ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Δεν χρειάζεσαι κιάλια για να δεις…

ΜΕΡΙΚΕΣ ΦΟΡΕΣ συμβαίνει κι αυτό: εντείνεις την προσοχή σου, τεντώνεις τον
λαιμό, καρφώνεις το βλέμμα στον ορίζοντα και παρατηρείς. Μετά νομίζεις πως
αυτό δεν αρκεί κι αποφασίζεις ν’ αγοράσεις ένα ζευγάρι κιάλια για να δεις
καλύτερα. Και μετά διαπιστώνεις πως ούτε αυτό είναι αρκετό. Χρειάζεσαι
μεγαλύτερη επιφάνεια ουρανού και χρόνο, πολύ χρόνο. Και γνώση. Αφιερώνεσαι σ’
αυτό, αποκτάς εμμονή.

Μέχρι που σου λέει κάποιος ότι υπάρχουν δύο είδη πετάγματος. Πως τα πουλιά
πετάνε είτε για να βρουν τροφή είτε για να ξεκουραστούν. Κι αυτό στο λέει
κάποιος που δεν αγόρασε τα πανάκριβα κιάλια, δεν ξόδεψε χρόνο για να διαβάσει,
δεν αφιερώθηκε… Κι εσύ τον κοιτάς με το στόμα ανοιχτό από την έκπληξη. Γιατί
ο άλλος «είδε» και είδε, χωρίς εισαγωγικά, χωρίς κιάλια. Το βλέμμα του είδε το
ουσιώδες χωρίς τα περιττά φτιασίδια.

Εκείνο το βράδυ δεν κοιμήθηκε κανείς στο χωριό. Το γλέντι κράτησε ώς το πρωί
και ήταν καλά. Τον έβλεπα να κάθεται σιωπηλός στο τραπέζι, λιγομίλητος,
παρατηρητής της ανθρώπινης συμπεριφοράς, κάπως απρόσιτος. Έβλεπε τα πράγματα
με τον δικό του τρόπο κι αυτός φαινόταν ο σωστός. Όπως ακριβώς τα δάχτυλα του
εβδομηνταπεντάχρονου Σταματογιάννη άγγιζαν τις νότες στο βιολί και οι νότες
μετουσιώνονταν σε λυγμούς, μοναξιά, χαρά ή έρωτα.

Ο αέρας στο λιμάνι του Πειραιά έγινε ξαφνικά εξαιρετικά αποπνικτικός, καθώς το
πλοίο έδενε στη ράδα κι οι ταξιτζήδες έπεσαν ξεδιάντροπα στην άγρα της
καλύτερης κούρσας…