Το πιο σπάνιο δώρο

Περισσότεροι από 52.000 άνθρωποι υπολογίζεται ότι είναι σήμερα οι δωρητές
οργάνων σώματος. Το συγκεκριμένο νούμερο δεν κρίνεται ικανοποιητικό αναφορικά
με τις ανάγκες που υπάρχουν σήμερα στη χώρα. Ο κυριότερος λόγος για αυτό, όπως
εκτιμούν όσοι γνωρίζουν τον χώρο, είναι η έλλειψη σωστής ενημέρωσης.

Ο ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ της Υπηρεσίας Συντονισμού και Ελέγχου Μεταμοσχεύσεων, στο
Περιφερειακό Γενικό Νοσοκομείο Αθηνών «Γεώργιος Γεννηματάς», Αντώνης
Λαγγουράνης λέει στα «ΝΕΑ» ότι τα τελευταία δύο τρία χρόνια έχει μειωθεί
σημαντικά ο αριθμός των μεταμοσχεύσεων που γίνονται στην Ελλάδα.
Χαρακτηριστικά αναφέρει ότι το 1991 «είχαν πραγματοποιηθεί στη χώρα μας 104
μεταμοσχεύσεις νεφρού από πτωματικούς δότες, ενώ το 1995 μόνο 42. Δηλαδή,
αντιστοιχούσαν 4,2 μεταμοσχεύσεις νεφρού ανά εκατομμύριο πληθυσμού στη χώρα
μας, τη στιγμή που ο αντίστοιχος αριθμός μεταμοσχεύσεων για την Ισπανία ήταν 46».

Παρά το γεγονός ότι πολλοί νέοι άνθρωποι συγκαταλέγονται σε όσους έχουν
εκδηλώσει την επιθυμία να γίνουν δωρητές οργάνων σώματος, «ο αριθμός τους θα
μπορούσε να ήταν ακόμη μεγαλύτερος, αν υπήρχε περισσότερη και πληρέστερη ενημέρωση».

Οι δύο κυριότερες αιτίες για τις οποίες συμβαίνει αυτό είναι «από τη μία
πλευρά ο ενστικτώδης φόβος απέναντι στο άγνωστο, σε συνδυασμό με διάφορες
προκαταλήψεις γύρω από τον θάνατο και από την άλλη, το γεγονός ότι ενώ
δαπανήθηκαν αρκετά χρήματα στην κατεύθυνση της έρευνας για τις μεταμοσχεύσεις,
δεν δόθηκε η ίδια σημασία στην ενημέρωση του κοινού και στην εκπαίδευση των
ατόμων, τα οποία να στηρίζουν ψυχολογικά τους συγγενείς των δοτών και να τους
ευαισθητοποιούν για την αξία της προσφοράς τους».

Και όπως μάλιστα συμπληρώνει ο γενικός γραμματέας του Πανελλήνιου Συλλόγου
Νεφροπαθών Χαράλαμπος Καραθανάσης: «Η μεταμόσχευση απαιτεί την ύπαρξη του
δότη. Χωρίς δότες είναι αδύνατο να γίνουν μεταμοσχεύσεις».

Σήμερα στην Ελλάδα υπάρχουν τουλάχιστον 20 Σύλλογοι Δωρητών Σώματος. Ο πρώτος
από αυτούς, που ιδρύθηκε το 1983, είναι η Πανελλαδική Ένωση Προσφοράς Ζωής,
(ΠΕΠΡΟΖΩ). Η πρόεδρος και ιδρυτικό μέλος της, κ. Νίκη Λεοντίου, λέει πως «παρά
το ότι τα τελευταία 15 χρόνια η ιδέα της προσφοράς οργάνων έχει γίνει πλέον
αποδεκτή από ένα σημαντικό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, ο αριθμός των
δωρητών οργάνων σώματος στη χώρα μας θα μπορούσε να ήταν πολύ μεγαλύτερος».

Από την πλευρά της η κ. Νίτσα Μεσογίτη, πρόεδρος του Συνδέσμου Αιμοδοτών,
Δωρητών Οργάνων Σώματος «Κωστάκης Μεσογίτης», λέει ότι «το έδαφος είναι πολύ
πρόσφορο για να ευδοκιμήσει η ιδέα, αλλά το όλο θέμα προσκρούει σε διάφορες
προκαταλήψεις. Στα γραφεία του Συλλόγου μας έρχονται πολλοί νέοι άνθρωποι που
υπογράφουν αιτήσεις για να γίνουν δωρητές. Ακόμη και άνθρωποι προχωρημένης
ηλικίας, που ρωτούν αν ακόμη και τώρα τα όργανά τους μπορούν να μεταμοσχευθούν
και να κρατήσουν στη ζωή κάποιον άλλο άνθρωπο».

Πέρος Ραπανάκης: «Αποφάσισα να γίνω δωρητής οργάνων σώματος στα 13 μου χρόνια. Αν δεν υπήρχε η άγνοια, ο αριθμός των δωρητών θα ήταν σήμερα ακόμη μεγαλύτερος»

Ο ΠΕΡΟΣ Ραπανάκης είναι 22 χρόνων και σπουδάζει στη Σχολή Φυσικοθεραπείας.
Έχει εκδηλώσει την επιθυμία να είναι δωρητής οργάνων σώματος από την εποχή που
ήταν 13 χρόνων.

«Ένιωσα την ανάγκη να το κάνω αυτό, όταν ένας πολύ καλός μου φίλος έχασε τη
ζωή του εκείνη την εποχή και με τα όργανά του δόθηκε η δυνατότητα σε άλλους
ανθρώπους να σωθούν. Τη δική μου απόφαση ενστερνίσθηκαν και οι γονείς μου».

Ο Πέρος γνωρίζει από πρώτο χέρι τις δυσκολίες που υπάρχουν στο να βρει
ανταπόκριση η ιδέα τού να γίνει κάποιος δωρητής οργάνων σώματος. «Έχω μιλήσει
κατά καιρούς με αρκετά παιδιά που σπουδάζουμε μαζί. Παρά το γεγονός ότι το
αντικείμενο που σπουδάζουμε έχει άμεση σχέση με τον χώρο της Υγείας, βλέπω
αρκετά από τα παιδιά αυτά να εκφράζουν έναν αδικαιολόγητο φόβο, που κατά τη
γνώμη μου πηγάζει περισσότερο από άγνοια και λιγότερο από σταχυολόγηση των πραγμάτων».

Ο 22χρονος σπουδαστής τονίζει ακόμη πως η κάρτα του δωρητή οργάνων σώματος,
που λαμβάνει όποιος επιθυμεί να υπογράψει τη σχετική αίτηση, δεν είναι
δεσμευτική. Απλώς αποτελεί μια δημόσια κατοχύρωση της επιθυμίας του να γίνει
δωρητής, «παράδειγμα που μπορεί να λειτουργήσει θετικά και προς τους άλλους
συνανθρώπους του».