Στόχος και ο Τύπος

Ο Τύπος είναι επίσης ένας από τους προσφιλείς στόχους για τη Μαφία. Και καμιά
χώρα δεν έχει δοκιμαστεί περισσότερο από τις επιθέσεις της εναντίον
δημοσιογράφων απ’ όσο η Ρωσία. Από το 1994 έως το 1996, η Μαφία δολοφόνησε στη
Ρωσία 63 δημοσιογράφους, άνδρες και γυναίκες.ΑΝΑΜΕΣΑ τους ήταν και μεγάλα
ονόματα, διεθνείς ανταποκριτές, όπως ο Φέλικς Σολοβιόφ ή η Ναταλία Αλιάνικα,
αλλά και υπεύθυνοι εντύπων ή καναλιών, όπως ο δημοφιλέστατος διευθυντής της
κρατικής τηλεόρασης Βλαντισλάβ Λίστιεφ.

Η αλυσίδα των φόνων συνεχίστηκε και το 1997. Παράδειγμα: ο Βαντίμ Μπιρικόφ, 64
ετών, διευθυντής της επιθεώρησης «Ντελοβίε Λιούντι» (Οι Επιχειρηματίες), που
ήταν ένας από τους διαπρεπέστερους οικονομικούς συντάκτες στη Ρωσία του Γιέλτσιν.

Στις 25 Φεβρουαρίου 1997, ο Μπιρικόφ βρέθηκε νεκρός με μια σφαίρα στο κεφάλι
και τα χέρια δεμένα πίσω απ’ τη ράχη μέσα στο γκαράζ του σπιτιού του. Οι
δράστες της δολοφονίας είχαν εξαφανιστεί μαζί με το αυτοκίνητο του
δημοσιογράφου. Δεν βρέθηκαν ποτέ ούτε οι δράστες ούτε το αυτοκίνητο.

Μια που μιλάμε για τη Ρωσία, αξίζει να σταθούμε για λίγο στην περιβόητη
οργάνωση «Βορ β ζακόνε». Σημαίνει «Κλέφτης με το νόμο» και είναι γνωστή από
τις τελευταίες δεκαετίες της τσαρικής εποχής.

Οι Μπολσεβίκοι έχουν κατηγορηθεί για πολλά, αλλά ένα πράγμα δεν μπορεί κανείς
να τους καταλογίσει: ανοχή στο οργανωμένο έγκλημα. Το επαναστατικό καθεστώς,
με τον Λένιν, ξεκίνησε με σταθερή και ανυποχώρητη βούληση να ξεριζώσει τις
«μαφίες» της εποχής. Ο Στάλιν ήταν επίσης ανυποχώρητος στο θέμα αυτό. Για να
διευκολυνθεί, μάλιστα, η σύλληψη και η τιμωρία των κάθε λογής μαφιόζων, οι
εισαγγελείς της εποχής δεν δίσταζαν να χαρακτηρίζουν τα εγκλήματά τους ακόμη
και πολιτικά, προκειμένου να επωφεληθούν των πιο συνοπτικών διαδικασιών που
ίσχυαν για το πολιτικό αδίκημα και να τους σύρουν το ταχύτερο στη δικαιοσύνη
και κατόπιν στη φυλακή ή στο απόσπασμα.

Αλλά, στις 5 Μαρτίου 1953, ο Στάλιν άφησε την τελευταία του πνοή στο Κρεμλίνο
μετά από εγκεφαλική αιμορραγία. Ο θάνατός του άφησε το πεδίο ανοιχτό σε
συμμορίες που ήδη είχαν αρχίσει να διαμορφώνονται αλλά δεν φαίνονταν και πολύ
όσο ζούσε. Η διάβρωση του κρατικού μηχανισμού, που επίσης είχε αρχίσει,
βοήθησε στην ανάπτυξη της Μαφίας.

ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΤΑΛΙΝ ΣΤΟΝ ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ

Το 1964, όταν ανέλαβε τα ηνία ο Λεονίντ Μπρέζνιεφ, που έμελλε να κυβερνήσει
την ΕΣΣΔ 18 χρόνια, ως το 1982, η Μαφία είχε κιόλας συγκροτηθεί και,
εκμεταλλευόμενη τα κενά του σοβιετικού νομικού και διοικητικού μηχανισμού ­ ή
και τη διαφθορά ορισμένων κομματικών ή κρατικών «κομισαρίων» ­, στρατολογούσε
πλέον, ραγδαία, μέλη από όλα τα στρώματα της κοινωνίας, από τις φυλακές μέχρι
τις ανώτατες βαθμίδες της δημόσιας ζωής.

Στην περίοδο Μπρέζνιεφ σχηματίστηκαν τα ισχυρότερα μαφιόζικα καρτέλ που
γνώρισε ποτέ η Ρωσία. Στην ύπαιθρο, η Μαφία είχε προσεταιρισθεί γραμματείς
κολχόζ, διευθυντές εργοστασίων και κάθε λογής στελέχη της τοπικής κοινωνίας. Η
παράλυση του σοβιετικού κράτους, στη δεκαετία του ’80, σε ό,τι αφορά την
οικονομία και τη διοίκηση, δεν είναι άσχετη από την εξάπλωση του μαφιόζικου παρακράτους.

Ώσπου, τον Αύγουστο του 1991, ήρθε και το τέλος της Σοβιετικής Ένωσης.

Η τρομερή ζωτικότητα των μαφιόζικων οργανώσεων δεν ζητούσε καλύτερη ευκαιρία
για να εκδηλωθεί.

Τώρα η Μαφία είχε μπροστά της πεδίο λαμπρό: ούτε λίγο ούτε πολύ, θα γινόταν
αυτή το κύριο όργανο με το οποίο θα έπαιρνε σχήμα και χαρακτήρα ολόκληρη η
κρίσιμη διαδικασία για το πέρασμα από την κατευθυνόμενη οικονομία των πλάνων
στην ελεύθερη οικονομία της αγοράς στην αχανέστερη χώρα του πλανήτη.

Στο σημείο αυτό, είναι σκόπιμη μια παρατήρηση ψυχολογικού χαρακτήρα: Στα πρώτα
χρόνια αυτής της «μετάβασης», για τον μέσο Ρώσο η Μαφία δεν ήταν κάτι τόσο
τρομερό όσο το έβλεπαν πολλοί εκτός Ρωσίας. Κι αυτό για έναν πολύ απλό λόγο:
μέσα στο χάος των δομικών αλλαγών, και καθώς στη χώρα εισέρεαν κατά χιλιάδες
οι ξένοι έμποροι και επιχειρηματίες, γεμάτοι απληστία, για να της απομυζήσουν
τον εθνικό πλούτο και τις οικονομικές δυνατότητες κάνοντας μερικές
ψευτοεπενδύσεις, και μπροστά στο σάστισμα ή την απειρία των νέων κρατικών
οργάνων, η Μαφία ήταν ουσιαστικά ο μόνος εθνικός, ρωσικός, οργανισμός που
ανταγωνιζόταν τους ξένους «εισβολείς» και μπορούσε να περιορίσει την
επιθετικότητά τους.

Η «ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΗ» ΜΑΦΙΑ

Ο φόνος ενός Δυτικού τραπεζίτη στη Μόσχα γινόταν, κατά κάποιον τρόπο, στα
μάτια πολλών Ρώσων, μια πράξη αποκατάστασης της τιμής της πατρίδας.

Ο Γιούρι Αφανάσιεφ, από τους πιο σοβαρούς σύγχρονους Ρώσους κοινωνιολόγους και
επίτιμος διδάκτωρ του Πανεπιστημίου της Γενεύης, έχει μελετήσει επισταμένως τη
διάδοση της Μαφίας.

Επί Μπρέζνιεφ, λέει, τα καρτέλ του εγκλήματος προσέφεραν υπηρεσίες ελέω μαύρης
αγοράς. Επέτρεπαν στους υπευθύνους των κρατικών οργανισμών, από κολχόζ μέχρι
μεγάλες εταιρείες, να ξεπερνούν τα προβλήματα εφοδιασμού που δημιουργούσε η
κρατική γραφειοκρατία.

Επί της περεστρόικα, η Μαφία αντιστέκεται στην εισβολή του ξένου κεφαλαίου,
που νοιώθει να την απειλεί. Κρατάει πάντα αυτή τον έλεγχο της αγοράς, της
οποίας γνωρίζει όλα τα «παράθυρα» και τα μυστικά. Τα καρτέλ του εγκλήματος στη
Ρωσία γίνονται έτσι περισσότερο δημοφιλή. Μερικοί Ρώσοι τα βλέπουν σχεδόν
σαν…. πατριωτικές οργανώσεις. Η δύναμη που απέκτησε η ρωσική Μαφία τα
τελευταία χρόνια δεν έχει καμιά σύγκριση με την προηγούμενη κατάστασή της.

Και είναι η πρώτη φορά που κατάφερε να βγει και εκτός συνόρων, και μάλιστα με
τον πιο πανηγυρικό τρόπο, για ν’ απλώσει τα πλοκάμια της σε όλη την Ασία και
στην Αυστραλία και να εξελιχθεί σε μείζονα απειλή για την Ευρώπη και τις ΗΠΑ.

ΜΙΑ ΑΠΟ τις πιο αινιγματικές, τις πιο ανησυχητικές μορφές στη ρωσική μαφία
είναι ο Κ.Α. Άτομο εξαιρετικής ευφυΐας και πανουργίας, με ένστικτο αλάνθαστο
στην επισήμανση των αδύνατων σημείων του «εχθρού», δηλαδή της κοινωνίας του
νόμου, και επιπλέον φανατικά πεπεισμένος για την αναγκαιότητα της χρήσης των
πιο βίαιων μεθόδων, ο Κ.Α. είναι σήμερα ο μέγας «νονός των νονών» στη ρωσική μαφία.

Γεννήθηκε μέσα στον πόλεμο, όταν οι Γερμανοί ισοπέδωναν τις ρωσικές πόλεις και
η χώρα ήταν βυθισμένη στη συμφορά και στο χάος. Η μητέρα του, που είχε χάσει
τον άντρα της, πάσχιζε να επιβιώσει με τα τέσσερα παιδιά της. Κούρνιαζαν όλοι
τις νύχτες σε κάποια γωνιά των τούνελ του μετρό της Μόσχας και τη μέρα
ζητιάνευαν ή προσπαθούσαν με ψευτοδουλειές να βγάλουν ένα κομμάτι ψωμί.

Οι κακουχίες τούς θέρισαν όλους, δεν επέζησε παρά ο Κ.Α. Μοναχικός λύκος,
μεγάλωνε μέσα στα χαλάσματα. Έφηβος ακόμη, προσκολλήθηκε στον Β.Γ., που έμελλε
να γίνει το αφεντικό του και ο δάσκαλός του. Ο Β.Γ., ο επιλεγόμενος
«Μογγόλος», ήταν ιδιοκτήτης μιας από τις πολλές λέσχες πυγμαχίας που είχαν
εμφανιστεί στη Μόσχα στα πρώτα χρόνια αμέσως μετά τον πόλεμο.

Ο Κ.Α. έμαθε κοντά του πυγμαχία και πολλά άλλα πράγματα. Γύρω στα 20 χρόνια
του έγινε κι αυτός αρχηγός: οργάνωσε μια ομάδα από «μποξέρ», όπως ονομάστηκαν,
που μετέβαλαν σε ρινγκ των εκβιασμών τους ολόκληρη τη ρωσική πρωτεύουσα.

Οι «μποξέρ» του Κ.Α. κυκλοφορούσαν ντυμένοι με κλεμμένες στολές αστυνομικών,
έμπαιναν παντού και απήγαν εκατομμυριούχους της σοβιετικής νομενκλατούρας,
μαυραγορίτες και Κροίσους κάθε λογής, για να τους μεταφέρουν νύχτα σε κάποιο
από τα άφθονα μεγάλα δάση που περιβάλλουν τη Μόσχα. Εκεί, σε μια ερημική
ίζμπα, τους υποχρέωναν με την απειλή όπλων και με βασανιστήρια να μεταβιβάζουν
την περιουσία τους στο «πυγμαχικό» κλαμπ ή να πληρώσουν λύτρα αν ήθελαν τη ζωή τους.

ΣΤΗ ΦΥΛΑΚΗ

Σε μιαν από τις επιχειρήσεις τους λεηλάτησαν έναν ζάπλουτο συλλέκτη έργων
τέχνης. Από την πώληση των έργων οι «μποξέρ» κέρδισαν μυθώδη ποσά. Αλλά το
θύμα στάθηκε πιο γενναίο απ’ ό,τι οι περισσότεροι που είχαν γνωρίσει τη μανία
του Κ.Α. Ειδοποίησε την Κα Γκε Μπε, δίνοντας και στοιχεία για τους δράστες.

Λίγο αργότερα, σχεδόν όλοι οι ψευτομποξέρ ήταν στα χέρια της αστυνομίας και
κλείστηκαν στις φυλακές, πρώτα στη Μπουτίρκα και έπειτα στο Μαγκαντάν. Μαζί
τους και ο Κ.Α. αλλά και ο προστάτης του, ο «Μογγόλος».

Ο Κ.Α. μετέβαλε τη φυλακή σε πανεπιστήμιο και κέντρο νέων παράνομων
επιχειρήσεων, με τη βοήθεια και διεφθαρμένων δεσμοφυλάκων. Όταν βγήκε, μετά
πέντε χρόνια, ήταν πανέτοιμος ν’ αρχίσει και πάλι το έργο του και μάλιστα με
τη βοήθεια αυτή τη φορά πλήθους άλλων κακοποιών, που είχε στο μεταξύ
εκπαιδεύσει και στρατολογήσει.

Έγινε στέλεχος της «Βορ β ζακόνε» και, ύστερα από πολλές συσκέψεις και
εκκαθαρίσεις, κατάφερε να γίνει ο απόλυτος άρχων του εγκλήματος εν μέσω όλων
των καρτέλ της Μόσχας.