Αξιοκρατία στη δημόσια εκπαίδευση

Για τα προβλήματα της δημόσιας εκπαίδευσης και τον τρόπο διορισμού
εκπαιδευτικών στην Ελλάδα αναφέρονται οι επιστολές που ακολουθούν.ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ να
γίνει για να λειτουργήσει αξιοκρατικά η δημόσια εκπαίδευση στη χώρα μας;
Γράφει ο κ. Ματθαίος Λέκκος, από τα Γιάννινα:

«Αναγκαίος και επιβεβλημένος όρος είναι να υπάρξουν γνήσιες, σωστές,
ολοκληρωμένες και αποδοτικές μεταπτυχιακές σπουδές της μέλλουσας και υπεύθυνης
ηγεσίας της εκπαίδευσής μας. Με βάση και μόνο την παιδαγωγική, διδακτική,
ψυχολογική και επιστημονική γενικά κατάρτιση να γίνεσαι διευθυντής και
σύμβουλος, και όχι για άλλους λόγους. Και αυτές οι μεταπτυχιακές σπουδές να
είναι γνήσιες και αυστηρές, πανελλήνιες και ακομμάτιστες, να πετυχαίνει και να
εισάγεται μόνο το 10% εκ των υποψηφίων, να φοιτούν και να διδάσκονται σε ένα
και μόνο, εξειδικευμένο γι’ αυτό το σκοπό, πανεπιστήμιο, να είναι διετούς
διάρκειας και να μην είναι σε κάποια περιφερειακά πανεπιστήμια, όπου πηγαίνουν
για δυο-τρεις ώρες το απόγευμα… Και περνούν μια διετία τεμπελιάς και
αδιαφορίας, καθισιού και απραξίας… Κι ύστερα απαιτούν… όλοι αυτοί… να ηγηθούν.

Καμιά Επιτροπή Αξιολόγησης Σχολικών Μονάδων να μη διορίζεται από την εκάστοτε
κυβέρνηση και με τετραετή θητεία. Γιατί το κόμμα προηγείται και η αξιοκρατία
υποβαθμίζεται, τα μικροσυμφέροντα αυτοεπιβάλλονται και η αξιολόγηση σφόδρα
ασθενεί μ’ αυτούς τους όρους.

Ο ρόλος και η αποστολή του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου επιβάλλεται να αλλάξει,
για να ανταποκριθεί στους δύσκολους και σημαντικούς σημερινούς καιρούς.

Συγκεκριμένα (κι όχι αόριστα και γενικά…) η επιλογή των μελών του να γίνει
με βάση και μόνο την παιδαγωγική, διδακτική και διοικητική εμπειρία και γνώση
των μελών του και όχι με την προσωπική και κομματική γνωριμία του εκάστοτε
υπουργού (όπως γίνεται μισόν αιώνα τώρα…)».

ΔΙΟΡΙΣΜΟΙ – ΡΟΥΣΦΕΤΙΑ

Για τους διορισμούς των εκπαιδευτικών γράφει ο κ. Τάσος Αναστασίου, από την Ηλιούπολη:

«Ο δημόσιος τομέας υποφέρει από το ρουσφέτι και γι’ αυτό, υποτίθεται,
προκηρύχθηκαν οι διαγωνισμοί του δημοσίου. Αντιθέτως, ο χώρος της εκπαίδευσης
ήταν ο μόνος που δεν είχε αυτό το πρόβλημα. Οι δάσκαλοι και οι καθηγητές
διορίζονταν με βάση το πτυχίο τους, χωρίς να παρεμβαίνει το κράτος (κάτι που
οι δημοσιογράφοι ξεχνούν να αναφέρουν).

Τα σχολεία υποφέρουν από πολλά κενά διδακτικού προσωπικού και θα παρουσιαστούν
και άλλα (ενισχυτική διδασκαλία). Το υπουργείο Παιδείας άνετα μπορεί να δώσει
40.000 νέες θέσεις εργασίας στους εκπαιδευτικούς. Είναι ζήτημα πολιτικής
βούλησης. Παράδειγμα προς μίμησιν ο Λιονέλ Ζοσπέν στη Γαλλία, που δημιούργησε
χιλιάδες θέσεις εργασίας στο χώρο της παιδείας.

Ευχής έργο θα ήταν, κατά τη γνώμη μου, να διορίζονται νέοι επιστήμονες στο
Παιδαγωγικό Ινστιτούτο και όχι άτομα που έχουν εδώ και καιρό αλλοτριωθεί από
το αγέραστο πελατειακό μας σύστημα. Για τις 40.000 θέσεις εργασίας παραπέμπω
στο βιβλίο του Χ. Κάτσικα, 12 Μύθοι για την Εκπαίδευση, Τα Τραμάκια, 1997)».