ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Όχι πάντα τα παράπονα στον δήμαρχο

ΤΟΥΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΥΣ μήνες αναρωτιέμαι πώς εμφανίζεται γύρω μας αυτός ο οργασμός
δημόσιων έργων στους δήμους της Αττικής. Συνέδεσα την όψιμη ευαισθησία των
τοπικών αρχόντων με τις επερχόμενες δημοτικές εκλογές. «Παλιά μου τέχνη
κόσκινο», σκέφθηκα. Σίγουρη για την εκτίμηση μου, μια και όλοι γνωρίζουμε την
πάγια τακτική των δημάρχων να θυμούνται τις υποχρεώσεις τους παραμονές των
εκλογών, να καταγράφουν τις ανάγκες της περιοχής τους και να ετοιμάζουν νέα
υποσχολόγια για τα προεκλογικά μπαλκόνια, σκεπτόμουν πως ακόμη μια φορά μας
μεταχειρίζονται ως μειωμένης αντιλήψεως πολίτες. Φίλος δήμαρχος, από τους
πλέον επιτυχημένους, αφού και τα τέσσερα χρόνια της θητείας του οι μπουλντόζες
της δημοτικής επιχείρησης δουλεύουν ασταμάτητα, δέχθηκε τα πυρά μου. Η
απάντησή του διέψευσε τις εκτιμήσεις μου. Μου εξήγησε πως τα έργα, αυτό το
ατελείωτο σκάψιμο, η τοποθέτηση αγωγών ομβρίων υδάτων, οι πλακοστρώσεις και οι
πεζοδρομήσεις, οι αναπαλαιώσεις διατηρητέων, οι αναπλάσεις και οι αναμορφώσεις
κοινόχρηστων χώρων, συνδέονται όχι με τις δημοτικές εκλογές αλλά με τα
κονδύλια που διατίθενται. Και πρέπει να απορροφηθούν έως τον Οκτώβριο. Γιατί
αλλιώς τα έχασαν. Όσο για την καθυστέρηση της εκταμίευσης, αυτή οφείλεται στα
υπουργεία, μου είπε. Συνεπώς τα παράπονα, αυτή τη φορά, όχι στον δήμαρχο αλλά
στα… υπουργεία.