ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Εγώ δεν είμαι από ‘δω…

«ΜΑ, πώς κατάντησες έτσι; Δεν σε αναγνωρίζω!», αναφώνησε ο φίλος από τα παλιά
όταν με άκουσε να ωρύομαι υπέρ των ιδιωτικοποιήσεων. «Ναι, να ιδιωτικοποιηθούν
όλα ­ μα όλα ­, μπας και δούμε χαΐρι!», του αντέτεινα με απελπισία.

Και του διηγήθηκα την πιο πρόσφατη εμπειρία μου ­ μεταξύ των πολλών και πάντα
τραυματικών ­ από την κρατική «προσφορά» υπηρεσιών: Ήταν η επομένη της
Πρωτομαγιάς και πήγαμε τα παιδιά να δουν το θέατρο της Επιδαύρου. Η περιοχή
γεμάτη από καλοβαλμένους ξένους.

Μαγεμένοι ακόμα μια φορά από τον θείο αυτό χώρο, προχωρήσαμε να πιούμε κάτι
στο «καφέ» του «Ξενία» που βρίσκεται εκεί δίπλα. Η μαγεία διαλύθηκε δια μιας.
Οι υπάλληλοι τσακώνονταν μεταξύ τους φωναχτά και απαξιούσαν να πάρουν τις
παραγγελίες από τους πελάτες που περίμεναν όρθιοι. Στην ερώτηση που απηύθυνα
για τρίτη φορά («έχετε, παρακαλώ, τοστ;»), ένας καταδέχθηκε επιτέλους να μου
«απαντήσει» δια βρυχηθμού («μμμ….»). Οι ξένοι τουρίστες αλληλοκοιτάζονταν με νόημα..

Η διάθεσή μας καταστράφηκε αμετάκλητα, όμως, λίγο μετά, όταν χρειάσθηκε να
επισκεφθούμε τις τουαλέτες. Βουνά τα λερωμένα χαρτιά έξω από τα δοχεία, η μια
τουαλέτα «εκτός λειτουργίας», στην άλλη δεν δούλευε το καζανάκι, ενώ το
σαπούνι στους νιπτήρες προφανώς είχε κριθεί είδος μη απαραίτητο. Οι
επανειλημμένες κινήσεις των χεριών της αηδιασμένης Γερμανίδας κυρίας, που
μπήκε μετά από εμάς, πρόδιδαν έκδηλα τη φρίκη της. Και η φλυαρία των παιδιών
δεν μου επέτρεψε δυστυχώς να το παίξω «εγώ, ξέρετε, δεν είμαι από ‘δω», να
προσποιηθώ ότι δεν έχω μέρος ευθύνης γι’ αυτήν την τριτοκοσμική θέα ­ και κατ’
επέκταση ότι δεν κατοικώ σ’ αυτό το τριτοκοσμικό κράτος για το οποίο ντρέπομαι.