ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Μάχη σε λάθος χρόνο

Όταν θα έχει λήξει η απεργία στην Ιονική ­ διότι φυσικά με κάποιο τρόπο θα
πρέπει να τερματισθεί σύντομα μια αναταραχή που ξεπερνά ήδη τις αντοχές και
της κυβέρνησης και των εργαζομένων ­ θα διαπιστώσουμε όλοι με θλίψη ότι το
αποτέλεσμα αυτής της αναμέτρησης απαξίωσε παντελώς την τράπεζα. Πριν αρχίσει η
απεργία, η Ιονική είχε περίπου το 8% της τραπεζικής αγοράς. Αύριο, μετά τη
λήξη της απεργίας, είναι αμφίβολο αν θα έχει 5%!

Την απαισιόδοξη αυτή πρόβλεψη συμμερίζεται όλη σχεδόν η ομάδα των διευθυντών
υποκαταστημάτων της τράπεζας, η οποία στις 20 ημέρες της απεργίας πολιορκείται
καθημερινά από επιχειρηματίες και αποταμιευτές που δεν μπορεί να τους
εξυπηρετήσει. Φοβούνται, λοιπόν, δικαιολογημένα οι διευθυντές αυτοί ότι μόλις
λήξει η απεργία οι καλοί πελάτες της τράπεζας απαυδισμένοι από την ταλαιπωρία
θα επιλέξουν να συνεργασθούν με άλλες τράπεζες που δεν θα τους «αδειάζουν»
κάθε λίγο! Αν αυτό το απαισιόδοξο σενάριο επιβεβαιωθεί, τότε οι εργαζόμενοι θα
διαπιστώσουν με απόγνωση ότι οι θέσεις απασχόλησής τους που δεν απειλούνταν με
την ιδιωτικοποίηση της τράπεζας, κινδυνεύουν τώρα έστω και αν η Ιονική δεν
αλλάξει ιδιοκτησιακό καθεστώς.

Άλλωστε, αν παρακολουθήσει κανείς τις εξελίξεις στην τραπεζική αγορά τα
τελευταία 10 χρόνια, θα διαπιστώσει ακριβώς το ίδιο πράγμα. Ότι οι συνεχείς
απεργίες και η προβληματική εξυπηρέτηση των επιχειρήσεων και των άλλων πελατών
είχε ως αποτέλεσμα οι υπό κρατικό έλεγχο τράπεζες να χάνουν συνεχώς μερίδια
στην αγορά. Και επειδή ο λόγος για την Ιονική, θα ήταν πολύ χρήσιμο να
πληροφορούντο οι εργαζόμενοι στην τράπεζα αυτή τις αλλαγές που έχουν γίνει
στους συσχετισμούς με την Τράπεζα Πίστεως, που από πλευράς εργαζομένων και
υποκαταστημάτων είναι ισομεγέθεις τράπεζες.

Το 1986, λοιπόν, η Ιονική Τράπεζα είχε μεγαλύτερο μερίδιο αγοράς από την
Πίστεως και ήταν η τρίτη τράπεζα της χώρας. Τώρα είναι τέταρτη και συνεχώς
χάνει έδαφος. Το 1986 το ενεργητικό της Ιονικής ήταν 318 δισ. δρχ., της
Πίστεως 287, ενώ σήμερα είναι 2,2 τρισ. έναντι 3,5 τρισ., δηλαδή η Πίστεως
άφησε πολύ πίσω την Ιονική. Το 1986 η Ιονική είχε κέρδη 2 δισ. δρχ. και η
Πίστεως 1,8 δισ. δρχ. και σήμερα, δηλαδή το 1997, για το οποίο υπάρχουν
στοιχεία, η Πίστεως έχει κέρδη 81,8 δισ. δρχ. και η Ιονική μετά βίας 1,1 δισ. δραχμές.

Ποιος ευθύνεται για τη συντριπτική αυτή ήττα της Ιονικής στον ενδοτραπεζικό
ανταγωνισμό; Δεν συνδέονται οι δυσμενείς αυτές εξελίξεις με την κρατική
κηδεμονία; Και είναι αμέτοχο το συνδικαλιστικό κίνημα των σχετικών ευθυνών;
Όταν είναι βέβαιο ότι όχι μόνο δεν εναντιώθηκε στα αίτια που οδήγησαν στην
υποβάθμιση της τράπεζας, αλλά και τα όξυνε, πρωτοστατώντας σε διορισμούς και
σε αναξιοκρατικές επιλογές!

Το κρίσιμο όμως ερώτημα είναι μέσα στις εξελίξεις αυτές, μέσα σε αυτή την
αντιφατική πορεία των δύο τραπεζών, της Ιονικής και της Πίστεως, σε ποια από
τις δύο οι θέσεις εργασίας είναι εξασφαλισμένες και σε ποια όχι; Ποιας
τράπεζας οι υπάλληλοι έχουν καλύτερες αποδοχές και αντιμετωπίζουν με σιγουριά
το μέλλον και ποιας αγωνιούν; Έτσι, ενώ υποτίθεται ότι ο αγώνας για τη μη
ιδιωτικοποίηση της τράπεζας γίνεται εν ονόματι των συμφερόντων των
εργαζομένων, αποδεικνύεται από τις εξελίξεις ότι οι θέσεις απασχόλησης δεν
κινδυνεύουν από την πώληση της τράπεζας, αλλά από αναχρονιστικές πρακτικές και
πολιτικές που οδήγησαν στη σταθερή υποβάθμισή της όλη την τελευταία 10ετία!

Η υπουργός Ανάπτυξης κ. Βάσω Παπανδρέου υπενθύμισε προχθές στον Βόλο ότι «πάρα
πολλές επιχειρήσεις που προηγουμένως ήταν κρατικές, όπως π.χ. τα Ναυπηγεία,
σήμερα που έχουν ιδιωτικοποιηθεί, αναπτύσσονται και αυξάνουν την απασχόληση».
Και ακριβώς αυτός πρέπει να είναι σήμερα ο στόχος προς την επίτευξη του οποίου
πρέπει να συστρατευθούν το κράτος και τα συνδικάτα. Διότι στη σημερινή εποχή
της παγκοσμιοποίησης της οικονομίας και της ενοποίησης των αγορών και ειδικά
μάλιστα στη δική μας περίπτωση, στην εποχή του ευρώ, εκείνο που θα
προσδιορίσει την επιβίωση τραπεζών και επιχειρήσεων δεν είναι προφανώς το
ιδιοκτησιακό τους καθεστώς αλλά η ανταγωνιστικότητά τους. Ιδιαίτερα στο
τραπεζικό σύστημα που ο ανταγωνισμός θα είναι ανελέητος, που όλη η Ευρώπη με
το κοινό νόμισμα θα είναι μια αγορά, θα επιβιώσουν εκείνες οι τράπεζες που θα
μπορούν να προσφέρουν φθηνότερο επιτόκιο στους πελάτες τους.

Ο συνδικαλισμός, λοιπόν, δίνει στην περίπτωση της Ιονικής, μια μάχη σε λάθος
χρόνο και για λάθος σκοπούς.