Πήγα βόλτα πριν από τον τελικό

Αναστόπουλος, Λίμα και Γραβάνης πανηγυρίζουν με τους οπαδούς του Πανιωνίου την κατάκτηση του Κυπέλλου το 1979

Ο ΦΕΤΙΝΟΣ τελικός του Κυπέλλου Ελλάδος είναι μια κλασική περίπτωση αγώνα που
έχει φαβορί και αουτσάιντερ. Φαβορί απόψε είναι ο Παναθηναϊκός και αουτσάιντερ
ο Πανιώνιος. Οι εννέα στους δέκα θα στοιχημάτιζαν ότι το Κύπελλο θα γίνει
«πράσινο». Το ποδόσφαιρο, όμως, είναι το πιο συναρπαστικό άθλημα, γιατί ενίοτε
δικαιώνεται ο ένας στους «δέκα». Όπως είχε γίνει τότε, πριν από 19 χρόνια στο
ίδιο γήπεδο, το Στάδιο Καραϊσκάκη. Φαβορί τότε ήταν η μεγάλη ΑΕΚ της εποχής
και ο Πανιώνιος διψούσε για έναν τίτλο. Και τον πήρε!

Ένας από τους μεγαλύτερους σταρ που ανέδειξε το ελληνικό ποδόσφαιρο, ο Νίκος
Αναστόπουλος, ξεκινούσε τότε την καριέρα του ντυμένος στα «κυανέρυθρα».
Ακολούθησαν πολλές επιτυχίες για τον Νίκο. Πρωταθλήματα, Κύπελλα, καριέρα στην
Ευρώπη, εκατοντάδες γκολ. Μια τέτοια επιτυχία, όμως, δεν μπορεί να ξεχαστεί.
Βλέπετε όλες οι νίκες δεν είναι οι ίδιες. Είναι πάντα πιο γλυκιά η νίκη του
Δαβίδ επί του Γολιάθ. Η «ΟΜΑΔΑ» ζήτησε από τον Νίκο Αναστόπουλο να θυμηθεί τις
λεπτομέρειες εκείνου του ανεπανάληπτου, μέχρι σήμερα, θριάμβου του Πανιωνίου
και να συνδέσει το χθες με το σήμερα.

ΖΩΝΤΑΝΕΣ ΟΙ ΜΝΗΜΕΣ

Λες και ήταν χθες. Αν και έχουν περάσει 19 χρόνια από εκείνο το αξέχαστο
βράδυ, που με τους συμπαίκτες μου στον Πανιώνιο σηκώσαμε την κούπα, που ήταν ο
πρώτος τίτλος στην ιστορία του συλλόγου, νιώθω ότι ο χρόνος δεν κύλησε και οι
αναμνήσεις μου είναι ζωντανές.

Είχαμε τότε να αντιμετωπίσουμε την κορυφαία ομάδα εκείνης της δεκαετίας. Την
ΑΕΚ του Μπάγιεβιτς, του Παπαϊωάννου, του Μαύρου, του Δομάζου, του Νικολούδη,
του Νικολάου και των άλλων άσων της εποχής. Εμείς κάθε άλλο παρά άγχος είχαμε
για το παιχνίδι. Ο προπονητής μας, Πάνος Μάρκοβιτς, είχε καταφέρει να μας
κάνει να αποβάλουμε το άγχος λέγοντάς μας ότι εμείς δεν είχαμε να χάσουμε
τίποτε σε αυτό τον τελικό, ενώ οι αντίπαλοί μας είχαν να χάσουν πολλά, αν δεν
τα κατάφερναν.

ΣΤΟ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ

Θυμάμαι ότι είχαμε αποσυρθεί στο ξενοδοχείο «Βούλα Μπιτς» και στις συνομιλίες
που είχαμε οι παίκτες λέγαμε ότι ήταν πρόκληση για μας να συνδέσουμε το όνομά
μας με τον πρώτο τίτλο του Πανιωνίου. Το συζητούσαμε, αλλά δεν νομίζω ότι όλοι
το πιστεύαμε.

Η αλήθεια είναι ότι εγώ είχα πλάσει το δικό μου όνειρο. Γνώριζα ότι ο τελικός,
που θα καλυπτόταν σε ζωντανή μετάδοση, ήταν για μένα μια πρώτης τάξεως
ευκαιρία να δείξω το ταλέντο μου και να θέσω υποθήκη για μεταγραφή σε μεγάλη ομάδα.

ΠΗΓΑ ΣΤΗ ΓΛΥΦΑΔΑ

Το γλέντι στα αποδυτήρια του Πανιωνίου δεν είχε τελειωμό, μετά τον τελικό του σταδίου Καραϊσκάκη με την ΑΕΚ

Την ημέρα του αγώνα, μετά το φαγητό, ήμουν λίγο ανήσυχος στο ξενοδοχείο. Το
κατάλαβε ο προπονητής μου, με φώναξε κοντά του και μου είπε: «Νίκο, τι
θέλεις;». Έτσι, λοιπόν, ζήτησα από τον κ. Μάρκοβιτς να πάω μια βόλτα. Και
έκπληκτος είδα να κάνει δεκτό το αίτημά μου. Έφυγα από το ξενοδοχείο και πήγα
να δω μια φίλη μου στη Γλυφάδα. Έφυγα γύρω στις 3.30 μ.μ., γύρισα στις 5 μ.μ.
και στις 6.30 μ.μ. φύγαμε για το γήπεδο. Η ψυχολογία μου ήταν ανεβασμένη και
δεν έβλεπα την ώρα να αρχίσει το παιχνίδι για να δείξω την αξία μου.

Και πράγματι, ήταν η δική μου βραδιά. Στο Στάδιο Καραϊσκάκη συνδύασα μια
σπουδαία προσωπική απόδοση με την πιο ιστορική επιτυχία του Πανιωνίου. Θυμάμαι
ότι με δικό μου γκολ, από πλάγια θέση δεξιά, είχαμε ισοφαρίσει θεμελιώνοντας
τη μεγάλη νίκη.

ΧΩΡΙΣ ΑΓΧΟΣ

Τι σύμπτωση! Απόψε, 19 χρόνια μετά, η τύχη φέρνει τον Πανιώνιο ξανά στο Στάδιο
Καραϊσκάκη σε τελικό Κυπέλλου Ελλάδος, αντίπαλο του Παναθηναϊκού αυτήν τη
φορά. Μια συμβουλή δίνω στους παίκτες του Πανιωνίου, για να ζήσουν και αυτοί
το όνειρο: Να παίξουν χωρίς άγχος και να προσπαθήσουν για το καλύτερο. Ίσως
και αυτοί, το βράδυ, να κάνουν τον γύρο του θριάμβου. 19 χρόνια μετά…