[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΕΧΟΥΝ ενοχληθεί ­ όπως διαμηνύεται με κάθε τρόπο ­ κατασκευαστές δημοσίων
έργων για τις δίκες επί δικών που «καθυστερούν» την ολοκλήρωση των μεγάλων
έργων. Οι αναφορές τους έχουννα κάνουν κυρίως με τις προσφυγές οικολογικών ή
άλλων περιβαλλοντικών οργανώσεων στο Συμβούλιο της Επικρατείας όπου ­ είναι
αλήθεια ­ πολλές αποφάσεις δικαιώνουν τις ομάδες πολιτών.

Πολλοί ­ ακόμη και μέσα στο ΥΠΕΧΩΔΕ ­ συμφωνούν ότι το πρόβλημα είναι ακόμη
πιο σημαντικό, αφού μέσω των δικαστικών αποφάσεων φθάνουμε στο απρόβλεπτο
σημείο να διαμορφώνεται και να ασκείται η περιβαλλοντική πολιτική όχι από την
εκτελεστική εξουσία, αλλά από τη δικαστική. Ωστόσο, καταγράφονται δύο
ενστάσεις στα ανωτέρω:

Η πρώτη υπενθυμίζει ότι το ερώτημα «ποιος ασκεί πολιτική» είναι περισσότερο
θεωρητικό. Όταν αποδεικνύεται μέσα από την προβλεπόμενη (και δικαστικά)
διαδικασία ότι δεν τηρήθηκαν οι νόμοι της Πολιτείας, τι πρέπει να κάνει το
Συμβούλιο της Επικρατείας; Να συμβουλευθεί τον εκάστοτε υπουργό ΠΕΧΩΔΕ; Τα
παραδείγματα είναι πάμπολλα, από την αξιοποίηση των εθνικών δρυμών μέχρι και
την εκτροπή του Αχελώου.

Η δεύτερη ένσταση είναι ακόμη πιο σαφής: Αναγνωρίζεται ή όχι το δικαίωμα σε
ομάδες πολιτών να έχουν άποψη και να αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες για την
ανάπτυξη περιοχών;

Έχουν ή δεν έχουν δικαίωμα και οργανώσεις όπως το WWF ή ο Αρκτούρος με την
μεγάλη διεθνή εμπειρία τους να ζητούν διάλογο (διότι μόνον με την προσφυγή στο
ΣτΕ θα καθίσει ο εργολάβος ή το ΥΠΕΧΩΔΕ να συζητήσει σοβαρά τις όποιες αντιρρήσεις);

Οι δικαστικές αποφάσεις δεν είναι το πρόβλημα ούτε και θα γίνουν ακόμη κι αν
μόνο μέσω αυτών ασκείται η περιβαλλοντική πολιτική. Κι αυτό διότι τότε το
μείζον πρόβλημα θα είναι η ανυπαρξία μιας δυναμικής και δραστήριας
εκτελεστικής εξουσίας.