Σε βαθιά κρίση το ΡΚΚ

Αμπντουλάχ Οτζαλάν. Το βασικό πρόβλημα που έχει να αντιμετωπίσει είναι να μετατρέψει το ΡΚΚ σε πολιτικό κόμμα με πολιτική δράση στις πόλεις

Ξεκαθαρίσματα λογαριασμών, αποσκιρτήσεις, στρατιωτικές αναποδιές. Οι Κούρδοι
αντάρτες του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (ΡΚΚ) διέρχονται, σύμφωνα με τη
γαλλική «Λιμπερασιόν», τη σοβαρότερη κρίση τους από την αρχή του ένοπλου αγώνα
τους εναντίον της Άγκυρας στη Νοτιοανατολική Τουρκία, ο οποίος έχει προκαλέσει
από το 1984 29.000 νεκρούς.

ΕΝΑΣ από τους «ιστορικούς» διοικητές του ΡΚΚ, ο Σεμντίν Σακίκ, συνελήφθη τη
Δευτέρα στο Βόρειο Ιράκ από κομάντος των τουρκικών ειδικών δυνάμεων. Είχε
διακόψει τις σχέσεις του με το ΡΚΚ στις 16 Μαρτίου, την ίδια εποχή με έναν
άλλο «ιστορικό» στρατιωτικό υπεύθυνο, τον Τζεμίλ Μπαγίκ, για να καταφύγει με
μερικούς δικούς του στον ηγέτη των Κούρδων του Ιράκ Μασούντ Μπαρζανί, πρόεδρο
του Δημοκρατικού Κόμματος του Κουρδιστάν και σύμμαχο της Άγκυρας. Ο Μπαρζανί
είχε αρνηθεί να παραδώσει στην Τουρκία τους δύο αυτομόλους, οι οποίοι
καταγγέλλουν την «τυραννία» του Οτζαλάν. Ο Σεμντίν Σακίκ, ήταν ο θρυλικός
διοικητής του μετώπου του «Βορείου Κουρδιστάν» (Νοτιοανατολική Τουρκία), τον
οποίο επί χρόνια καταδίωκαν οι τουρκικές δυνάμεις και πολλές φορές είχαν
πιστέψει πως τον σκότωσαν. Εδώ και αρκετούς μήνες βρισκόταν σε ανοικτή
σύγκρουση με τον ηγέτη της αυτονομιστικής οργάνωσης.

ΣΥΝΕΧΕΙΣ ΑΝΑΠΟΔΙΕΣ

Το ΡΚΚ γνωρίζει από το 1993 και μετά τη μια αναποδιά μετά την άλλη. Η
στρατηγική καταστολής του τουρκικού στρατού, η οποία προκάλεσε επανειλημμένες
και έντονες καταδίκες από τις οργανώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα και από
τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, και ο συστηματικός εκτοπισμός πληθυσμών υπόπτων
για συμπάθειες προς το ΡΚΚ, αποδείχθηκαν τρομερά αποτελεσματικά. Οι Τούρκοι
στρατιώτες πυρπόλησαν χιλιάδες χωριά και γύρω στα τρία εκατομμύρια Κούρδοι
διέφυγαν από τις νοτιοανατολικές περιοχές προς τις μεγάλες πόλεις της Δυτικής
Τουρκίας. Οι επανειλημμένες εισβολές των τουρκικών δυνάμεων στο Βόρειο Ιράκ
και η συμμαχία τους με τους πολεμιστές του Μπαρζανί επέτρεψαν την εξάλειψη των
βάσεων του ΡΚΚ στα μετόπισθεν, το οποίο βρέθηκε έτσι εξασθενημένο και
απομονωμένο.

Το τουρκικό Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας, στο οποίο συμμετέχουν οι ανώτατες
στρατιωτικές αρχές της Τουρκίας, ο αρχηγός του κράτους Σουλεϊμάν Ντεμιρέλ και
ο πρωθυπουργός Μεσούτ Γιλμάζ, αποφάνθηκε κατά την τελευταία σύνοδό του, στα
τέλη Μαρτίου, πως «η αυτονομιστική τρομοκρατία έχει περιοριστεί σε ελέγξιμες
διαστάσεις», αλλά «πρέπει να συνεχισθούν οι οικονομικο-κοινωνικές προσπάθειες
για να εμποδιστεί η ενίσχυσή της». Ωστόσο, παρά τη στρατιωτική αποδυνάμωσή
του, το ΡΚΚ παραμένει ένας συνομιλητής που ουδείς μπορεί να αγνοήσει στο
πλαίσιο οποιασδήποτε προσπάθειας για μια λύση του κουρδικού προβλήματος της
Τουρκίας, στις πολιτικές και τις πολιτιστικές διαστάσεις του. Οι αναποδιές
επιτάχυναν την εσωτερική εξέλιξη της οργάνωσης. «Το ΡΚΚ, το οποίο μάχεται εδώ
και 14 χρόνια, άρχισε να καταλαβαίνει ότι πρέπει να γίνει ένα πολιτικό κόμμα
με πολιτική δράση στις πόλεις. Είναι μια διαδικασία δύσκολη για ένα κίνημα
φτωχών και ένοπλων αγροτών», αναλύει ένας ειδικός που ζητεί να μην κατονομαστεί

Σεμντίν Σακίκ. Ο «Αδάκτυλος Ζεκί», από τους «ιστορικούς» ηγέτες του ΡΚΚ, αυτομόλησε στο Βόρειο Ιράκ καταγγέλλοντας την «τυραννία» του Οτζαλάν

Η ΚΟΥΡΙΔΚΗ διανόηση της Κωνσταντινούπολης συνοψίζει το ζήτημα σε μια φράση:
«Πώς, άραγε, μπορεί το ΡΚΚ να γίνει ΟΑΠ (Οργάνωση για την Απελευθέρωση της
Παλαιστίνης);». Πρόκειται λοιπόν ουσιαστικά για τη συνέχιση του αγώνα για τα
πολιτικά, ιστορικά και πολιτιστικά δικαιώματα των Κούρδων με καθαρά ειρηνικές,
δημοκρατικές και νόμιμες μεθόδους. Η τελευταία επιστολή του Αμπντουλάχ Οτζαλάν
αναφέρει πως ο αρχηγός του ΡΚΚ δεν είναι «ούτε εναντίον του τουρκικού κράτους
ούτε εναντίον της παρουσίας του τουρκικού στρατού στο Κουρδιστάν» και ζητεί
«την αναδιοργάνωση των τουρκο-κουρδικών σχέσεων στους κόλπους ενός
δημοκρατικού κράτους, χωρίς αλλαγή των συνόρων της χώρας». Οι τουρκικές αρχές
αρνήθηκαν κατηγορηματικά επιμένοντας ότι «ένα κράτος δεν διαπραγματεύεται με
ληστές»· και οι στρατιωτικοί υπογραμμίζουν ότι «ο πραγματικός κίνδυνος για την
Τουρκία θα ήταν να έχει αντιμέτωπο ένα πολιτικό αυτονομιστικό κίνημα που να
υποστηρίζεται διπλωματικά από τους συμμάχους της Άγκυρας».

Η Τουρκική Δημοκρατία αναγνωρίζει στους Κούρδους τα ατομικά δικαιώματα των
Τούρκων πολιτών, αλλά τους αρνείται κάθε συλλογική υπόσταση. Οι Κούρδοι
αριθμούν 12 ως 20 εκατομμύρια σε 65 εκατομμύρια Τούρκους. Οι Ευρωπαίοι τακτικά
υπενθυμίζουν ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα και η μη επίλυση του κουρδικού
προβλήματος είναι μεταξύ των βασικών εμποδίων για την αποδοχή της
υποψηφιότητας της Άγκυρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.