ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η μαριονέτα

ΘΥΜΑΜΑΙ, λιγάκι σαν να είναι από άλλη ζωή, τον εαυτό μου να βάζει τα κλάματα
και τους γονείς μου να με παίρνουν αγκαλιά και να με απομακρύνουν εσπευσμένα ­
για κάποιον ανεξήγητο λόγο το μωρό τους αντιδρούσε με τρόμο στις μαριονέτες, ο
γνήσιος παραδοσιακός Καραγκιόζης ήταν μια χαρά, αλλά ο Πινόκιο δεν μπορούσε να
γίνει αποδεκτός, αυτοί έκαναν ό,τι μπορούσαν για να καταστήσουν το βλαστάρι
τους κοινωνό μιας πολυπολιτισμικής κουλτούρας…

Όπως κάθε πλάσμα που έχει μάθει να δέχεται μονάχα τα ορθολογικώς εξηγήσιμα ­
κρύβοντας στα βάθη τού νου τα δυσεξήγητα, αυτά που ονομάζουμε «σχιζοφρένεια»
εξευτελίζοντας και τον όρο και την αρμόδια επιστήμη ­ είχα ξεχάσει τον φόβο
για τις μαριονέτες. Μέχρι που κάποια στιγμή, στο Άμστερνταμ, ψωνίζοντας όπως
κάθε νέα μαμά παιχνίδια για ένα μωρό, που σε εκείνη τη φάση ενδιαφερόταν
περισσότερο για τα χαρτιά περιτυλίγματος, έπεσα πάνω τους: κάτι υπέροχες
μαριονέτες, εξέλιξη μιας τέχνης αιώνων, η μια ήταν ένα πανέμορφο κορίτσι με
τεράστια μάτια και κοτσίδες από αληθινά μαλλιά, το φουστάνι της ένα λουλουδάτο
ροζ και τα σχοινάκια με τα οποία την κουνάς τόσο λεπτά που σχεδόν δεν
φαίνονται. Ξαφνικά με κατέλαβε ο ανεξήγητος φόβος της παιδικής ηλικίας, μια
παράλογη θλίψη για την κούκλα που ήταν τόσο όμορφη και τόσο υπαινικτικά
αλυσοδεμένη, έφυγα από το μαγαζί σαν να με κυνηγούσαν…

Κι έπειτα, το περασμένο Σαββατοκύριακο, διαβάζοντας τυχαία μια κριτική για τη
συλλογή διηγημάτων «Love is Strange», βρήκα τον μίτο της φοβίας: στο «The
Loves of Lady Purple» η Άντζελα Κάρτερ μιλά για έναν ιδιοκτήτη κουκλοθέατρου,
του οποίου η αγαπημένη μαριονέτα, η Lady Purple, είναι μια διάσημη πόρνη από
το παρελθόν. Ένα βράδυ, καθώς φτιάχνει το φουστάνι της, το αφεντικό της τη
φιλά. Αυτή ζωντανεύει και, σε έναν παροξυσμό πάθους, δαγκώνει και σκοτώνει τον
εξουσιαστή της.

Η βιβλιοκριτική θεωρεί το διήγημα εξαιρετικό δείγμα της σχέσης έρωτα κι
εξουσίας ­ κι εγώ αναρωτήθηκα για πολλοστή φορά μήπως η πρωτογενής λειτουργία
της ταύτισης στην πραγματικότητα προλέγει την εικόνα του μέλλοντος…