ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Το άγχος της πόλης

ΠΑΓΙΔΕΥΜΕΝΗ στο αυτοκίνητο, σ’ ένα από τα συνήθη μποτιλιαρίσματα του
μεσημεριού, ζω την παράνοια αυτής της πόλης.

Όπου το αυτοκίνητο δεν εκμηδενίζει τις αποστάσεις. Τις δημιουργεί.

Στην Αθήνα έχει χαθεί οριστικά η εικόνα των αποστάσεων. Μόνον όγκοι
παρουσιάζονται μπροστά σου.

Δεν υπάρχει ορίζοντας.

Δεν υπάρχουν χρώματα.

Δεν υπάρχουν σαφείς ήχοι, αλλά ένας διαρκής βόμβος.

Οδηγώντας εξαντλητικά αργά, παρατηρώ το βουβά, σκοτεινά σημεία ­ εστίες άγχους
της Αθήνας.

Το ξεχασμένο γιαπί στην Αρδηττού.

Το κτίριο φάντασμα, απέναντι από το άγαλμα του Βύρωνα.

Το ερειπωμένο king George.

Τα κουβούκλια με τις χημικές, δημόσιες τουαλέτες, απέναντι από το Καλλιμάρμαρο.

Τα κάγκελα στα πεζοδρόμια.

Τις ξεσκισμένες τέντες στα μπαλκόνια των πολυκατοικιών.

Τα βρωμερά παγκάκια.

Τα νεοκλασικά που καταρρέουν.

Τους κατηφείς διαβάτες. ­ Μόνο στην Πλατεία Κολωνακίου μπορείς να δεις
χαμογελαστούς ανθρώπους.

Λιγοστεύουν οι πλατείες σ’ αυτή την πόλη.

Εξαφανίζονται και τα στέκια ­ σημεία αναφοράς περασμένων δεκαετιών.

Χάθηκαν και οι παρέες στα σκαλάκια του Μουσείου. Αλλά εμφανίστηκαν τα παιδιά
των φαναριών και πολλαπλασιάστηκαν οι ζητιάνοι στους δρόμους.

Αν είσαι ευαίσθητος δέκτης άγχους, αυτή η πόλη μπορεί να σε διαλύσει.

Το μόνο που σε σώζει είναι να την κάνεις δική σου.

Άλλωστε η ασχήμια είναι μια περίπτωση εντελώς προσωπική.