ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Το καλοκαίρι της μεγάλης αρπαχτής…

ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ τέλεια: τα τραπέζια στρωμένα όμορφα, πολύχρωμα κεριά εγκλωβισμένα
σε γυαλί, τα παιδιά εξυπηρετικά, η μουσική φτιάχνει τη διάθεση. Σε λίγο
έρχονται και τα «σελέμπριτις» για το αμπαλάζ, συγκεντρώνονται οι φωτογράφοι,
οι κάμερες, συμβαίνει η γνωστή βαβούρα, απαραίτητη για τα εγκαίνια του κλαμπ
στην παραλιακή, που πρόκειται να παίξει καθοριστικό ρόλο στη νυχτερινή
διασκέδαση τους επόμενους τρεις μήνες.

Σκεφτόμασταν με την παρέα κάπου να πάμε προς τη θάλασσα, αλλά εκείνο το βράδυ
φύσαγε και η ατμόσφαιρα ήταν κάπως… κρυολογημένη κι έτσι ύστερα από μια ώρα
αναζήτησης μαγαζιού με θέα, κάποιος θυμήθηκε μια πρόσκληση στο γραφείο του κι
έτσι καταλήξαμε, λίγο τυχαία, στα εγκαίνια. Ήπιαμε, φάγαμε, διασκεδάσαμε και
κάποια στιγμή ζητήσαμε το λογαριασμό. Τότε λοιπόν έρχεται ένας από τους
χαμογελαστούς ευγενέστατους νεαρούς και γυρνώντας προς τον άντρα της παρέας
τού λέει δυνατά: Ο λογαριασμός σας είναι δεκαεννιάμισι χιλιάδες! Έτσι ακριβώς.
Κοιταζόμαστε, περιμένουμε να αφήσει το γνωστό χαρτάκι που λέγεται απόδειξη,
ένα σημείωμα έστω, τίποτα. Χωρίς σχόλια παίρνει τα χρήματα, πάει λίγο
παρακάτω, τον κοιτάζω στα κλεφτά, τσεκάρει σ’ ένα χαρτάκι κάτι, βάζει τα
χρήματα στην τσέπη και φεύγει. Τότε θυμήθηκα πως στο μενού δεν αναφέρονταν
τιμές δίπλα στα πιάτα. «Να σου πω κάτι, πιστεύω ότι ακόμα και το νούμερο
μπορεί να το είπε έτσι στην… τύχη», συμπεραίνει ο φίλος μου.

«Μα είναι δυνατόν να ανακοινώνουν το λογαριασμό, χωρίς να φέρουν απόδειξη;»
επιμένω. Λες και μου συνέβη πρώτη φορά! Γιατί αμέσως θυμήθηκα μια
σκηνή-καρμπόν σε ρεστοράν-μπαρ του κέντρου, με ταράτσα και θέα όλη την Αθήνα.
Μόνο που εκεί ο σερβιτόρος (που, τι φταίει; εντολές εκτελεί), δεν είχε τόσο
αέρα και αυτοπεποίθεση. Είχε σχεδόν ψιθυρίσει ντροπαλά στο αυτί, «ο
λογαριασμός σας είναι δεκαεφτά χιλιάδες» χωρίς να κομίσει κανένα αποδεικτικό
στοιχείο. Το καλοκαίρι της μεγάλης αρπαχτής μόλις αρχίζει και φέτος λοιπόν.