ΠΡΟΣΩΠΑ «Έχω ακόμη ένα ρόλο»

Γκρέκορυ Πεκ: «Αυτό που δεν μ’ αρέσει σε τούτο το στάδιο είναι η αυτεπίγνωση, γιατί αρχίζεις να σκέπτεσαι το θάνατο»

Έπειτα από 57 ταινίες σε 53 χρόνια, ο Γκρέγκορυ Πεκ απολαμβάνει την ­ έστω και
εν μέρει ­ συνταξιοδότησή του.

ΖΕΙ στο Μπελ Αιρ του Λος Άντζελες με τη Βερονίκ, σύζυγό του εδώ και 41 χρόνια,
και το σπίτι τους στολίζουν πίνακες του Ντέηβιντ Χόκνεϋ, του Φερνάν Λεζέ, του
Μίλτον Έιβερυ. «Είχαμε και αφηρημένους πίνακες», εξηγεί ο ηθοποιός στους «Νιού
Γιόρκ Τάιμς», «αλλά συνειδητοποιήσαμε πως δεν τους κοιτούσαμε πλέον, είχαν
γίνει σαν ταπετσαρία για μας. Μια μέρα τους στείλαμε όλους στο Μουσείο του Λος
Άντζελες. Τώρα έχουμε μόνο πράγματα που μας μιλάνε, που έχουν κάποιο
συναισθηματικό περιεχόμενο». Στα 82 του, ο Γκρέγκορυ Πεκ ασχολείται πλέον με
τη συγκέντρωση χρημάτων για ένα θέατρο και τη σχολή κινηματογράφου του
Πανεπιστημιακού Κολλεγίου του Δουβλίνου. Έξι φορές το χρόνο διαβάζει αγαπημένα
του κείμενα στην Κεντρική Βιβλιοθήκη του Λος Άντζελες. Δίνει διαλέξεις σε όλες
τις ΗΠΑ με ανέκδοτα από την καριέρα του και αποσπάσματα από τους ρόλους του.
Το μόνο που δεν κάνει είναι αυτό που του αρέσει περισσότερο: να παίζει σε
ταινίες ­ η τελευταία του ήταν «Ο Γέρο Γκρίνγκο», το 1989. «Μου στέλνουν
σενάρια», εξηγεί, «αλλά γενικά οι ρόλοι για άνδρες στην ηλικία μου είναι
κυρίως ρόλοι καρατερίστα και όχι πολύ ενδιαφέροντες. Ξέρετε, παππούδες,
ηλικιωμένοι θείοι… Δεν θέλω να αποχωρήσω κάνοντας τέτοια πράγματα. Θα ήταν
κρίμα, επειδή πιστεύω ότι τώρα είμαι καλύτερος ηθοποιός απ’ ό,τι άλλοτε· διότι
έζησα πολύ και πολλά και διότι δεν δίνω πια δεκάρα για το τι σκέπτονται για
μένα. Αυτό σε χαλαρώνει…».

Ο Πεκ λέει πως απολαμβάνει αυτή την… εν μέρει συνταξιοδότησή του και θέλει
να γράψει ένα βιβλίο. «Δεν θα είναι αυτοβιογραφία», τονίζει. «Γενικά δεν μ’
αρέσουν οι αυτοβιογραφίες ηθοποιών. Πολλοί θέλουν απλώς να παρουσιάσουν μια
εικόνα στον κόσμο… Εγώ δεν πρόκειται να πάρω προκαταβολή για το βιβλίο αυτό.
Αν δεν αξίζει, θέλω να μπορώ να το πετάξω. Στόχος μου θα είναι να πω απλώς
μερικές διασκεδαστικές ιστορίες».

Και έχει ένα σωρό ιστορίες να πει· για την παλιά του φίλη, την Γκρέης Κέλλυ,
«που την πήραν εκείνοι οι επιτήδειοι στο Μονακό και την εκμεταλλεύτηκαν για
δημόσιες σχέσεις», για την Άβα Γκάρντνερ, μια γυναίκα «τόσο όμορφη που δεν
υπήρχε άνθρωπος που να μην γυρίσει να την κοιτάξει». Αλλά και ο ίδιος
εθεωρείτο από πολλούς, στις δεκαετίες του ’40 και του ’50, ο ωραιότερος άνδρας
στον κόσμο. Συμφωνεί άραγε τώρα με τη ρήση του Ντε Γκωλ ότι «τα γηρατειά είναι
ένα ναυάγιο»; «Αυτό που δεν μ’ αρέσει σε τούτο το στάδιο είναι η αυτεπίγνωση,
επειδή αρχίζεις να σκέπτεσαι το θάνατο», απαντά. «Αλλά προσπαθώ να κάνω
πράγματα. Έχω σχέδια.

Αλληλογραφώ. Δίνω αυτές τις διαλέξεις-παραστάσεις. Δεν είναι καριέρα πια, αλλά
είναι μια πρόκληση. Ας πούμε πως έχω ένα ρόλο».