ΑΥΤΟΙ

… αυτός ο λαός αναστενάζει, χρόνια αγανακτεί, γράφει στη «Μοντ» ­ για τους
συμπατριώτες του ­ ο Γάλλος συγγραφέας Πασκάλ Μπρυκνέρ. Αλλά δεν πρόκειται
περί απόγνωσης, δεν είναι απελπισία. Είναι μάλλον μιά γιορτή, ένα γενικό
πανηγύρι γκρίνιας. «Μηρυκάζουμε το παρελθόν μας ρωτώντας αδιάκοπα,
εξαντλητικά, πώς συνέβη επιτέλους η χώρα αυτή, ο άλλοτε φάρος της γης, να έχει
βρεθεί ξαφνικά εκτός παιχνιδιού. Τί πήγε στραβά, τί μας ξέφυγε. Και ποιός
φταίει; Μα, φυσικά, οι άλλοι!». Οι ξένοι. Η διεθνής συνωμοσία: η
παγκοσμιοποίηση, ο ευρωπαϊσμός, η Σιών, οι λαθρομετανάστες ­ καθένας επιλέγει
και εχθρό, λέει ο Μπ. «Και οι ίδιοι εκείνοι “τριτοκοσμικοί” που άλλοτε
θρηνούσαν για τα πάθη της Κίνας, του Βιετνάμ, της Αφρικής δεν κουράζονται
σήμερα καθόλου να στηλιτεύουν αυτούς τους πρώην σκλάβους των αποικιοκρατών που
βγήκαν στον αφρό και τολμούν ακόμη και να μας ανταγωνίζονται».

… που συνοψίζει αυτή τη γενική βδελυγμία ­ και που έχει γίνει εξ ίσου
κακόηχη με τον φασισμό ή την παιδεραστία ­ είναι «φιλελευθερισμός», γράφει ο
Μπ. Όχι βέβαια πως οι Γάλλοι είναι αντι-φιλελεύθεροι, θα ήταν πράγματι
αποτρόπαιο. Άλλο εννοούν με την κριτική τους αυτή. «Πρόκειται, πολύ απλά, για
ένα μίσος για την Αμερική. Και γενικότερα, για όλο τον αγγλοσαξωνικό κόσμο.
Αυτός είναι ο εχθρός, συμβολικά βέβαια. Αιώνες τώρα, η Γαλλία, αυτή η
μεσσιανική χώρα, η φωτοδότις, αντιπαλεύει τις ΗΠΑ για να γίνει αυτή παγκόσμιο
πρότυπο πολιτισμού. Αλλά διαπιστώνει, οδυνηρά, πως υπάρχουν και οι άλλοι. Και
πως τη δική της επιρροή τη ροκανίζουν οι Αγγλοσάξωνες…».

… συνεχίζει ο Μπ., είναι μια μεσαία χώρα διαποτισμένη, όμως, με ιδέες
μεγαλείου. «Όπως κάτι οικογένειες αριστοκρατών κατεστραμμένες, που τρώνε με
χρυσά κουτάλια σε αδειανά πιάτα». Κατάληξη: η μεμψιμοιρία και οι ατέλειωτες
αιτιάσεις, πάντα κατά των άλλων. «Αν έπρεπε να χαρακτηρίσω λακωνικά τη γαλλική
αρρώστεια, θα’ λεγα ότι είναι κατά βάθος ένα μίγμα αλαζονείας και
αυτοπεριφρόνησης». Η αντιπάθεια για τον Άλλο, λέει ο Μπ., σε εμποδίζει και να
ωφεληθείς ενδεχομένως απ’ αυτόν, από τη δική του πείρα. «Αλλά αυτή η νοοτροπία
είναι στάση, ουσιαστικά, δουλοπάροικου». Ο λαός που αποδίδει όλα του τα δεινά
σε άλλους είναι ώριμος να κατακτηθεί πράγματι από εκείνους, πιστεύει ο
συγγραφέας. Και δεν θα πρόκειται αναγκαία για «ποιοτική» κατάκτηση. «Η
απέχθεια που τρέφουμε για τον Μπαρμπα-Σάμ συμβαδίζει με την έλξη που μας
ασκούν οι ευτελέστερες πραμάτειες του: αποκτήσαμε τα φαστ-φουντ και το
franglais, μιά νοθευμένη γλώσσα, αποκτήσαμε κουλτούρα της βίας, “πολιτική
ορθότητα”, μερικές χαζές συνήθειες και βέβαια τη δικτατορία του θεάματος».

… ο γαλλικός λαός θύμα όχι απλού αποικισμού (colonialisme) αλλά ενός….
«cocacolonialisme», χαριτολογεί ο Μπ. Ευχαρίστως ο Γάλλος αρπάζει τις χάντρες
και τις κορδέλες, «δεν παίρνει όμως και πολλά πράγματα από τη σοβαρότερη
πλευρά της Αμερικής: από τον δυναμισμό του μεγάλου αυτού λαού, από το
επιχειρηματικό του πνεύμα, από την πρακτικότητά του, από την ετοιμότητά του να
κινητοποιείται, από το πείσμα και την επιμονή του». Αντί να ξοδεύεστε σε
ιερεμιάδες, ορμήστε και σεις όπως η Αμερική, συνιστά ο Μπ. στους αναγνώστες
του. Ακόμη κι απ’ αυτήν μπορείς να μάθεις κάτι. Όσο για τη θεωρία της
συνωμοσίας, «τελικά, είναι μιά μορφή παραίτησης. Ποιό το νόημα να παλεύεις,
όταν ανώτερες από σένα διάνοιες σ’ εξουδετερώνουν;».