[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ οικονομία έχει μπει για τα καλά στον αστερισμό των
ιδιωτικοποιήσεων. Τράπεζες και δημόσιες επιχειρήσεις περιλαμβάνονται στη λίστα
των υπό πώληση εταιρειών σύμφωνα με τις ανακοινώσεις της κυβέρνησης. Έτσι τώρα
βρισκόμαστε στο σημείο εκείνο όπου ήταν οι περισσότερες χώρες της Ευρωπαϊκής
Ένωσης στις αρχές της δεκαετίας του ’80.

Το ζητούμενο αυτή τη στιγμή δεν είναι πλέον αν η πολιτική αυτή είναι η
ενδεδειγμένη ή όχι. Τα στοιχεία για τα ελλείμματα και το συσσωρευμένο χρέος
των περισσότερων δημόσιων επιχειρήσεων αλλά και για το περιβάλλον που έχει
διαμορφωθεί στη διεθνή τραπεζική αγορά αποτελεί το πιο πειστικό επιχείρημα.

Το ουσιαστικό πρόβλημα εντοπίζεται στο κατά πόσο η κυβέρνηση θα κάνει αυτό που
έχει εξαγγείλει και μέσα σε ποιο χρονικό διάστημα. Τα τεράστια, για τα
ελληνικά δεδομένα, κεφάλαια που έχουν εισρεύσει τον τελευταίο μήνα από το
εξωτερικό για επενδύσεις, είτε στο Χρηματιστήριο είτε σε τίτλους του ελληνικού
Δημοσίου, αποτελούν έναν μοχλό πίεσης για την κυβέρνηση να προχωρήσει το
συντομότερο δυνατόν στην πραγματοποίηση μέσα σε συγκεκριμένα χρονικά όρια των
ιδιωτικοποιήσεων που έχει εξαγγείλει. Άλλωστε τα κεφάλαια αυτά μπαίνουν
καθημερινά στην ελληνική οικονομία τον τελευταίο μήνα όχι γιατί έχει αλλάξει
μορφή αλλά γιατί οι διαχειριστές των κεφαλαίων αυτών έχουν εμπιστοσύνη στις
εξαγγελίες που έχουν γίνει. Στην περίπτωση που οι προσδοκίες διαψευσθούν, οι
σημερινοί επενδυτές θα μεταμορφωθούν αυτόματα σε κερδοσκόπους και
καιροσκόπους, που επιβουλεύονται το μέλλον της ελληνικής οικονομίας. Και αυτός
είναι ο πραγματικός κίνδυνος που καλείται τώρα να αντιμετωπίσει η κυβέρνηση,
αφού ουσιαστικά πρέπει να ισορροπήσει σ’ ένα τεντωμένο σχοινί. Στη μια άκρη
του βρίσκονται οι εργαζόμενοι στις υπό ιδιωτικοποίηση επιχειρήσεις καθώς και
εκείνοι που τους στηρίζουν πολιτικά και στην άλλη όλοι εκείνοι που προσάρμοσαν
τις επενδυτικές τους επιλογές στις εξαγγελίες της 15ης Απριλίου.

Υπάρχει όμως και ένα άλλο εξίσου σημαντικό πρόβλημα, το οποίο μπορεί να μη
θεωρείται άμεσο αλλά σίγουρα είναι επιτακτικό. Πρόκειται για την προσαρμογή
του πλαισίου λειτουργίας των αγορών στους χώρους εκείνους όπου θα γίνουν οι
ιδιωτικοποιήσεις. Για παράδειγμα, τώρα το ενδεχόμενο συγκέντρωσης στον
τραπεζικό χώρο είναι ορατό. Η παντοδυναμία δύο ή τριών ομίλων στην τραπεζική
αγορά σημαίνει αυτόματα ότι αποδυναμώνεται ο ρόλος του πελάτη είτε αυτός είναι
αποταμιευτής είτε δανειζόμενος, αφού το διαπραγματευτικό του πλεονέκτημα
περιορίζεται. Αυτό μπορεί να έχει γενικότερες αρνητικές επιπτώσεις στους όρους
λειτουργίας της αγοράς και εκεί ακριβώς έρχεται ο ρόλος του
κράτους-τροχονόμου. Έτσι η κυβέρνηση καλείται να στήσει τώρα το κατάλληλο
πλαίσιο που να εξασφαλίζει την εύρυθμη λειτουργία της αγοράς.

Γι’ αυτό καλές είναι οι ιδιωτικοποιήσεις αλλά για να γίνουν απαιτούνται πολλές
και κυρίως απαραίτητες παρεμβάσεις που… κοστίζουν.