Είναι κακούργημα η εγκατάλειψη θύματος

Αύξηση παρουσιάζουν τα τελευταία χρόνια οι περιπτώσεις εγκατάλειψης στον
δρόμο θυμάτων από τροχαία ατυχήματα.

ΠΕΡΥΣΙ, ΤΑ περιστατικά που κατεγράφησαν ήταν 389, ενώ χαρακτηριστικό είναι το
γεγονός ότι στους περισσότερους από τους οδηγούς που επιδεικνύουν τέτοια
συμπεριφορά επιβάλλονται μικρές ποινές.

Και αυτό γιατί, όπως ανέφεραν χθες στα «ΝΕΑ» έγκριτοι νομικοί, οι πιο
συνηθισμένες κατηγορίες από αυτές που απαγγέλλονται στους συγκεκριμένους
οδηγούς έχουν τον χαρακτήρα πλημμελήματος. Όπως δηλαδή η κατηγορία της
ανθρωποκτονίας από αμέλεια, η οποία επισύρει ποινή φυλάκισης μέχρι πέντε χρόνια.

Ειδικότερα, ο επίκουρος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών κ. Ηλίας
Αναγνωστόπουλος εξηγεί πως όταν ένας οδηγός «χτυπήσει με το αυτοκίνητό του
έναν πεζό, τον εγκαταλείψει στο δρόμο χωρίς να τον μεταφέρει εκεί όπου θα του
προσφερθούν οι πρώτες βοήθειες και στη συνέχεια επέλθει εξαιτίας αυτής της
εγκατάλειψης ο θάνατος του τραυματία, τότε η κατηγορία που προβλέπει ο νόμος
είναι αυτή της θανατηφόρου έκθεσης, η οποία συνιστά κακούργημα και μπορεί να
επισύρει ποινής φυλάκισης ακόμη και 20 χρόνων».

Αυτό που όμως συμβαίνει αρκετές φορές, όπως λέει ο ποινικολόγος κ. Βασίλης
Δημακόπουλος, είναι να αντιμετωπίζονται τέτοιες πράξεις ως «πλημμελήματα, τα
οποία δεν τιμωρούνται με ποινές φυλάκισης άνω των πέντε χρόνων. Και μάλιστα,
αντί για πέντε χρόνια, συμβαίνει συχνά η ποινή να κυμαίνεται γύρω στα δύο
χρόνια, δίνοντας έτσι τη δυνατότητα στον παραβάτη να την εξαγοράσει».

Η συγκεκριμένη κατηγορία, η οποία συνήθως απαγγέλλεται στις περιπτώσεις που τα
θύματα των τροχαίων έχασαν τη ζωή τους είτε από εγκατάλειψη είτε κατά τη
μεταφορά τους στο νοσοκομείο από τον ίδιο τον οδηγό, είναι αυτή της
ανθρωποκτονίας εξ αμελείας. «Χαρακτηριστικό επιπλέον είναι πως από την
εμπειρία μου στα δικαστήρια δεν έχω δει να υλοποιείται σε τέτοιες περιπτώσεις
η παρεπόμενη ποινή που αναγράφεται στην απόφαση και υπαγορεύει την αφαίρεση
της άδειας οδήγησης από τον ασυνείδητο οδηγό. Πρόκειται δηλαδή ­ συνεχίζει ο
κ. Δημακόπουλος ­ «για μια απόφαση που μένει στα χαρτιά και η οποία, αν
αντιθέτως εφαρμοζόταν κατά γράμμα, θα είχε μεγάλο σωφρονιστικό αντίκτυπο στον
οδηγό που προκάλεσε τον θάνατο κάποιου άλλου ανθρώπου».

Αξιωματικοί πάντως της Τροχαίας έλεγαν ότι σε αρκετές περιπτώσεις που ένας
οδηγός κτυπήσει κάποιον πεζό ή ακόμη και οδηγό μοτοσυκλέτας τραυματίζοντάς τον
σοβαρά και τον εγκαταλείψει χωρίς όμως ο παθών να χάσει τη ζωή του, τα
ελαφρυντικά που συνήθως επικαλούνται είναι αρκετά ώστε να επιδικάσουν ποινή εξαγοράσιμη.

Γεγονός πάντως είναι, κατά τον κ. Η. Αναγνωστόπουλο, πως τη στιγμή που
συμβαίνει το ατύχημα, ο οδηγός δεν μπορεί συνήθως να αντιληφθεί το ηθικό του
καθήκον να μεταφέρει για πρώτες βοήθειες το θύμα του. «Το ότι δεν έχει μπροστά
του την εικόνα του τραυματισμένου πεζού, τον κάνει πολλές φορές να πιστεύει
πως το χτύπημα που του επέφερε δεν ήταν θανατηφόρο, πως θα βρεθεί κάποιος
άλλος να μεριμνήσει για τη μεταφορά του στο νοσοκομείο».