια η
Ευρωβουλή. Καταφατικά, όπως πιστεύεται.

… και σκηνοθέτης Αλαίν Ρομπ-Γκριγιέ μίλησε στη «Στάμπα» για την Ευρώπη.
«Αισθάνομαι βαθειά Ευρωπαίος ­ είπε. ­ Είμαι έτοιμος ν’ απαρνηθώ ακόμη και τη
γαλλική μου ταυτότητα για χάρη της Ευρώπης. Άλλωστε το πανευρωπαϊκό πνεύμα
υπάρχει ήδη. Σκεφθείτε τον Κάφκα. Ανήκει μήπως σε καμμιά συγκεκριμένη χώρα;»
Αλλά ο Ρ.-Γκ. είχε και άλλα να πει. Για τον κινηματογράφο: «Η εποχή μας δεν
τον ευνοεί. Το γύρισμα ταινιών είναι μια υπόθεση όλο και πιο δαπανηρή. Ένας
Αντονιόνι, σήμερα, δεν θα ‘βρισκε παραγωγό. Το κοινό θέλει “Τιτανικούς”. Και
πόσοι θα πάνε να δουν Αγγελόπουλο; Και ας πήρε τον Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες….».

… των διανοουμένων: «Πολιτική στράτευση; Να λείπει! Η στράτευση συνδέεται με
την καθημερινότητα. Ο διανοούμενος οφείλει βέβαια να είναι υπεύθυνος πολίτης.
Αλλά όχι και να προσπαθεί να τραβήξει την προσοχή λέγοντας ανοησίες! Κοιτάξτε
τον Μπουρντιέ. Βολεμένος, Κολλέγιο της Γαλλίας, Ίδρυμα Ανωτάτων Σπουδών, ένα
σωρό θέσεις καλοπληρωμένες, και από εκεί κάνει τον έξυπνο. Επιμένει ότι πρέπει
ν’ ανοίξουμε την πόρτα σε όλους τους λαθρομετανάστες. Φυσικά, δεν θα τους
πληρώνει αυτός!». Δηλητήριο φύλαγε ο συγγραφέας του «Τζιν» και για τους
παλαιότερους γκουρού. «Από τον Σαρτρ έμαθα πολλά. Αλλά έγινε γελοίος με τα
καμώματά του το ’68. Όσο για τον Φουκώ, αυτός έβγαινε στους δρόμους για να
μαζεύει αγοράκια. Και τα περίφημα γκραφίτι; Απλές λοιδορίες για τη δεξιά. Με
δυο λόγια, υπήρχε ένα πνεύμα “αποκουλτουροποίησης”». Αρνείται τα νιάτα του ο
Ρ.-Γκ., αρνείται τον Μάη, αρνείται τη στράτευση. Μένει τουλάχιστον το
μυθιστόρημα; Μπα. «Όσο πάει και εγκαταλείπω την πλοκή. Μόνο η μορφή μ’
ενδιαφέρει πια. Λιγάκι».