«Είχε την καλοσύνη των ανθρώπων του κάμπου»

ΤΟΝ ΘΥΜΑΤΑΙ ακόμη να χορεύει με τα ράσα στην ταβέρνα του Παηζάνου στην
Καρδίτσα. Το συνήθιζε αυτό ο Σεραφείμ. Ο Χαρίλαος Φλωράκης μιλάει στα «ΝΕΑ»
για τον αγαπημένο του συμμαθητή. Τον θυμάται εκεί κοντά στο 1930, τότε που
παιδιά ακόμη κάνανε παρέα. Διασκέδαζαν… Προσπαθούσαν να επιβιώσουν στις
δύσκολες συνθήκες της επαρχίας.

«Από τότε, μαθητής ακόμη ­ αυτός ήταν ένα χρόνο μεγαλύτερος από μένα ­ ήταν
ατίθασος. Δεν λογάριαζε τίποτε. Έλεγε τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη. Είχε
από τότε κάτι το αντάρτικο μέσα του». Ο Χαρίλαος Φλωράκης μιλάει με σεβασμό
για τον συμπατριώτη του Αρχιεπίσκοπο. Βρέθηκαν σε αντίπαλα στρατόπεδα. Αλλά
αυτό δεν τον εμποδίζει να τον χαρακτηρίζει τίμιο. Ντόμπρος χαρακτήρας. Είχε
αυτή την καλοσύνη των ανθρώπων του κάμπου. Είχε εκείνη την περήφανη
αγραφιώτικη φωνή. Τα έλεγε όλα έξω από τα δόντια, αυτός δεν έκρυβε ποτέ τίποτε»…

ΜΑΘΗΤΕΣ

Σχεδόν 70 χρόνια μετά, ο επίτιμος πρόεδρος του ΚΚΕ θυμάται, μαθητές ακόμη, που
πηγαίνανε στην ταβέρνα του Παηζάνου. «Ε, τότε, θέλαμε να δείξουμε ότι ήμασταν
και λίγο άντρες. Ανεβαίναμε στο πατάρι και παραγγέλναμε ένα κατοστάρι κρασί
και μία μερίδα μαρίδες. Χρήματα για άλλα δεν υπήρχαν. Κάτω υπήρχαν και όργανα.
Κλαρίνα, βιολιά, ντέφια. Έπαιζαν γνήσιοι παραδοσιακοί καλλιτέχνες. Ο Βαλαχάς,
ο Νταράλας, ο Καρακώστας, ο Μαλιάρας. Ε, ο Σεραφείμ μόλις άκουγε κλαρίνο
σηκωνόταν και χόρευε. Και χόρευε καλά».

Για ένα διάστημα οι δύο φίλοι χώρισαν. «Τον χάσαμε ξαφνικά. Αυτός πήγε στο
Εκκλησιαστικό Γυμνάσιο στην Άρτα. Ήρθε στην Καρδίτσα έπειτα από καιρό. Τον
είδαμε με ράσα. Πήγαμε όλοι μαζί στην ίδια ταβέρνα. Πάλι λίγο το κρασί. Μία η
μερίδα μαρίδες, αλλά το κλαρίνο – κλαρίνο. Και τότε ο Σεραφείμ δεν ξέχασε τις
παλιές συνήθειες. Έβγαλε το καλυμμαύχι. Έβγαλε το ράσο και έσυρε πρώτος το χορό».

Οι δύο φίλοι χώρισαν. Ήρθε ο εμφύλιος, η καταστροφή. Ο Σεραφείμ με τους
νικητές. Ο Φλωράκης με αυτούς που έχασαν. Όμως ποτέ δεν «έγιναν εχθροί».
Αντίθετα. Όσο καιρό ο Σεραφείμ είναι Αρχιεπίσκοπος και ο Χαρίλαος Φλωράκης
στην ηγεσία του ΚΚΕ, συναντιούνται, τρώνε και τα λένε. Έχουν τακτικές
τηλεφωνικές επικοινωνίες. Για τον εμφύλιο δεν μιλούν. Όμως ο Σεραφείμ δείχνει
ότι θέλει να βοηθήσει τον λαό, πέρα από κομματικές τοποθετήσεις. Μαλιστα, όπως
λέει ο επίτιμος πρόεδρος του ΚΚΕ, φροντίζει και αποκαθιστά ιερείς που
εκδιώχθηκαν λόγω φρονημάτων.

Ο ΑΓΙΑΣΜΟΣ

Ο κ. Φλωράκης θυμάται «σαν και τώρα» τις στιγμές του Αγιασμού στη Βουλή. «Αφού
είχαν περάσει όλοι από μπροστά του, γύρισε να φύγει. Τότε οι βουλευτές φώναξαν
“και ο Χαρίλαος”. Αυτός γύρισε, έδωσε τον Σταυρό στην ακολουθία του, άπλωσε το
χέρι και με χαιρέτησε. Άλλη μια φορά, πάλι το ίδιο. Τότε πήρε το μικρόφωνο και
είπε: Εγώ τις διαφορετικές ιδεολογίες τις σέβομαι. Και τον Χαρίλαο τον εκτιμώ
ιδιαίτερα. Ήταν υπέρμαχος της εθνικής ενότητας»..

Και ο παλιός συμμαθητής ως Αρχιεπίσκοπος; «Στάθηκε στο ύψος του. Και να πω και
κάτι: Δεν μ’ αρέσει τώρα που πέθανε να μιλούν όλοι με καλά λόγια. Όμως ένα
έχει σημασία. Ότι όλα αυτά τα καλά λόγια που λένε όλοι, συμφωνώ απολύτως. Έτσι
ήταν ο Σεραφείμ…» Και έτσι θέλει να τον θυμάται. Δυναμικό, ασυμβίβαστο, αυθεντικό.