«Δεν θα ξαναπάω ποτέ για ψάρεμα»

«Γλίτωσα από θαύμα. Δεν πρόκειται να ξαναπάω για ψάρεμα. Εύχομαι να μη δει
κανένας άνθρωπος αυτά που είδα και έζησα εγώ σε εννιά εφιαλτικές ώρες. Όλη μου
η ζωή πέρασε από μπροστά στις ώρες που ήμουν κρεμασμένος στα βράχια και με
χτυπούσαν τα κύματα. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη στιγμή που ο ιερέας πριν πέσει στη
θάλασσα από το καΐκι, που ήταν μισοβυθισμένο, μου φώναξε με αγωνία “Άλκη σώσε
με, χάνομαι, βοήθεια”».

Αλκιβιάδης Κεφαλάς: «Εύχομαι να μη δει κανένας άνθρωπος αυτά που είδα και έζησα εγώ»

ΠΡΟΣΓΕΙΩΜΕΝΟΣ στη… γλυκιά πραγματικότητα της ζωής μετά τη δραματική
περιπέτεια που πέρασε στα κύματα και στα βράχια του Στρυμονικού Κόλπου, ο
34χρονος Αλκιβιάδης Κεφαλάς, πατέρας δύο παιδιών, εξιστορεί στα «ΝΕΑ», από το
σπίτι του στη Στρατωνική της Βόρειας Χαλκιδικής, τις λεπτομέρειες της
τραγωδίας που παίχθηκε το βράδυ της περασμένης Δευτέρας, όταν το ξαφνικό
μπουρίνι προκάλεσε την ανατροπή του καϊκιού με το οποίο είχε πάει για ψάρεμα.

Στη μανιασμένη ξαφνικά θάλασσα, που κατόρθωσε να τη δαμάσει και να σωθεί,
άφησε την τελευταία του πνοή ο ιερέας της Στρατωνικής Παναγιώτης Σπαγος, ενώ
οι άλλοι τρεις Καναδοί επιβάτες της μοιραίας βάρκας εξακολουθούν να αγνοούνται.

Ο ανοιξιάτικος καιρός που επικρατούσε χθες στη Στρατωνική δεν έμοιαζε να
απαλύνει τον πόνο της οικογένειας και των συγγενών του άτυχου ιερέα. Το πτώμα
του είχε μόλις πριν από λίγες ώρες εντοπισθεί στην περιοχή, όπου έγινε το
ναυάγιο. Ολόκληρο το χωριό έμοιαζε βουβό.

Με αποτυπωμένη την οδύνη από τις στιγμές που πέρασε, ο 34χρονος Αλκιβιάδης
Κεφαλάς ορκίστηκε στον εαυτό του να μην ξαναπάει για ψάρεμα, που είναι το
αγαπημένο του χόμπι.

«Ξέρω καλό μπάνιο, έχω κάνει και καταδύσεις, ενώ στον Στρατό υπηρέτησα στα
ΛΟΚ. Πιστεύω ότι όλα αυτά με βοήθησαν και μου έδωσαν τη δύναμη να αντεπεξέλθω
στις δύσκολες καταστάσεις που πέρασα. Με τον παπα-Παναγιώτη πηγαίναμε πολλές
φορές για ψάρεμα, ήταν η αγαπημένη μας ασχολία. Μας είχε βαφτίσει τα παιδιά…
Τώρα δεν πρόκειται να τον ξαναδώ ούτε να ξαναπάω για ψάρεμα. Ποτέ πια…».

Δίπλα του η σύζυγός του Μίνα, η οποία έμαθε τηλεφωνικά από τον ίδιο τον σύζυγό
της στις 6 το πρωί της περασμένης Τρίτης ­ δύο ώρες αφότου ανασύρθηκε σώος ­
για το τραγικό ναυάγιο.

«Δεν ανησυχούσα καθόλου. Μόλις πριν από μία εβδομάδα είχα κατέβει στο Στρατώνι
όταν ο άνδρας μου πήγε για ψάρεμα με τον ιερέα επειδή ανησύχησα. “Όταν ο
άνδρας σου είναι μαζί μου, να ξέρεις ότι ποτέ δεν πρέπει να ανησυχείς”, μου
είχε πει ο ιερέας», λέει με συγκίνηση η Μίνα Κεφαλά.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΖΑΝ

Τη Μεγάλη Παρασκευή ο Αλκιβιάδης Κεφαλάς είχε πάρει τη βάρκα του και μαζί με
τους τρεις Καναδούς πήγαν για ψάρεμα στην ίδια θαλάσσια περιοχή. «Τους άρεσε η
περιήγηση και τα μέρη που είδαν από τη θάλασσα. Φωτογράφιζαν συνέχεια με τις
μηχανές τους και φαίνονταν πολύ ευχαριστημένοι. Όταν το μεσημέρι της
περασμένης Δευτέρας ο ιερέας μού ζήτησε να πάω για ψάρεμα μαζί με τους τρεις
Καναδούς ούτε στιγμή δεν σκέφτηκα να αρνηθώ. Είχαμε πολύ καλές σχέσεις, αφού
δουλεύουμε στην ίδια δουλειά, στα μεταλλεία της TVX», είπε ο 34χρονος και
έφερε στο μυαλό του τη στιγμή του τραγικού ναυαγίου.

«Δεν φαινόταν ότι θα άλλαζε ο καιρός. Είχαμε απλώσει τα δίκτυα και βάλαμε
μπρος να γυρίσουμε. Ήμασταν σε απόσταση 500 μέτρων από τις ακτές. Έπιασε
μπουρίνι. Ήρθαν σε λίγο δύο πελώρια κύματα σε αντίθετη κατεύθυνση το ένα με το
άλλο. Σκέπασαν το καΐκι. Αυτό ήταν. Το σκάφος πήρε κλίση πολλών μοιρών και το
μισό βρέθηκε κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας».

Με φωνή που σχεδόν έτρεμε ­ παρά το γεγονός ότι ήδη είχε εξιστορήσει πολλές
φορές τα δραματικά γεγονότα ­ ο 34χρονος θυμήθηκε τον ιερέα και τους τρεις
Καναδούς που είχαν «κολλήσει» πάνω στο κατάρτι και την πλώρη του σκάφους με
την αγωνία και τον πανικό ζωγραφισμένα στο πρόσωπό τους.

ΒΟΗΘΕΙΑ ΧΑΝΟΜΑΙ

«Όταν είδα το καΐκι να βυθίζεται, τους φώναξα όλους να πέσουν στο νερό.
Θυμάμαι τον ιερέα να μου λέει “Βοήθεια χάνομαι”, στη συνέχεια να πέφτει στο
νερό και αμέσως μετά να φαίνεται ότι επιπλέει. Θυμάμαι τον ένα Καναδό που
κρατούσε σωσίβιο. Έπεσε στη θάλασσα και σε λίγα λεπτά είδα το σωσίβιο να
επιπλέει μόνο του στο νερό».

Ο 34χρονος έπεσε στο νερό, αφού προηγουμένως έβγαλε το τζάκετ και τον μουσαμά
που φορούσε.

Άρχισε να κολυμπά κόντρα στα κύματα που έφθαναν τα δύο μέτρα. «Άκουγα φωνές
που σιγά σιγά χάθηκαν.

Μετά άρχισα να κολυμπάω με πολλή δυσκολία. Το νερό με σκέπαζε, ένιωθα ότι
έφθανα στον βυθό και μετά πάλι στην επιφάνεια. Έπαιρνα γερές αναπνοές και συνέχιζα».

ΣΤΑ ΒΡΑΧΙΑ

Περισσότερο από δύο ώρες ο Αλκιβιάδης Κεφαλάς κολυμπούσε ανάμεσα στα κύματα.
Το μπουρίνι διήρκεσε είκοσι περίπου λεπτά, αλλά η θάλασσα συνέχιζε να «βράζει».

«Τα κύματα με σήκωσαν και όταν κατάλαβα ότι είχα φθάσει κοντά στις ακτές, είδα
μπροστά μου τα τεράστια βράχια που είχαν ύψος 20 με 30 μέτρα. Είπα από μέσα
μου ότι γλίτωσα από τα κύματα, αλλά δεν θα γλιτώσω από τα κοφτερά βράχια.

Ένα κύμα με σήκωσε και πιάστηκα από τις άκρες ενός βράχου. Για λίγο ήμουν στον
αέρα και κατόρθωσα να σκαρφαλώσω επάνω του. Ήμουν στην επιφάνεια ενός βράχου
για επτά περίπου ώρες με τα κύματα να σκάνε πάνω του…

Όλη μου η ζωή πέρασε από μπροστά μου. Έζησα εφιαλτικές ώρες, μέχρι που είδα
ένα αλιευτικό και φώναξα για βοήθεια. Σε λίγο πλησίασε ένα άλλο που
ειδοποιήθηκε και το πλήρωμά του με ανέσυρε. Πήγα στο Κέντρο Υγείας της
περιοχής και μετά σπίτι μου».

Όποτε αναφερόταν στον 42χρονο ιερέα, ο Αλκιβιάδης Κεφαλάς προσπαθούσε να
κρατήσει τα δάκρυά του. «Παλέψαμε πολλές φορές με τον καιρό μαζί και πάντα τα
καταφέρναμε. Τώρα πια δεν θα ξαναπάω ποτέ για ψάρεμα…», έλεγε, ενώ τόνισε
και τα λόγια συγχωριανών του ψαράδων που του είπαν ότι τέτοιο ξαφνικό μπουρίνι
με κύματα διαφορετικών κατευθύνσεων είχε χρόνια να συμβεί στην περιοχή.