[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΔΕΝ ΕΙΧΑΝ κοπάσει οι πανηγυρισμοί για την έγκριση του νέου κώδικα δεοντολογίας
των δημοσιογράφων όταν περιχαρής συνάδελφος εισέβαλε στο γραφείο κραδαίνοντας
την αποκλειστική του είδηση. Ήταν εξαρχής αφοπλιστικός: «την υπέκλεψα ­ είπε ­
από το γραφείο του υπουργού». Αντέδρασα κεραυνοβόλα. Ήταν φανερό ότι είχε
παραβεί τον κώδικα που ορίζει ρητώς (άρθρο 2, § ε) ότι ο δημοσιογράφος είναι
υποχρεωμένος να συλλέγει τις πληροφορίες του με «δημοσιογραφικά θεμιτές
μεθόδους». Αποφάσισα ότι πρέπει να αποκρούσω κάθε προσπάθεια επιβολής τέτοιων
ηθών (άρθρο 4, § β), τον κατήγγειλα λοιπόν πάραυτα, στεντορεία τη φωνή και
ενώπιον των λοιπών συναδέλφων. Δυστυχώς τα πράγματα δεν πήγαν όπως ήλπισα.
Στην καταγγελία μου απάντησε με άλλη καταγγελία. «Παρέβης τον κώδικα (άρθρο 6,
§ α) που απαγορεύει προσωπικές αντεγκλήσεις δημόσια στους χώρους εργασίας» ­
μου πέταξε. Και συνέχισε: «άλλωστε η ενέργειά μου (σ.σ.: η υποκλοπή) ήταν
απολύτως δεοντολογική με βάση τον κώδικα που επιτάσσει (άρθρο 1, § α) ότι
πρώτιστο καθήκον μας είναι η δημοσιοποίηση όλης της αλήθειας». Βαρύτατα
ταπεινωμένος έκανα πίσω.

Τα δύσκολα όμως έμελλε να ακολουθήσουν. Ήταν τότε που άρχισα να γράφω το
ρεπορτάζ για διαδήλωση που κάλυψα με νεαρό συνάδελφο. «Μια εκδήλωση
εθνικιστικής υστερίας, διανθισμένη με ρατσιστικά συνθήματα», άρχισα όλος
έμπνευση το κομμάτι. «Πού τα είδες αυτά», μου αντέτεινε; «Μια εκδήλωση
νοικοκυραίων που ανησυχούσαν ήταν. Όσο για τον φασιστικό αυταρχισμό της
Αστυνομίας ­ κάποιος επιτέλους πρέπει να προστατέψει το κοινωνικό σύνολο».
Κράτησα τη γλώσσα μου τηρώντας πιστά τον κώδικα που δεν επιτρέπει διακρίσεις
με βάση την επαγγελματική ηλικία των συναδέλφων (άρθρο 4, § γ). Αρνήθηκα
ωστόσο να αλλάξω το κομμάτι, πάντα σύμφωνα με τον κώδικα που επιτάσσει να μη
δέχομαι τη σύνταξη είδησης που δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα (άρθρο
3, § δ).

Το ίδιο άρθρο βέβαια επικαλέστηκε ο νεαρός συνάδελφος ­ από το αδιέξοδο όμως
μας έσωσε το άρθρο 1 § γ που επιβάλλει τη διάκριση είδησης και σχολίου. Δεν
έσωσε το ρεπορτάζ από το καλάθι των αχρήστων. Ο διευθυντής το βρήκε… στεγνό!
Κατόπιν αυτού εστράφη σε άλλο συνάδελφο και του ζήτησε να ετοιμάσει ένα
διαφημιστικό της αποστολής του ­ θα έμπαινε με τη φωτογραφία του. Έμπλεος
οργής του αντέτεινε ότι απαγορεύεται η επ’ αμοιβή διαφήμιση (άρθρο 5 § γ). Ο
διευθυντής του είπε ότι η αποστολή του τότε δεν θα δημοσιευτεί και εμείς εν
χορώ του απαντήσαμε: «τόσο το καλύτερο, οι ειδήσεις μας δεν είναι εμπόρευμα
(άρθρο 1) ούτε ο αναγνώστης είναι καταναλωτής (άρθρο 3). Κατόπιν αυτού
αποφασίσαμε να μοιράσουμε την είδηση μέσω του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου. Η
διεύθυνση: «Kapsis@dolnet.gr» ­ την γράφω δυστυχώς αγγλιστί, κατά παράβαση του
κώδικα (άρθρο 7 § γ) περί προστασίας της ελληνικής γλώσσας…