ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Στον αέρα τα κεκτημένα

Έρχονται δύσκολες ημέρες για τους εργαζομένους! Όλα τα μηνύματα πείθουν ότι
στους επόμενους μήνες θα πυροβολείται σταθερά και επίμονα από την οικονομική
πολιτική της κυβέρνησης ένα σύνολο εργατικών δικαιωμάτων που οικοδομήθηκε τα
τελευταία τριάντα χρόνια και που έχει περάσει στη συνδικαλιστική γλώσσα με την
ονομασία «τα κεκτημένα» της εργατικής τάξης!

Τα κεκτημένα, λοιπόν, είναι βέβαιο ότι απειλούνται και πολλοί συνδικαλιστές
που βλέπουν μακριά προεξοφλούν την κατάργηση πολλών εξ αυτών στο επόμενο
18μηνο. Το γιατί είναι ευεξήγητο! Διότι ακριβώς, μέχρι το τέλος του 1999 η
κυβέρνηση πρέπει να εκτελέσει στο ακέραιο το πρόγραμμα δημοσιονομικής και
διαρθρωτικής προσαρμογής που συνετάχθη εκτάκτως, ταυτόχρονα με την υποτίμηση
της δραχμής, και θεωρείται αναγκαίο και για να στηριχθεί το εθνικό μας
νόμισμα, αλλά προπαντός για να διασφαλισθεί η ένταξή μας στην ΟΝΕ. Επίσης, η
ακριβής εκτέλεση αυτού του προγράμματος εντός του χρονοδιαγράμματος του
18μήνου αποτελεί δέσμευση έναντι των εταίρων μας της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, οι
οποίοι μόνον αφού εξασφάλισαν αυτή τη δέσμευση δέχθηκαν να ενταχθεί η δραχμή
στον Μηχανισμό Συναλλαγματικών Ισοτιμιών, που είναι οπωσδήποτε ένα
προστατευτικό δίχτυ.

Ανάμεσα στα μέτρα του προγράμματος δημοσιονομικής και διαρθρωτικής
προσαρμογής, εκείνα που ευθέως οδηγούν σε ανατροπή και αναίρεση των κεκτημένων
είναι οι νέοι κανονισμοί εργασίας στις ζημιογόνες δημόσιες επιχειρήσεις
(κυρίως στους τομείς των μεταφορών, των ταχυδρομείων και της αμυντικής
βιομηχανίας) και οι αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις που προβλέπονται στο
νομοθέτημα, το οποίο έχει καταρτίσει το υπουργείο Εργασίας. Στις ζημιογόνες
ΔΕΚΟ αλλάζει άρδην το εργασιακό καθεστώς, διότι, όπως διαπιστώθηκε, ήταν η
αιτία και για τα υψηλά ελλείμματα στην Ολυμπιακή Αεροπορία, αλλά και για τη
χαμηλή ποιότητα των προσφερομένων υπηρεσιών, ενώ με το εργατικό νομοσχέδιο,
χωρίς να καταργείται το οκτάωρο, οι εργαζόμενοι καλούνται για ορισμένες
περιόδους εντός του έτους να εργασθούν 9 και ενίοτε 10 ώρες, για να
αντισταθμίσουν όμως αυτή την υπερεργασία με λιγότερες ώρες ή περισσότερα
«ρεπό» στο επόμενο διάστημα του έτους.

Όσο και αν είναι δυσάρεστο ή ακόμη και σκληρό να αλλάξουν προς το χειρότερο οι
εργασιακές σχέσεις ή να χάνονται κατακτήσεις που εθεωρούντο απαραβίαστες ως
κεκτημένα, πρέπει να αναγνωρισθεί από την άλλη πλευρά ότι τις αλλαγές αυτές
δεν τις επιβάλλει αυταρχικά η κυβέρνηση, αλλά η ίδια η ζωή, η οικονομική
πραγματικότητα με την αδήριτη νομοτέλειά της.

Τα κεκτημένα των εργαζομένων της Ολυμπιακής, π.χ., θα ήταν ιερά και
απαραβίαστα αν απέρρεαν από αγώνες τους με τη διοίκηση μιας εύρωστης και
υγιούς επιχείρησης. Στην περίπτωση αυτή τα κεκτημένα θα σήμαιναν δικαιότερη
κατανομή ενός πλούτου, στην παραγωγή του οποίου συνέβαλαν πρωτίστως οι ίδιοι
οι εργαζόμενοι. Όταν όμως, όπως ακριβώς συμβαίνει στην περίπτωση της
Ολυμπιακής, η επιχείρηση εδώ και πολλά χρόνια είναι ελλειμματική αυτό σημαίνει
ότι τα κεκτημένα δεν στηρίζονται σε παραγόμενο πλούτο από την επιχορήγηση του
κράτους. Δεν είναι λοιπόν κεκτημένα, αλλά προνόμια, αφού μία ομάδα εργαζομένων
στηρίζει ένα σχετικά ικανοποιητικό επίπεδο αμοιβών στη φορολογία των πολιτών.
Διότι το έλλειμμα της Ολυμπιακής μεταφερόμενο κατ’ έτος στο συνολικό δημόσιο
χρέος της χώρας, δημιουργεί πρόσθετες δαπάνες στον προϋπολογισμό για πληρωμή
τόκων και χρεολυσίων, οι οποίες φυσικά καλύπτονται από φόρους που πληρώνουν
όλοι οι πολίτες.

Αν λοιπόν δεν περιορισθούν τα κεκτημένα στα πραγματικά δεδομένα της
οικονομίας, αν συγκεκριμένα δεν προσαρμοσθούν στις αντοχές των δημοσίων
επιχειρήσεων οι μισθοί των υπαλλήλων τους, τότε θα φθάσουμε στο παράδοξο να
χωρίσουμε την εργατική τάξη σε δύο κατηγορίες, σε αυτούς που παράγουν και
φορολογούνται και σε αυτούς που δεν παράγουν αλλά επιδοτούνται.

Βεβαίως, η εξυγίανση των δημοσίων επιχειρήσεων και οργανισμών δεν μπορεί να
στηριχθεί μονομερώς στη συμπίεση της δαπάνης για μισθούς. Πρέπει, ταυτόχρονα,
στο πλαίσιο της γενικότερης αναδιοργάνωσης να γίνουν οικονομίες παντού και
προπαντός να πραγματοποιηθούν επενδύσεις που θα ανεβάσουν την παραγωγικότητα
και την αποδοτικότητα της επιχείρησης.

Γι’ αυτό και πολύ σωστά στον κυβερνητικό σχεδιασμό προβλέπονται μεγάλες
επενδύσεις για τη βελτίωση της υποδομής (αγορά αεροσκαφών, λεωφορείων κ.λπ.),
διορισμός διοικήσεων υψηλής στάθμης, εκπόνηση σχεδίων εξυγίανσης με τη συμβολή
εξωτερικών συμβούλων, σύναψη στρατηγικών συνεργασιών με ξένες εταιρείες κ.λπ.