Ζητούν στέγη για τα όνειρά τους

Οικογένεια αστέγων. Μένουν στο ξενοδοχείο του Δήμου Αθηναίων για τους άστεγους, όμως κάνουν όνειρα για το μέλλον. Αυτά άλλωστε δεν μπορούν να περιοριστούν…

Ο όγδοος όροφος του «Ορφέα» δεν ησυχάζει ποτέ. Τις τελευταίες ημέρες ο
Κωνσταντίνος, που είναι μόλις δεκαπέντε μηνών, είναι ιδιαίτερα ανήσυχος. Είναι
πιθανότατα αυτή η γλυκιά προσμονή του αδελφού που θα έρθει σε μερικές ημέρες
που δεν αφήνει τους γείτονες να… κλείσουν μάτι. Όμως κανείς τους δεν
παραπονιέται. Για τους περισσότερους πλέον ο Κωνσταντίνος έχει γίνει και δικό
τους παιδί.

ΕΝΑ ΜΗΝΑ πριν βρέθηκε, μαζί με τους γονείς του, χωρίς σπίτι. Ο Δήμος Αθηναίων
τους έβαλε στον «Ορφέα», το ξενοδοχείο που στεγάζει τους άστεγους της
πρωτεύουσας. Και τώρα που η ζωή τους μπήκε σε μια τάξη, ο 25χρονος Νίκος
Ασμαφιλίδης και η 22χρονη Μαρία Κουράκου ετοιμάζονται να παντρευτούν. Με την
ελπίδα ότι σύντομα θα φτιάξουν το δικό τους σπιτικό.

Μια σπάνια μορφή μηνιγγίτιδας, το περασμένο φθινόπωρο, στον Κωνσταντίνο ήταν η
αρχή όλων των δεινών για το «άστεγο» ζευγάρι. Ξημεροβραδιάζονται στα
νοσοκομεία, αρχικά είναι πολύ δύσκολη η διάγνωση, για ένα ­ εφιαλτικό ­
εικοσιτετράωρο κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά αν θα ζήσει. Ο πατέρας του
αφήνει τη δουλειά του για να συμπαρασταθεί στο παιδί του και να βοηθήσει αυτές
τις δύσκολες στιγμές την έγκυο σύντροφό του.

Ο μικρός υποβάλλεται σε εγχείηση και, ευτυχώς, όλα πάνε καλά. «Όταν γύρισα στη
δουλειά μου είπανε ότι δεν έχω καμία σχέση πλέον μαζί τους. Με τι μυαλό να
δουλέψω όταν το παιδί μου βρίσκεται μεταξύ ζωής και θανάτου; Έτσι με διώξανε…».

Το ένα κακό έφερε το άλλο. Στην αρχή κουτσά-στραβά, με την βοήθεια κάποιων
συγγενών, τα έβγαζαν πέρα. Όμως, τα απλήρωτα νοίκια συσσωρεύτηκαν και κάποια
στιγμή βρέθηκαν χωρίς στέγη. Μόνο καταφύγιο τα δωμάτια που διαθέτει ο Δήμος
Αθηναίων στον «Ορφέα» για τους άστεγους της πόλης.

«Εδώ βρήκαμε ζεστασιά και, επιτέλους, μια στέγη για το παιδί μας», λέει η
Μαρία και συνεχίζει. «Όταν είμαστε μόνοι έχουμε κοιμηθεί και σε παραλία. Όμως
τώρα με το παιδί κάτι έπρεπε να γίνει».

Ο Νίκος ψάχνει για δουλειά εδώ και μήνες, όμως «οι περισσότεροι προτιμούν τους
Αλβανούς». Η οικονομική βοήθεια από το σπίτι δεν είναι μεγάλη, αφού ο αδελφός
του αντιμετωπίζει σημαντικό πρόβλημα υγείας. Ο Δήμος Αθηναίων, όπως λέει ο
αντιδήμαρχος κ. Γιάννης Πιερρουτσάκος, θα βοηθήσει σε αυτή την προσπάθεια,
αφού «προέχει να του δώσουμε τη δυνατότητα να δουλέψει και να αποδείξει ότι
είναι σε θέση να αντιμετωπίσει τις αντιξοότητες της ζωής». Ο ίδιος θέλει να
βρει μια δουλειά σταθερή, ίσως μια θέση σε ένα συνεργείο καθαρισμού, πάνω στο
οποίο θα μπορέσει να στηρίξει τη ζωή της η τετραμελής ­ σύντομα ­ οικογένεια.
«Από παντού μας δίνουν υποσχέσεις, όμως ακόμα τίποτα», λέει με παράπονο.

Μόλις όμως το βλέμμα του συναντιέται με αυτό του γιου του, η πίκρα
μετατρέπεται σε χαμόγελο και αισιοδοξία για το μέλλον…

Η ΜΑΡΙΑ είναι από τον Βύρωνα και ο Νίκος από την Καισαριανή. Η «αντιπαλότητα»
ανάμεσα στις δύο πόλεις δεν στάθηκε εμπόδιο στη σχέση τους. Σαν παραμύθι
προχώρησαν μαζί αυτά τα τέσσερα χρόνια, παρά τις δυσκολίες. Χρειάστηκε να
μείνουν στον δρόμο αρκετές φορές. Και τώρα ετοιμάζονται να υποδεχθούν το
δεύτερο παιδί τους, με την ελπίδα να βρουν σύντομα δική τους στέγη.

Ονειρεύονται να δουν τον Κωνσταντίνο δικηγόρο όταν μεγαλώσει, παρ’ ότι γι’
αυτούς μετράει περισσότερο να είναι υγιής. Ο μικρός περιμένει με ανυπομονησία
το πασχαλιάτικο δώρο του, όμως τα χρήματα είναι λίγα. «Επειδή του αρέσει πολύ
να πατάει κουμπιά, σκεφτόμουν να του πάρω ένα ηλεκτρονικό που είδα στα
μαγαζιά. Όμως τα λεφτά είναι πολλά και δεν νομίζω να τα καταφέρω», λέει ο
πατέρας του.

Κάθε πρωί πηγαίνει στο Σεράφειο Κολυμβητήριο για να φέρει το φαΐ στην
οικογένεια. Και μετά, στην αναζήτηση δουλειάς. Όταν τα παιδιά θα πάνε
Δημοτικό, θέλει να δουλέψει και η μέλλουσα σύζυγός του, που έχει τελειώσει
Οικονομία και Διοίκηση στο Τεχνικό Λύκειο. Ως τότε, ελπίζουν να μην ανήκουν
πλέον στους 335 άστεγους της Αθήνας. Αλλά να έχουν αποκτήσει ­ επιτέλους ­ μια
κατοικία που θα στεγάσει τα όνειρά τους.