ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Θεέ μου, είμαι ένας … γραικύλος!

ΑΜΑΡΤΙΑ εξομολογημένη, αμαρτία δεν είναι, Μακαριώτατε, έτσι μου έλεγε ο
κατηχητής μου εκείνα τα χρόνια που είχα και το σήμα του «Κυκλάμινου», γι’ αυτό
και αποφάσισα, όσο και αν μου στοιχίζει, να τα πω όλα, τώρα τα κατάλαβα, αλλά
ποτέ δεν είναι αργά. Είμαι ένας γραικύλος, Μακαριώτατε, μου κακοφαίνεται που η
λέξη είναι μόνον γένους αρσενικού ­ όλα τα λεξικά τα κοίταξα και βεβαιώθηκα
πως καλώς και στο μυστήριο του γάμου τονίζεται το «η δε γυνή να φοβήται τον
άνδρα», διότι ακόμη και απαξιωτικά γυναίκα δεν έχει μοίρα σε κάποιους χαρακτηρισμούς.

Εμένα κανένας δεν μου είχε πει, μέχρι που σας άκουσα Μακαριώτατε, πως συνιστά
γραικυλισμό, με άλλα λόγια συμπεριφορά ανάξια προς την εθνική μου παράδοση, να
πρεσβεύω το χωρισμό της Εκκλησίας από το κράτος. Είχα μείνει με τη στερρά
πεποίθηση πως η Εκκλησία δεν επιθυμεί τους λειτουργούς της αμειβόμενους από το
κράτος και διεκδικούντες «πριμ «παραγωγικότητας» ­ όπως οι άλλοι δημόσιοι
υπάλληλοι ­ δίχως και να κοπούν «τα τυχερά». Εμένα μάλιστα οι γονείς μου ­
εκκλησιάζονταν τακτικά ­ μου απαγόρευαν να ορκίζομαι και το έφερα βαρέως που
σαν μάρτυρας σε δικαστήριο υποχρεώθηκα να ορκιστώ και όχι να πω «μα την
αλήθεια», όπως με συμβούλευαν αν τύχαινα να καταλάβουν πως έλεγα ψέματα. Πού
να ‘ξεραν και κείνοι πως το «μα την αλήθεια» ­ όλοι την είχαμε περί πολλού την
αλήθεια ­ ήταν γραικυλισμός.

Τέλος, Μακαριώτατε, η ζωή μου ολόκληρη είναι, ως φαίνεται, ένας γραικυλισμός
και μισός, τώρα μου μπήκε και η ιδέα μήπως και κρύβω μέσα μου μια…
σχισματική, καθόλου δεν εννόησα το «αμάρτημα του Προέδρου της Δημοκρατίας που
δέχτηκε σε ακρόαση τους παλαιοημερολογίτες, εγώ κάθε πολίτη ­ ιδίως εκείνους
με τους οποίους διαφωνώ ­ τον σέβομαι. Και τώρα που τα είπα, δεν δηλώνω
μετάνοια ­ όποιον αγαπά την αλήθεια δεν τον απαρνιέται ο Θεός, μου έλεγαν. Με
κορόιδευαν, τάχα, Μακαριώτατε;