ΤΑΣΟΣ ΜΑΝΤΕΛΗΣ Η Ολυμπιακή ν’ αποδείξει αν μπορεί να πετάει, αλλιώς…

Τάσος Μαντέλης: «Θεώρησα ότι πιο σώφρον ήταν να περάσει αυτό το οποίο συμφωνήθηκε, έστω και αν αυτό σήμαινε και εκλαμβανόταν, όπως και εκλήφθηκε βέβαια, ότι ήταν μια μορφή υποχώρησης», λέει ο υπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών για τον κανονισμό προσωπικού που έφθασε στη Βουλή

Η τελευταία ευκαιρία για την Ολυμπιακή είναι αυτό το καλοκαίρι, δηλώνει ο
υπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών Τάσος Μαντέλης στα «ΝΕΑ». Ο υπουργός
ξεκαθαρίζει ότι η εταιρεία καλείται να αποδείξει στους επόμενους μήνες αν
μπορεί να σταθεί στα πόδια της, αν μπορεί δηλαδή να πετάει, αλλιώς… Αλλιώς,
όχι μόνο χάνει το τρένο της ανάκαμψης αλλά τίθεται πλέον εν αμφιβόλω και η
ίδια η ύπαρξή της. Πληροφορίες αναφέρουν, αλλά ο κ. Μαντέλης αρνείται να τις
επιβεβαιώσει, ότι πλην της Λουφτχάνσα, που εδώ και καιρό παρακολουθεί στενά
τις εξελίξεις στην Ολυμπιακή, προκειμένου να διαπιστώσει αν μπορεί να τα
καταφέρει με τα συνδικάτα των εργαζομένων, ένας ακόμη αεροπορικός κολοσσός
κάνει το ίδιο. Πρόκειται για την Μπρίτις Αιργουέις, η οποία επίσης θα ήθελε να
δει τη διοίκηση της Ολυμπιακής να βάζει μια τάξη στο χάος, για να μπορέσει
μετά να υποβάλει τις προτάσεις της. Τι είδους προτάσεις; Μάλλον προς την
κατεύθυνση της συνεργασίας. Εκτός και αν αποφασίσει διαφορετικά το Ελληνικό
Δημόσιο.

ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΣΤΗ ΔΙΟΙΚΗΣΗ

Η κυβέρνηση πάντως, επί του παρόντος, και αυτό προκύπτει σαφώς μέσα από τις
δηλώσεις του υπουργού Μεταφορών και Επικοινωνιών, αρχίζει να παίρνει
ουσιαστικές αποστάσεις από την Ολυμπιακή. Αφήνει όλο το παιχνίδι στη διοίκηση
της εταιρείας, διαλέγοντας ως δικό της ρόλο την αφ’ υψηλού παρακολούθηση της
κατάστασης. «Αν μια πτήση ματαιωθεί γιατί ένας πιλότος δεν θέλει να πετάξει,
αυτό δεν είναι υπόθεση στην οποία μπορεί το κράτος να παρέμβει ή ο υπουργός
πρέπει να κατέβει στο αεροδρόμιο και να πιάσει τον πιλότο να του πει γιατί
πονάει το κεφάλι σου», δηλώνει ο κ. Μαντέλης, οριοθετώντας τη νέα στάση που
εγκαινιάζει η κυβέρνηση στο θέμα της Ολυμπιακής. Φοβάται ίσως τα χειρότερα η κυβέρνηση;

Το σίγουρο είναι ότι «καμένη» από τα όσα έχουν προηγηθεί ­ ο κ. Μαντέλης λέει
για πρώτη φορά ότι έτοιμος ήταν να τα «βροντήξει» την περίοδο της ψήφισης του
νομοσχεδίου για την εξυγίανση της Ολυμπιακής ­ δεν θέλει να χρεωθεί την
πολιτική ευθύνη μιας υπόθεσης που τείνει να μεταβληθεί σε «λυδία λίθο» του
προγράμματος εξυγίανσης των ΔΕΚΟ.

ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΘΕΣΕΙΣ

Στη συνέντευξη, η οποία κάλυψε όλα τα «φλέγοντα» ζητήματα του υπουργείου
Μεταφορών και Επικοινωνιών, η γενική εικόνα που προκύπτει είναι η αγωνία της
κυβέρνησης να πείσει πρώτα απ΄ όλα τα συνδικάτα, και εν συνεχεία το κοινωνικό
σύνολο, ότι σε ένα ανταγωνιστικό περιβάλλον, όπως αυτό που έχει αναπτυχθεί, ο
μόνος τρόπος να επιβιώσουν ακόμη και οι εύρωστες ΔΕΚΟ είναι η αναζήτηση
στρατηγικών συμμαχιών, και με τον ιδιωτικό τομέα.

Στην παρατήρηση ότι «δεν ακούγονται και πολύ σοσιαλιστικά αυτά», ο κ. Μαντέλης
υποστήριξε ότι αυτά είναι «σοσιαλιστικότατα». «Ήταν εδώ ο υπουργός Μεταφορών
της Μεγάλης Βρετανίας, ο οποίος είναι και από τα ενεργά μέλη του Εργατικού
Κόμματος και συζητούσαμε τα ίδια πράγματα. Το ίδιο λέει η σοσιαλιστική
κυβέρνηση της Ιταλίας. Δεν είναι σοσιαλιστικές θέσεις και πολιτικές η
ανάπτυξη, η βελτίωση της θέσης των εργαζομένων, η διατήρηση των θέσεων
απασχόλησης; Και σοσιαλισμός σημαίνει να κλειστούμε μέσα σε μια παλιά γραμμή
του περασμένου αιώνα;».

­ Μόλις της προηγούμενης δεκαετίας ήταν αυτή η γραμμή, και το δικό σας κόμμα
ήταν αυτό που την ακολουθούσε, μηδέ του σημερινού Πρωθυπουργού εξαιρουμένου.

«Ποια γραμμή;».

­ Ο κρατισμός…

«Τα πράγματα έχουν αλλάξει. Πριν από 20 χρόνια λέγαμε άλλα πράγματα. Πώς θα
μείνουμε εμείς πίσω; Όταν όλος ο κόσμος κινείται και αναπτύσσεται εμείς θα
κοιτάμε προς τα πίσω;».

ΝΑ ΚΑΤΑΘΕΣΟΥΝ ΑΠΟΨΕΙΣ

Ο υπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών, εκφραστής προφανώς της τακτικής της
ήπιας αντιμετώπισης της εσωκομματικής αντιπολίτευσης, αναφέρεται και στα
εσωκομματικά ζητήματα. Αποφεύγει επιμελώς να αναφερθεί σε μέτρα εναντίον όσων
διαφοροποιούνται και προτείνει σε όσους έχουν διαφορετική άποψη για τα
προβλήματα να καταθέσουν τις απόψεις τους στα όργανα.

Από τις απαντήσεις του είναι σαφές ότι στο περιβάλλον του Πρωθυπουργού Κ.
Σημίτη, στο οποίο ο κ. Μαντέλης διατηρεί ξεχωριστή θέση, υπάρχουν δύο ή και
τρεις γραμμές σχετικά με τα εσωκομματικά…

Ο,ΤΙ ΚΑΙ να συζητάμε για την Ολυμπιακή δεν έχει τόσο νόημα, δηλώνει ο υπουργός
Μεταφορών και Επικοινωνιών, αν δεν πετάνε τα αεροπλάνα. Και καλεί όλους,
πολίτες και εργαζόμενους, να το καταλάβουν αυτό μια και καλή. Όσο για τον
εαυτό του, αρνείται να διατυπώσει οποιαδήποτε πρόβλεψη. «Όσο εμφανίζονται
τέτοια φαινόμενα (σ.σ.: «κλαδικών» απεργιών), δηλώνει, θα πρέπει να είμαστε σε
εγρήγορση». Και για όσους δεν κατάλαβαν, επιμένει: «Πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί».

Πιστεύει ότι «αν η εταιρεία δουλέψει το καλοκαίρι χωρίς τα προβλήματα που
συζητάμε, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι θα οδηγηθούμε μέχρι το τέλος του
χρόνου σε θετικά αποτελέσματα. Αλλά από την άλλη πλευρά, αυτό προϋποθέτει ότι
τα αεροπλάνα θα πετάνε».

­ Μα εδώ έχει καταντήσει ανέκδοτο το πότε πετούν και πότε όχι τα αεροπλάνα…

«Κάθε καθυστέρηση που γίνεται ή κάθε ματαίωση πτήσης μειώνει την αξιοπιστία
της Ολυμπιακής, δεν είναι ότι μειώνει τα έσοδα. Μειώνει την αξιοπιστία της
Ολυμπιακής. Και το μεγάλο στοίχημα της Ολυμπιακής για να πετύχει, είναι να
μπορέσει μέσα στον διεθνή ανταγωνισμό που υπάρχει να πετύχει στρατηγικές συμμαχίες».

­ Μπορεί να υπάρχει εταιρεία που να επιδιώκει ως στρατηγικό σύμμαχο την Ολυμπιακή;

«Στρατηγική συμμαχία για να κάνεις και για να σε δεχθεί για σύμμαχό σου μια
από τις άλλες μεγάλες εταιρείες ή τις άλλες ομάδες εταιρειών που κινούνται
στον ευρωπαϊκό χώρο, ζητάνε το απλούστερο, αλλά και το σημαντικότερο απ’ όλα:
ακρίβεια στις πτήσεις και ποιότητα στις παρεχόμενες υπηρεσίες».

­ Κατ’ αρχήν αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει ούτε το ένα ούτε το
άλλο. Αυτό δεν σας απασχολεί ως υπουργό;

«Ό,τι αφορά τη διαχείριση των υποθέσεων της εταιρείας, εκείνος ο οποίος κατά
νόμο πρέπει να διαχειρίζεται τα ζητήματα είναι η διοίκηση. Το κράτος
λειτουργεί ως μέτοχος και πρέπει να λειτουργεί ως μέτοχος. Δεν παρεμβαίνει
στην καθημερινή διοίκηση της επιχείρησης. Η κυβέρνηση πήρε τα αναγκαία μέτρα
που έπρεπε να πάρει, έδωσε την ώθηση που έπρεπε να δώσει στην εταιρεία για να
μπορέσει να προχωρήσει. Η κυβέρνηση φροντίζει επίσης να τακτοποιήσει τις
διαφορές της με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, όπως φροντίζει να τακτοποιήσει τις
υποχρεώσεις της προς την Ολυμπιακή Αεροπορία να μην υπάρχουν χρέη. Δεν μπορεί
να παρεμβαίνει στην καθημερινή διοίκηση».

«Αν μια πτήση ματαιωθεί γιατί ένας πιλότος δεν θέλει να πετάξει, αυτό δεν είναι υπόθεση στην οποία μπορεί το κράτος να παρέμβει ή ο υπουργός πρέπει να κατέβει στο αεροδρόμιο και να πιάσει τον πιλότο να του πει γιατί πονάει το κεφάλι του…» θα πει ο υπουργός

Η ΨΗΦΙΣΗ του νομοσχεδίου για την εξυγίανση της Ολυμπιακής στις αρχές του
χειμώνα αποτέλεσε μια εξαιρετικά σκληρή δοκιμασία για την κυβέρνηση και
προσωπικά για τον ίδιο τον υπουργό Μεταφορών και Επικοινωνιών Τάσο Μαντέλη.
Υπήρξαν πολλές επικρίσεις εντός και εκτός κυβέρνησης για τους χειρισμούς του
στην υπόθεση αυτή. Σήμερα ο Τ. Μαντέλης δηλώνει ότι «αισθάνεται δικαιωμένος»,
αποκαλύπτει ότι ήταν έτοιμος να τα παρατήσει εξαιτίας των χειρισμών, όχι των
δικών του αλλά άλλων, στην υπόθεση της Ολυμπιακής.

«Οι εργασιακές σχέσεις ­ δηλώνει ­ είναι υπόθεση της διοίκησης και των
εργαζόμενων. Είναι ένας κανονισμός που ρυθμίζεται μεταξύ τους. Δεν έρχονται
στη Βουλή ως νόμοι αυτά. Κατ’ εξαίρεση ήρθε στη Βουλή, επειδή από το ’95 που
έπρεπε να έχει γίνει δεν είχε επιτευχθεί συμφωνία και έπρεπε να λυθεί αυτό το
ζήτημα. Γι’ αυτό ακριβώς το φέραμε στη Βουλή».

­ Θα μπορούσε να είναι διαφορετικός ο κανονισμός εργασίας που
συμφώνησαν εργαζόμενοι και διοίκηση; Να είναι πιο κοντά στον
δικό σας;

«Θα μπορούσε ίσως ο κανονισμός προσωπικού να περιέχει περισσότερες ώρες
πτήσεως. Θα πω μόνο εδώ σαν παρατήρηση, ότι αυξήσαμε κατά 20% τις ώρες πτήσεως
όλων των ιπταμένων. Δηλαδή από 750 τον χρόνο πήγαμε στις 900. Το 900 είναι από
τα μεγαλύτερα μεγέθη που υπάρχουν στην Ευρώπη. Θα μπορούσε να ήταν παραπάνω.
Το αρχικό μας σχέδιο περιείχε χίλιες ώρες. Δηλαδή μια πολύ μεγάλη αύξηση χωρίς
αντίστοιχη αύξηση των αμοιβών. Τελικά πήγε στο 900. Τα δρομολόγια όμως της
Ολυμπιακής Αεροπορίας θα πρέπει να σας πω ότι είναι σχεδιασμένα από πέρσι με
μεγάλο ποσοστό υπερεργασίας, γιατί έτσι ήταν η λογική που είχε επικρατήσει
πέρσι και είχε δημιουργήσει και αυτά τα προβλήματα. Ενδεχόμενα λοιπόν να
είχαμε λίγο καλύτερη εικόνα, αυξάνοντας περισσότερο τις ώρες πτήσεως. Αλλά
πάλι δεν θα μπορούσαμε να καλύψουμε το σύνολο των δρομολογίων έτσι όπως είχαν
σχεδιαστεί από πέρσι».

­ Λέτε ότι «έτσι όπως είχαν σχεδιαστεί από πέρσι». Δεν υπήρχε μια
συγκεκριμένη διοίκηση πέρσι; Εσείς δεν ήσασταν υπουργός;

«Όχι, είχαν σχεδιαστεί ήδη».

­ Επί υπουργίας Καστανίδη δηλαδή;

«Είχαν σχεδιαστεί από τις αρχές του καλοκαιριού».

­ Τι παρέμβαση μπορούσε να κάνει ο υπουργός στα δρομολόγια;

«Όχι, τίποτα, δεν παρεμβαίνει. Στα δρομολόγια δεν παρεμβαίνει ο υπουργός. Ο
υπουργός παρεμβαίνει, ως μέτοχος έχω παρέμβει και εγώ σε γενικές συνελεύσεις
και έχω προσδιορίσει ότι πρέπει η διοίκηση να φροντίσει τα δρομολόγια να είναι
κερδοφόρα, να τα μετατρέψει από ζημιογόνα σε κερδοφόρα. Είναι μία γενική
κατεύθυνση. Καλείται να το υλοποιήσει η διοίκηση».

­ Αυτό δεν είναι και άμεση προτροπή να κόψει δρομολόγια;

«Ασφαλώς. Να κάνει καλύτερη διαμόρφωση των δρομολογίων».

­ Τελικά, τώρα, ύστερα από μήνες, έχετε κάνει την
αυτοκριτική σας, για το τότε; Αισθανθήκατε ότι δεν έπρεπε να
υποχωρήσετε κάπου ή έπρεπε να το κάνετε σε κάποια άλλη περίπτωση;
Ή να πείτε «ώς εδώ»;

«Πρέπει να είμαι ειλικρινής σ’ αυτό το σημείο. Όσον αφορά τα θεσμικά μέτρα δεν
έγιναν υποχωρήσεις. Έγινε μια μικρή υποχώρηση ως προς το λεγόμενο επίδομα
τροφής, αλλά από την άλλη μεριά όλα τα μέτρα στο σύνολο πέρασαν και το επίδομα
τροφής καλύφθηκε όλο σχεδόν. Όλο το ζήτημα που θα μπορούσε κανείς να συζητήσει
είναι σ’ αυτό που σας είπα προηγούμενα, στον κανονισμό προσωπικού. Ο οποίος
κανονισμός προσωπικού κανονικά είναι συμφωνία εργαζομένων και διοίκησης. Εκεί
πέρα βρέθηκα στο δίλημμα αυτό το οποίο περιγράφετε. Και ήταν μάλιστα πολύ
έντονο αυτό το δίλημμα, διότι δεν είχαν καταλήξει σε συμφωνία οι εργαζόμενοι,
εγώ είχα καταθέσει νόμο στη Βουλή, είχε φτάσει στη Βουλή ένας κανονισμός
προσωπικού και κανονικά θα έπρεπε αυτός ο κανονισμός προσωπικού να προωθηθεί.
Όμως την τελευταία στιγμή διοίκηση και εργαζόμενοι υπέγραψαν συμφωνία. Και εδώ
πέρα είχες ένα δίλημμα να αντιμετωπίσεις. Περνάς έναν κανονισμό που αν τον
είχαν συμφωνήσει πιο πριν δεν θα χρειαζόταν να τον φέρεις στη Βουλή και περνάς
ένα δικό σου κανονισμό, που δίνεις το έδαφος πάνω σ’ αυτό να γεννηθούν
καταστάσεις ανεξέλεγκτες; Θεώρησα ότι πιο σώφρον ήταν να περάσει αυτό το οποίο
συμφωνήθηκε, έστω και αν αυτό σήμαινε και εκλαμβανόταν, όπως και εκλήφθηκε
βέβαια, ότι ήταν μια μορφή υποχώρησης. Αλλά αυτό ήταν ένα κόστος».

ΚΑΠΟΙΟΙ θέλουν να επανέλθουμε στη θεωρία του «πολιτικού κόστους», αναφέρει ο
Τάσος Μαντέλης σχετικά με τις αντιδράσεις της εσωκομματικής αντιπολίτευσης
στην πολιτική που ακολουθεί η κυβέρνηση. Είναι όμως ήπιος απέναντί της. Και
πολύ μακριά από τις εισηγήσεις για τη λήψη μέτρων.

«Το βασικό δόγμα του ΠΑΣΟΚ, δηλώνει, είναι η διαρκής εξέλιξη, η διαρκής
μεταρρύθμιση, η διαρκής αλλαγή. Αλλά αυτά τα πράγματα βέβαια δεν γίνονται
χωρίς να υπάρχουν αντιστάσεις. Δεν γίνονται χωρίς να ταράξεις νερά, δεν
γίνονται χωρίς να ενοχλήσεις. Κάνεις μεταρρύθμιση, κάποιος ενοχλείται. Αυτό το
πράγμα γίνεται και στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ. Πολιτικός σχηματισμός ο οποίος δεν
παρακολουθεί τις εξελίξεις, είναι εκτός πραγματικότητας. Είναι σαν ένας
γίγαντας με πήλινα πόδια. Εμείς δεν θέλουμε το ΠΑΣΟΚ ένα γίγαντα με πήλινα
πόδια, θέλουμε ένα γίγαντα ο οποίος θα μπορεί να παρακολουθεί τις εξελίξεις,
και σ’ αυτό χρειάζονται όλοι».

­ Συνάδελφοί σας, υποστηρίζουν ότι «πρέπει να τελειώνουμε με αυτήν την
πτέρυγα η οποία μας δημιουργεί προβλήματα, λειτουργεί ανασχετικά στο έργο μας,
στα προγράμματά μας, δεν μπορούμε να κυβερνήσουμε κ.λπ.».

«Τι θα πει να τελειώνουμε; Το θέμα είναι να προχωρήσεις στις μεταρρυθμίσεις
που χρειάζεται ο τόπος. Αλλιώς επαναφέρουμε, κάτω από διάφορα άλλα ονόματα,
αυτήν τη θεωρία του πολιτικού κόστους. Είναι λάθος. Κάνουμε τώρα πράγματα τα
οποία οι άλλοι στην υπόλοιπη Ευρώπη τα έκαναν την προηγούμενη 10ετία, κι εμείς
τα είχαμε μεν ξεκινήσει την προηγούμενη δεκαετία, αλλά τα σταματήσαμε, γι’
αυτό ο τόπος πήγε πίσω δέκα χρόνια. Άν κάνουμε πάλι τα ίδια λάθη, φοβούμενοι
το πολιτικό κόστος, φοβούμενοι την αντίδραση, και δεν κάνουμε εκείνο που
πρέπει, πάλι θα βάλουμε τον τόπο να πάει δέκα χρόνια πίσω. Πρέπει να γίνουν
αυτά τα βήματα».

­ Μα εδώ διατυπώνεται αμφισβήτηση για ολόκληρη την πολιτική που ακολουθείται.

«Αυτά που κάνουμε τώρα, είναι αναγκαία. Άν κάποιοι δεν τα δέχονται, τι να πω;
Άς καταθέσουν μία πρόταση. Μέσα στο ΠΑΣΟΚ έχουμε Όργανα, και σε κυβερνητικό
επίπεδο και σε κομματικό. Μπορούν να καταθέσουν έναν άλλο τρόπο, μία άλλη
πορεία, η οποία να εξασφαλίζει τα βήματα αυτά τα οποία τα θέλει ο ελληνικός
λαός. Κάποιοι θέλουν να γίνουν κάποια πράγματα χωρίς να υπάρξει κανενός είδους
αντίδραση και κάποιοι δεν θέλουν ακόμα να γίνουν μεταρρυθμίσεις. Αλλά αυτό το
πράγμα, όποιος έχει κάποια αντίθετη άποψη, το καταθέτει, για να το
συζητήσουμε. Αλλά ότι πρέπει να γίνουν αυτά τα πράγματα, το απαιτεί όλος ο
ελληνικός λαός».

ΣΥΜΜΑΧΟΥΣ στο ιδιωτικό κεφάλαιο πρέπει να αναζητήσουν οι μεγάλες ΔΕΚΟ,
επισημαίνει ο Τ. Μαντέλης, θεωρώντας ότι αυτός είναι όρος επιβίωσής τους
απέναντι στον ανταγωνισμό που αναπτύσσεται ραγδαία.

Για τα ΕΛΤΑ αναφέρει ότι το πρόγραμμα εξυγίανσης πηγαίνει πολύ καλά, προβλέπει
ότι τον επόμενο χρόνο το έλλειμμα θα έχει μειωθεί σχεδόν στο 60% και το 2000 ο
οργανισμός θα είναι κερδοφόρος. Αλλά…

«… το πρόβλημα για τον ΕΛΤΑ είναι αν θα κάνει ή δεν θα κάνει συνεργασίες
στον διεθνή χώρο για να αυξήσει τις ταχυμεταφορές. Και αν κάνει συνεργασίες,
θα φοβηθεί να συνεργαστεί με το ιδιωτικό κεφάλαιο, με τις ιδιωτικές εξουσίες ή
όχι; Εάν φοβηθεί, δεν θα κάνει τίποτα, το έχασε το παιχνίδι. Πήγα σε δύο
συνελεύσεις και έβαλα το ερώτημα, κύριοι το δέμα θα το κινήσετε στην Ευρώπη;
Έχετε δικό σας δίκτυο; Θα φτιάξετε εσείς δίκτυο σε όλα τα μέρη της Ευρώπης ή
θα πείτε σε κάποιους που έχουν αυτό το δίκτυο, συνεργαζόμαστε; Και η απάντηση
βέβαια είναι ναι, να συνεργαστούμε και πρέπει να συνεργαστούμε. Και με πολλή
χαρά είδα ότι το αποδέχονται και οι εργαζόμενοι αυτό».

Στον ΟΣΕ, όπως ο ίδιος εξηγεί, τα πράγματα είναι πιο σύνθετα. Το πρόγραμμα
ανακαίνισης του δικτύου έχει τεράστιο κόστος και οι προσπάθειες της κυβέρνησης
θα στραφούν στο να ολοκληρωθεί, ως το 2007, ο βασικός κορμός των μεταφορών από
Πάτρα μέχρι Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Ειδομένη. Και επίσης ότι πρέπει να
εκμεταλλευθούμε συμπληρωματικές μεταφορές που σήμερα δεν τις εκμεταλλεύεται
καθόλου ο ΟΣΕ. Εδώ επανέρχεται το θέμα που είπα για τον ΕΛΤΑ. Εμπορευματικές
μεταφορές θα τις κάνει μόνος του ο ΟΣΕ; Ή Θα θελήσει να κάνει συνεργασίες;
Πρέπει και ο ΟΣΕ να κάνει συνεργασίες, διεθνείς συνεργασίες. Και να
συνεργαστεί και με ιδιωτικές επιχειρήσεις στις εμπορευματικές μεταφορές. Δεν
πρέπει να έχουμε καμιά αναστολή σε αυτό το σημείο. Διότι μόνος του δεν θα
μπορέσει να κάνει εκείνο που πρέπει να κάνει».