Πόσο πάνε οι διακοπές στην Αττική

Στα περυσινά επίπεδα κυμαίνονται φέτος οι τιμές στα θέρετρα της Αττικής,
ενώ σε πολλές περιοχές γνωστά θέρετρα του παρελθόντος είναι πια περιοχές
μόνιμης κατοικίας. Οι παραθεριστές της Αττικής έχουν ήδη κλείσει μήνες πριν τα
σπίτια που θα τους φιλοξενήσουν τους καλοκαιρινούς μήνες, ενώ αυτοί που ακόμα
ψάχνουν θα βρουν ακόμα ευκαιρίες στα νότια παράλια (κυρίως διαμερίσματα), ενώ
στα ανατολικά θα δυσκολευτούν λίγο περισσότερο. Η θέα της θάλασσας από τη
Βάρκιζα μέχρι το Σούνιο πληρώνεται τώρα πια το ίδιο με τη θέα από το Σχινιά
και τη Ραφήνα. Καινούργια μαγαζιά ξεφυτρώνουν στα παραλιακά θέρετρα,
προσφέροντας από καφεδάκι και μπιρίτσα μέχρι και διευκολύνσεις για τους
λουομένους της παραλίας.

Στο «Καράβι» του Σχινιά ­ που προτιμάει για τις κοντινές της εξορμήσεις ­ εντοπίσαμε τη Βίκυ Καγιά

ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ άρχισε χθες στα θέρετρα των ακριβών τετραγωνικών στη νότια πλευρά
της Αττικής. Πατείς με πατώ σε για να στριμωχτείς ­ με στυλ; ­ στον κοσμικό
«Αστέρα», πιο χαλαρά στις πλαζ του ΕΟΤ με την ίδια τιμή εισιτηρίου (600 δρχ.)
την τελευταία τριετία. Όσοι φρόντισαν να κλείσουν δωμάτιο, διαμέρισμα, σπίτι
για τη σεζόν πλήρωσαν ανάλογα την επιλογή τους κι όσοι παραθερίζουν μόνιμα στο
εξοχικό ανασκουμπώθηκαν: οι διακοπές αρχίζουν με… εργασιοθεραπεία.

Κήποι που πρέπει να ξεχορταριαστούν, μπάρμπεκιου να καθαρίσουν, δέρμα λευκό
που πρέπει να μαυρίσει, μια βίλα με θέα τη θάλασσα της Σαρωνίδας περιμένει
αγοραστή που θα την αποκτήσει έναντι 150 εκατομμυρίων δραχμών, συντροφιές
συνταξιούχων καταστρώνουν από τώρα βραδιές στα θερινά, εργαζόμενοι με το ένα
πόδι στη δουλειά και το άλλο στο εξοχικό απολαμβάνουν τάβλι και ουζάκι το
μεσημεράκι της Κυριακής. Το καρπούζι Κυπαρρισίας που πωλείται 220 δραχμές το
κιλό στη Γλυφάδα κρατάει ακόμα τις αποστάσεις του από τα κιόσκια της
Παραλιακής. Αντιθέτως αισθητή έκαναν ήδη την παρουσία τους οι καντίνες. Και
δεν τις προτιμούν μόνο οι παρέες των νεαρών που κάνουν «επιδείξεις
δεξιοτεχνίας μοτοσυκλετών» στα Λιμανάκια, οι καντίνες γίνονται μόνιμο στέκι
για όσους προτιμούν κάτι πιο απλό. Μόνο στο κομμάτι μεταξύ Βάρκιζας – Αγίας
Μαρίνας μετρήσαμε πέντε χθες. Με τις άσπρες καρεκλίτσες, το νερωμένο φραπεδάκι
γύρω στο πεντακοσάρικο και το μικρό μπουκαλάκι νερού στις εκατόν πενήντα. Στη
λογική τού «ό,τι πιάσουμε» θα ξεδιψάσουν και φέτος χιλιάδες λουόμενοι και παραθεριστές.

Οι τελευταίοι ξεκίνησαν σιγά-σιγά τη μετακόμιση. Ζωντανεύουν οι βαμμένοι σε
απαλό σωμόν τοίχοι των πολυτελών κατοικιών στην Αγία Μαρίνα, αυξάνεται η
κίνηση στα ντόπια μαγαζιά, δεκαπλασιάζεται ο πληθυσμός. Οι ψησταριές παίρνουν
φωτιά, οι σερβιτόροι είναι σε αγωνιστική ετοιμότητα με τους δίσκους στο χέρι
και τα μάτια «τετρακόσια» καθώς διασχίζουν κάθετα τη λεωφόρο. Μικρά συννεφάκια
καπνού σκορπίζουν ορεκτικές μυρωδιές στο Λαγονήσι, στη Λομπάρδα απέναντι από
το χώρο της γιορτής Κρασιού λειτουργεί πίστα «Καρτ», κι ο «Ορφέας, από το
1935» ετοιμάζεται για πρεμιέρα με Τιτανικό στη Σαρωνίδα. Μαζί με το «Κοράλλι»,
την «Αίγλη» και το «Τριανόν» άλλωστε, αποτελούν κυρίαρχα σημεία της
διασκέδασης στη ζωή των παραθεριστών. Τα μπαράκια με τη δυνατή μουσική
προτιμώνται από τους νεώτερους. «Εμείς διασκεδάζουμε με σινεμαδάκι και καλή
παρέα», όπως λέει ο κ. Γιάννης, που διάλεξε χθες την παραλία της Αναβύσσου για
την πρεμιέρα της σεζόν στη θάλασσα. Και εξηγεί: «Η γυναίκα μου είναι
καπνίστρια. Πού να αντέξει να δει ας πούμε τον “Τιτανικό”, τρεις ώρες ταινία
σε κλειστή αίθουσα; Ενώ στο θερινό, μπορεί. Για μας είναι η καλύτερη
διασκέδαση. Τρώμε στο σπίτι, πάμε σινεμαδάκι, μετά μια βολτίτσα, κι αν έχουμε
φίλους, και κανένα ταβερνάκι. Έτσι περνάει το καλοκαίρι».

Αντιθέτως η κ. Δέσποινα Μυλωνά των «-ήντα» χρόνων, με τους γοητευτικούς
τρόπους και το σικ ντύσιμο που θυμίζει Αθηναία σε ταινία του Αλέκου
Σακελλάριου, προτιμά την ησυχία και τη γαλήνη της Παλαιάς Φωκαίας. Εκεί όπου
μετά το άνοιγμα του δρόμου, το ’55-’56, το γραφικό χωριουδάκι με τους
ελάχιστους κατοίκους απέκτησε τις πρώτες του ψαροταβέρνες και ουζάδικα. Από τα
χρόνια του ιστορικού «Μαρίνου» που χτίστηκε το ’28 μέχρι σήμερα όμως το
γραφικό χωριουδάκι έχει μπολιαστεί επίσης με τη γνωστή ασθένεια των θερέτρων:
χειμερία νάρκη το χειμώνα, ζωντάνια το καλοκαίρι. Το προτιμούν κυρίως
οικογένειες και συνταξιούχοι. Οι τιμές είναι προσιτές κι εξακολουθεί να
κρατάει την οικειότητα μιας παρέας. «Κάνω κάθε χρόνο, από το ’81, εδώ τις
διακοπές μου και μάλιστα στο ίδιο σπίτι», εξηγεί η κ. Μυλωνά. «Τη σεζόν
βρίσκεις και με 200.000 δραχμές και είναι ευχάριστο μέρος». Χθες, χαιρετούσε
με φιλιά και ευχές για «καλό καλοκαίρι» τους φίλους της στην ψαροταβέρνα. Ενώ
αντιθέτως, θέρετρα όπως η Σαρωνίδα, το Μαύρο Λιθάρι, ο Άγιος Νικόλαος, η Αγία
Μαρίνα, θυμίζουν αθηναϊκά προάστια. Τα σπιτάκια με την ταράτσα και τον κήπο
έδωσαν προ πολλού τη θέση τους σε πολυτελείς κατοικίες. Το διαμέρισμα των
εξήντα τετραγωνικών που αγοράστηκε 1,3 εκατ. το 1978 στη Σαρωνίδα, πουλήθηκε
φέτος 21 εκατομμύρια δραχμές. Οι τιμές ακολουθούν ιλιγγιώδη πορεία. «Όπως της
Αθήνας», λέει η κ. Μαρία Σερφιώτη, που παραθερίζει από το ’69 στην περιοχή
«και δεν την αλλάζει με τίποτα».

Οι κόρες της μεγάλωσαν, παντρεύτηκαν, έκαναν τη δική τους οικογένεια, κι όλοι
μαζί συνεχίζουν να περνούν εκεί τις διακοπές τους. Φέτος μάλιστα πρόκειται να
αποκτήσουν και κοινή στέγη. Το συγκρότημα με τις τρεις κατοικίες, διαθέτει
ασανσέρ, πυλωτή μερικώς επενδυμένη με ξύλο για τις υπαίθριες συγκεντρώσεις και
εντυπωσιακή θέα στη θάλασσα. «Αποφασίσαμε με τα παιδιά μου να φτιάξουμε έτσι
το σπίτι γιατί πού, ξέρεις, μπορεί στο μέλλον να γίνει μόνιμη κατοικία» εξηγεί
η κ. Σερφιώτη. Οι αυξημένες αρμοδιότητες της γιαγιάς βέβαια ίσως της στερήσουν
τα ανέμελα χρόνια, όταν έμενε στο συγκρότημα «και είχε τις φίλες της».
Παραδέχεται ότι είναι πολύ σημαντικό να έχεις το δικό σου εξοχικό, όμως
φαίνεται ότι δεν έχει συνηθίσει ακόμα το «τίμημα» του αποκλεισμού. Ακόμα δεν
γνωρίζει τους νέους της γείτονες, παρ’ ότι τους χωρίζουν λίγα μέτρα. Κι όσο
για τη διπλανή έπαυλη, «έχει σχεδόν ερημώσει γιατί πωλείται». Επίσης τώρα πια
η οικογένεια Σερφιώτη θα πρέπει να συνηθίσει την ιδέα να χρησιμοποιεί
αυτοκίνητο προκειμένου να κάνει το μπάνιο της, αφού το εξοχικό απέχει ένα
χιλιόμετρο από την παραλία.

Τα θέρετρα της Νότιας Αθήνας εξαπλώθηκαν ακολουθώντας το ρυθμό της πόλης. Δεν
συνέβη όμως το ίδιο και με τη σεζόν. «Πάνε πια τα χρόνια που η κίνηση άρχιζε
τον Μάιο και τελείωνε τον Οκτώβριο. Έχει μικρύνει τώρα το καλοκαίρι, μόνο
Ιούλιο – Αύγουστο δουλεύουμε», λένε όσοι εργάζονται στα μαγαζιά της παραλίας
μετά τη Βάρκιζα. Η ίδια η Βάρκιζα μάλλον αποτελεί εξαίρεση. Είναι η απόστασή
της από την Αθήνα που την έχει μετατρέψει σχεδόν σε τόπο μόνιμης κατοικίας με
αποτέλεσμα να διατηρεί τη ζωντάνια της χειμώνα – καλοκαίρι.

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ μέρα του Μαΐου χθες και οι πρώτες ουρές αυτοκινήτων που οδηγούσαν
στη θάλασσα έκαναν την εμφάνισή τους. Μπορεί οι εξοχικές κατοικίες να μην
έχουν ακόμα ανοίξει αλλά οι ιδιοκτήτες τους άρχισαν τις απαιτούμενες εργασίες
για να μετακομίσουν σύντομα.

Τα απαραίτητα βαψίματα στους τοίχους και τα κουφώματα, το κλάδεμα των δέντρων
του κήπου και σε λίγο η προετοιμασία για το φετινό καλοκαίρι θα ολοκληρωθεί.
«Ήρθαμε και το Πάσχα αλλά δεν προλάβαμε να ετοιμάσουμε το σπίτι», λέει ο
Παναγιώτης Κοντόπουλος που έχει παραθαλάσσιο εξοχικό στο Μάτι από το 1975. «Τα
τελευταία χρόνια έχει αλλάξει η όψη της περιοχής. Καινούργια μαγαζιά άνοιξαν
και πολλοί επιλέγουν να περάσουν το Σαββατοκύριακο εδώ. Άλλωτε είμαστε λίγοι
στην περιοχή και η παραλία ήταν σχεδόν ολόκληρη δική μας. Τα τελευταία χρόνια
καινούργια σπίτια κτίζονται και τα ενοικιαζόμενα γίνονται ανάρπαστα».

Για τους υπόλοιπους η αναζήτηση του σπιτιού όπου θα περάσει η οικογένεια τις
καλοκαιρινές διακοπές έχει αρχίσει εδώ και καιρό. Σε κάποιες περιοχές ίσως και
να σταθεί αδύνατο να βρεθεί κάτι, αφού οι περισσότερες «συμφωνίες» έχουν
κλειστεί πριν από μήνες. Εάν είσαστε από εκείνους που ψάχνουν παραθεριστική
κατοικία σε κάποιο από τα θέρετρα της Ανατολικής Αττικής θα πρέπει να
υπολογίσετε ότι, στην περίπτωση που βρείτε, οι τιμές κυμαίνονται από 300 έως
και 800 χιλιάδες για την καλοκαιρινή σεζόν (Ιουνίου- Αυγούστου) ανάλογα με την
περιοχή. Αν ψάχνετε να νοικιάσετε σπίτι για όλο το χρόνο υπάρχουν περιοχές που
κάτι τέτοιο είναι μάλλον αδύνατο. Ενδεικτικά στον Πόρτο Ράφτη οι τιμές
ενοικίασης ολόκληρη την καλοκαιρινή σεζόν κυμαίνονται από 500 έως 800 χιλιάδες
ανάλογα με το σπίτι που θα βρείτε, αν φυσικά βρείτε. Στην περιοχή της Νέας
Μάκρης από 400 έως 700 χιλιάδες δραχμές, ενώ στη Ραφήνα από 500 έως 700
χιλιάδες δραχμές. Φθηνότερα θα σας κοστίσει ένα σπίτι στην περιοχή του Αγίου
Νικολάου Λούτσας και στην περιοχή της Αρτέμιδας όπου οι τιμές κυμαίνονται από
300 έως 450 χιλιάδες δραχμές.

«Νοικιάζαμε σπίτι τα τελευταία πέντε χρόνια στο Κόκκινο Λιμανάκι», λέει η
Κατερίνα Νικολάου, συνταξιούχος. «Είναι ωραία περιοχή με καλή θάλασσα και ήπιο
κλίμα. Φέτος δυστυχώς θα αναγκαστούμε να κάνουμε διακοπές κάπου αλλού αφού ο
σπιτονοικοκύρης μας αποφάσισε να μην ξανανοικιάσει το σπίτι. Προσπαθήσαμε να
βρούμε κάτι άλλο στην περιοχή, όμως στάθηκε αδύνατο».

Από το Αυλάκι έως την παραλία του Σχινιά οι ομπρέλες και οι καρέκλες στήθηκαν
και οι πρώτοι λουόμενοι δοκίμασαν ήδη τη θερμοκρασία του νερού. Όσοι πάλι δεν
τολμούν ακόμα να βουτήξουν, καταφεύγουν για καφέ σε κάποιο από τα παραλιακά
κλαμπ. «Είναι πολύ κοντά στην Αθήνα και μας αρέσει να περνάμε τα
Σαββατοκύριακα κοντά στην θάλασσα», λέει ο Γιάννης Ασημομύτης που με την παρέα
του επιλέγει να περνά τα καλοκαιρινά πρωινά της Κυριακής στην παραλία του Ζούμπερι.

Τα παράλια της Ανατολικής Αττικής είναι μια καλή λύση για όσους θέλουν να
ξεφύγουν από το καμίνι της πόλης. Εκτός από την πλαζ του Δήμου Μαρκόπουλου
στην οποία κανείς θα πρέπει να πληρώσει είσοδο για να μπει, οι υπόλοιπες
παραλίες είναι ελεύθερες. Έτσι στη δημοτική πλαζ το μπάνιο σάς θα σας κοστίσει
600 δραχμές και 400 για τα παιδιά σας.

Για τους πιο απαιτητικούς μπορεί να μην υπάρχει είσοδος, όμως τα λιμανάκια που
είναι διαμορφωμένα σε κέντρα θαλάσσιων σπορ θα στοιχίσουν κάτι περισσότερο.
Μπαράκια φτιαγμένα από ξύλο για να πιείτε ένα αναψυκτικό διακοσμημένα με
φοινικόδεντρα θυμίζουν εξωτικές παραλίες. Ξαπλώστρες, που κοστίζουν από 500
έως 800 δραχμές, ντουζιέρες και χώρος για να αλλάξετε αλλά και πάρκινγκ είναι
μερικές από τις ανέσεις που προσφέρουν οι χώροι αυτοί. Η είσοδος δεν
πληρώνεται, η παραμονή όμως στοιχίζει κάτι περισσότερο.