ΑΥΤΟΙ

… αναλύουν τώρα τις νεοναζιστικές ψήφους της Σαξωνίας-Άνχαλτ. Αυτή η «μαύρη
σκιά», το εντυπωσιακό 13% της DVU (τα προγνωστικά της έδιναν μόλις 5%), είναι
φυσικά ψήφος διαμαρτυρίας νέων ανθρώπων, προπάντων ανέργων. Η μελέτη των
αποτελεσμάτων της Κυριακής έδειξε ότι πρόκειται κυρίως για ψηφοφόρους 18-34
ετών. «Στη δεκαετία του ’60 ­ σημειώνει ο Φραντς Καντέλ, διευθυντής της
“Φολκστίμμε” ­ οι ακροδεξιές ψήφοι προέρχονταν συνήθως από μεσόκοπους ή
ηλικιωμένους. Έχει σημειωθεί μεγάλη αλλαγή». Η ακροδεξιά, απλούστερα, έμοιαζε
τότε να είναι το παρελθόν. Τώρα, θαρρείς, είναι το μέλλον. Άλλο περίεργο: Η
ευκολία με την οποία οι ψήφοι αυτές αγρεύθηκαν. Η DVU (Γερμανική Λαϊκή Ένωση)
δεν είναι κόμμα συνηθισμένο, με οργανωτική δομή, στελέχη, επιτροπές κ.λπ. Την
εκστρατεία του την έκανε κυρίως με αφίσες και με «προσωπικά» μηνύματα που
έστελνε στα σπίτια ταχυδρομικώς.

… ο 65χρονος ηγέτης της DVU, ζάπλουτος εκδότης του Μονάχου, δεν λυπήθηκε τα
έξοδα. Για την προβολή του κόμματός του στο Άνχαλτ διέθεσε 3 εκατομμύρια
μάρκα, πολύ περισσότερα απ’ όσα ξόδεψαν τα κόμματα του Σραίντερ και του Κολ,
και τα δύο μαζί. Τα συνθήματα του Φράυ ήταν δύο ειδών: ξενόφοβα και
αντιευρωπαϊκά. Η DVU δεν θέλει ξένους στη Γερμανία και δεν θέλει το ευρώ.
«Ποτέ Γερμανός δεν πρέπει να πληρώσει με άλλο νόμισμα από το μάρκο»,
διακηρύσσει ο επί του Τύπου της DVU, Μπέρνχαρτ Ντραίζε. Ο Φράυ, που είναι
φίλος και χρηματοδότης του Ρώσου εθνικιστή Βλαντίμιρ Ζιρινόφσκυ, ενσαρκώνει
μια νοσταλγία της δύναμης και της βίας. Στη γαλουχημένη με δογματικές θεωρίες
και μαστιζόμενη από την ανεργία πρώην Ανατολική Γερμανία, τα σκληρά
σωβινιστικά συνθήματα απέδωσαν. SPD και CDU μιλούν για «καταστροφή» και
«εθνικό διασυρμό» και προσπαθούν να συνέλθουν.

… είχε γράψει το 1969-70 ένα βιβλίο 400 σελίδων που μόλις τώρα έρχεται σε
φως. Ο ιστορικός των «Annales» και βαθύς μελετητής της Αναγέννησης ασχολήθηκε
τότε, κατά παραγγελία του περίφημου Ελβετού εκδότη Άλμπερτ Σκίρα, μ’ ένα θέμα
που ήταν κάπως έξω από τα προηγούμενα ενδιαφέροντά του: τη μεσογειακή
αρχαιότητα. Αλλά ο Σκίρα μετά αρρώστησε, το χειρόγραφο κόλλησε σε κάποιο
συρτάρι και χρειάστηκε να περάσει μια 20ετία για να αναδυθεί αίφνης το
πολύτιμο αυτό έργο. Στις «Μémoires de la Μéditerrannée»
(De Fallois), ο F. Braudel καταγράφει όσα συνέβησαν στα μέρη αυτά από την
παλαιολιθική εποχή ως τη χρονιά που χτίστηκε το Βυζάντιο, το 324. Η Ελλάδα
κατέχει εξέχουσα θέση στο βιβλίο και ο δεινός Γάλλος ιστορικός, που πέθανε το
’85, φωτίζει ζωηρά με τον ερευνητικό φανό του λεπτομέρειες της καθημερινής
ζωής και των προσωπικών και κοινωνικών σχέσεων σε όλη τη μεσογειακή παραλία.

… τάχα συγγνώμη από τους αναγνώστες του γιατί καταπιάστηκε με μια χρονική
περίοδο που δεν του ήταν εντελώς οικεία, γράφει στον πρόλογο ότι είδε την
πρόταση του Σκίρα ως πρόκληση και υπέπεσε «στο αμάρτημα της περιέργειας». Με
το μεταθανάτιο αυτό έργο, αποκτά ένα είδος μακρού προοιμίου το άλλο έργο του
Μπρωντέλ για τον ευρωπαϊκό Νότο, το κλασικό «Πολιτισμοί και αυτοκρατορίες στη
Μεσόγειο την εποχή του Φιλίππου Β’». Η θάλασσα, ειδικά η Μεσόγειος, παραείναι
μαγική. Ο σοφός δεν μπορούσε να της αντισταθεί. Τον παράσερνε σε κάθε είδους
ιδέες και (ακόμη κι αυτόν, τον αυστηρό ιστορικό) σε όνειρα. «Είναι πολύ σοβαρή
υπόθεση η θάλασσα ­ γράφει. ­ Αλλά πρέπει να ξέρεις να τη βλέπεις».