ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Ο δάσκαλος

Ο ΛΟΓΟΣ στους αναγνώστες: Η Μαρία Παυλίδου, Γαριβάλδη 3, Αθήνα, γράφει: «Πριν
από λίγες μέρες διάβασα στη στήλη σου, ένα κείμενό σου για τον Χρήστο
Σβολόπουλο, τον άνθρωπο που σε στήριξε στα πρώτα βήματά σου τη δημοσιογραφία,
τον δάσκαλό σου που αγάπησες πολύ και χάθηκε στα μέσα του Μάρτη.

Σήμερα που σου γράφω, πέθανε και ο δικός μου δάσκαλος. Ο Κρίτων Πανηγύρης. Ο
άνθρωπος που έχω αγαπήσει πιο πολύ στη ζωή μου, εκτός από τους γονείς μου.
Όμως, το σωστό είναι να πω: ο άνθρωπος που με αγάπησε πιο πολύ απ’ όλους, όπως
αγάπησε όλους τους μαθητές και τους φίλους του.

“Ο Πανηγύρης”, όπως τον λέγαμε, ήταν η ίδια η αγάπη. Η ομορφιά. Το “Πανυγήρης”
αν δεν ήταν το επώνυμό του, θα ήταν το παρατσούκλι του. Ήταν πάντα εκεί, όταν
τον ήθελες. Πάντα. Να σε στηρίξει. Να σε βάλει στην τεράστια αγκαλιά του και
να μη θες να βγεις ποτέ. Να σε πάρει στο ατέλειωτο ταξίδι της καρδιάς και του
νου. Να ψάξει μαζί σου πράγματα, που ούτε είχες φανταστεί ότι υπάρχουν. Ένας
κόσμος περίεργος, άλλος απ’ αυτόν εδώ, πολύ μακρινός και θαυμαστός. Άνοιγε την
πορτούλα μέσα σε κάθε άνθρωπο και έδειχνε: Να ο παράδεισος!

Ήταν ο πιο μοναχικός άνθρωπος στον κόσμο. Ο πιο αθώος και πιο σοφός. Θαμμένος
στους “αρχαίους” του. Ψάχνοντας την αλήθεια. Πόσες αλήθειες πήρε μαζί του,
πόση μαγεία, πόση πίκρα!

Τώρα θα πάω σπίτι του και δεν μπορώ να πιστέψω ότι δεν θα είναι εκεί. Να μ’
αγκαλιάσει. Δεν θα με περιμένει να με ρωτήσει. Να κάνει φύλλο και φτερό την
ψυχή μου και να μου τη δώσει πίσω ελαφριά σαν πούπουλο. Δεν θα με ξαναπεί
“κωλόπαιδο” για τα πειράγματά μου. Δεν θα ξανακούσω το γέλιο του. Είχα
ορκιστεί ότι εγώ δεν θα τον εγκαταλείψω όπως οι άλλοι. Τελικά το έκανα. Πού να
τον βρω τώρα να του πω πως τον αγαπάω;

Αγαπώ πολύ τα τραγούδια σου (και ποιος δεν τ’ αγαπάει;). Ένα απ’ αυτά, μου
φέρνει στο μυαλό η φράση που έγραψα πιο πάνω: είχα ορκιστεί ότι εγώ δεν θα τον
εγκαταλείψω, όπως οι άλλοι. Τελικά “το έκανα”. Είναι το τραγούδι “Ο αρχηγός”
και λέει: “Φτιάχναμε καπέλλα από χαρτί/ και είχαμε και ξύλινα ντουφέκια/ κι
ήτανε ο πόλεμος γιορτή/ στα παλιά μας στέκια. / Όλοι σε φωνάζαν αρχηγό/ κι
ήξερες μονάδα να διατάζεις/ κι έτρεχα ξοπίσω σου κι εγώ/ για να με κοιτάζεις.
/ Έγειρες στη γη να κοιμηθείς/ κι έγιν’ η καρδιά σου κυπαρίσσι. / Σου ‘πα θα
πεθάνω αν σκοτωθείς. / Κι όμως, έχω ζήσει…”. Έτσι είναι…».