ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ο Ναπολέων και ο Άρης

«Παιδιά, πότε γεννήθηκε ο Ναπολέων Βοναπάρτης; ρωτά ο δάσκαλος Πριν από χίλια
χρόνια, λένε τα παιδιά Πριν από εκατό χρόνια, λένε τα παιδιά Κανείς δεν ξέρει

Παιδιά, τι έκανε ο Ναπολέων Βοναπάρτης; ρωτά ο δάσκαλος Κέρδισε έναν πόλεμο,
λένε τα παιδιά Έχασε έναν πόλεμο, λένε τα παιδιά Κανείς δεν ξέρει .

Ο χασάπης της γειτονιάς μας είχε ένα σκύλο, λέει ο Φράντισεκ Τον φώναζαν
Ναπολέοντα Ο χασάπης τον κτύπησε κι ο σκύλος πέθανε από την πείνα. Ένα χρόνο
τώρα όλα τα παιδιά λυπούνται για τον χαμό του Ναπολέοντα».

Δεν είναι τα μεγάλα αυτά που μας καθορίζουν, αλλά τα μικρά, τα καθημερινά,
αυτά που βρίσκονται δίπλα μας και μας κοιτούν στα μάτια.

Ο Μπρόσλαβ Χόλουμπ, ο Τσεχοσλοβάκος ποιητής, αποδίδει το μέτρο των
πραγμάτων… Ο δικός μας Ναπολέων λέγεται Άρης. Τον γνώρισα πριν από δέκα
χρόνια καθώς, κουτάβι ακόμα, γάβγιζε στο μπαλκόνι της Εύης και του Παναγιώτη.
Έχοντας μεγαλώσει χωρίς ποτέ να έχω ιδιαίτερη σχέση με τα σκυλιά, τον φοβόμουν
ακόμα και όταν ο Άρης έκανε «επιθέσεις φιλίας».

Κι όμως, σιγά-σιγά έμαθα να τον βλέπω αλλιώς. Πρώτος τη τάξει σε ένα σπίτι με
αρκετά σκυλιά, ο Άρης ξεχώριζε για την ομορφιά, τους τρόπους, αλλά κυρίως για
την αγάπη που έδειχνε στα αφεντικά του. Κι αυτοί, αντιμετωπίζοντάς τον ως
αγαπημένο παιδί, μ’ έκαναν να κατανοήσω ότι η σχέση με τα κατοικίδια είναι
εξίσου δυνατή με τις σχέσεις μεταξύ ανθρώπων ­ και καμιά φορά ακόμη
περισσότερο. Ο Άρης πέθανε πρόσφατα. Οι δικοί του τον πένθησαν ­ όπως τα
παιδιά τον Ναπολέοντα. Γιατί, όπως πολύ εύστοχα έγραψε η Λιλή Ζωγράφου,
«ορφανεύουμε από τα πλάσματα που αγαπούμε…».