ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Μη βρίζετε, πανάθεμα!

«ΦΙΛΑΘΛΟΙ, μη βρίζετε. Ενισχύστε την ομάδα σας. Αυτό μόνο». Η από μεγαφώνων
έκκληση στο κλειστό γήπεδο απευθύνεται στην εξέδρα που είναι έτοιμη να εκραγεί
­ και εγώ μαζί της, αλλά και εναντίον της μπροστά στην τηλεόραση, σε αυτή την
κρίσιμη φάση των πλέι οφ, όπου η απώλεια της ψυχραιμίας από τους οπαδούς της
αντίπαλης ή της δικής μου ομάδας θα μου στερήσει τη χαρά ενός καθαρού αγώνα ­
χάσουμε ή κερδίσουμε.

«Αθλητικό πνεύμα», φώναζε η κυρία Παυλίνα η γυμνάστρια, εκείνα τα χρόνια, στα
γήπεδα του Ελληνικού, όταν χάναμε ­ και αυτό σήμαινε πως ακόμη και αν η ήττα
μας ήταν άδικη, έπρεπε να συγχαρούμε την αντίπαλη ομάδα. Να πω και την
αλήθεια, οι δικές μας τσιρ-λίντερς μάς εμψύχωναν στις δύσκολες στιγμές μ’ ένα
τραγούδι μάλλον πολεμοχαρές, αφού κατέληγε με την προτροπή «εμπρός, σχολειό
μου, γδάρε τους ζωντανούς»!

Έξω από το σχολειό έτρεχα στην Πατησιώτικη ομάδα μου, είχε αίγλη τότε, και
φυσικά φώναζα για να την ενισχύσω. Οι Γιώργηδες δεν ξέρω τώρα τι κάνουν ­ με
τον μικρότερο πηγαίναμε μαζί ποδαρόδρομο στο φροντιστήριο από το Λυσσιατρείο
στην Ακαδημίας ­, ο Φαίδωνας ο προπονητής είναι ακόμη εν ενεργεία και τον γιο
του τον Άρη τον συνάντησα πρόπερσι υπεύθυνο στο κολυμβητήριο του σχολειού μου!

Λοιπόν, δεν πάω πια στα γήπεδα, άλλα εκείνα τα χρόνια, τώρα αρκούμαι να
παρακολουθώ ­ συχνά και να οργίζομαι ­ από την τηλεόραση. Έκανα πέρυσι μια
εξαίρεση, πήγα με τα κορίτσια μου στο ΟΑΚΑ, στα πλέι οφ των δύο αιώνιων
αντιπάλων. Για χάρη τους κάθησα στην εξέδρα των οπαδών της αντίπαλης ομάδας
και κοίταζα με συγκίνηση απέναντι, τους οπαδούς της δικής μου ­ το «ωραιότερο
μπαλέτο μετά το Μπολσόι», τους λέω.

Έδωσα μάθημα στα κορίτσια; Τι πλάνη! Τσίριζαν υστερικά όρθιες ­ και ας κέρδισαν…