Οι ασυνείδητοι

Τα χειρόγραφα του Νίκου Μπελογιάννη για το βιβλίο του, «Το ξένο κεφάλαιο
στην Ελλάδα», βρέθηκαν για αρκετό χρονικό διάστημα θαμμένα, μέσα σ’ ένα
σιδερένιο κουτί, στον κήπο ενός παλιού σπιτιού της οδού Χαλκοκονδύλη.

Ο κομμουνιστής ηγέτης τα είχε εμπιστευθεί για να τα σώσει από τους διωγμούς
των κατακτητών, όπως του είχε πει το κόμμα του, στον Κώστα Μαυρομμάτη, σύζυγο
της μεγάλης τραγωδού Ασπασίας Παπαθανασίου. Και λίγο πριν φύγει για την
Πελοπόννησο για να αναλάβει καθοδηγητής, στα δύσκολα χρόνια της δεκαετίας του
’40, τα πήρε πίσω για να τα συμπληρώσει. Ο Μπελογιάννης είχε τότε γένια, δεν
ήταν όπως τον γνώρισε ο κόσμος ολόκληρος στο στρατοδικείο των πέτρινων χρόνων,
όπου κρατούσε το γαρίφαλο και καθόταν ήρεμος, αλλά αποφασισμένος να μη σκύψει
το κεφάλι, έχοντας πλάι τούς φίλους και συντρόφους του, Μπάτση, Καλούμενο και
Αργυριάδη, οι οποίοι εκτελέστηκαν μαζί του. Και το βιβλίο του διασώθηκε στο
αρχείο του ΚΚΕ. Εκδίδεται τώρα, με αφορμή τον εορτασμό των 80 χρόνων του
κόμματος και θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή», με πρόλογο της
γενικής γραμματέα του Κομμουνιστικού Κόμματος Αλέκας Παπαρήγα, από την προσεχή
Δευτέρα στα βιβλιοπωλεία.

Η ημέρα αυτή δεν επιλέχτηκε τυχαία. Στις 30 Μαρτίου του ’52 ­
συμπληρώνονται 46 χρόνια ­ υπό το φως των προβολέων εξετέλεσαν τον ήρωα της
Αριστεράς. Και το ΚΚΕ ήθελε να δώσει στη δημοσιότητα το ντοκουμέντο του
Μπελογιάννη με αφορμή την τραγική αυτή επέτειο. «Με τις νύξεις που ο ίδιος ο
συγγραφέας κάνει», τονίζει στον πρόλογό της η γενική γραμματέας του ΚΚΕ Αλέκα
Παπαρήγα, «δίνει τη δυνατότητα στον αναγνώστη και στην αναγνώστρια να σκεφθούν
πάνω σε πιο σύνθετα ζητήματα που συνδέονται με την ανάπτυξη του καπιταλισμού
στην Ελλάδα, τη σχέση εγχώριου και ξένου κεφαλαίου, τους δεσμούς ανάμεσα στην
ελληνική αστική τάξη, τους τσιφλικάδες, από τη μία μεριά και τις αστικές
τάξεις ­ κυβερνήσεις των αναπτυγμένων καπιταλιστικών χωρών της Ευρώπης ­ από
την άλλη». «ΤΑ ΝΕΑ» προδημοσιεύουν, σήμερα, αποσπάσματα από τις τελευταίες
σελίδες του βιβλίου, που είναι αφιερωμένες «στη σπατάλη των Γλύξμπουργκ και
του φασιστικού καθεστώτος της 4ης Αυγούστου και του Μεταξά».

Νίκος Μπελογιάννης. Δεν πρόλαβε να δει το γιό του να μεγαλώνει. Τον εκτέλεσαν χαράματα της 30ης Μαρτίου του ’52

ΗΡΘΕ ο πόλεμος του 1939 κι οι ομολογιούχοι εξακολουθούσαν να εισπράττουν το
40%. Η αναισθησία όμως η δική τους, του Γκλύξμπουργκ και του Μεταξά κορυφώθηκε
με την τελική συμφωνία που υπόγραψαν το Γενάρη του 1940. Σύμφωνα μ’ αυτήν, οι
ομολογιούχοι θα ‘παιρναν από δω και πέρα 43%! Έτσι, ενώ μέχρι τότε πληρώναμε
2.300 εκατ., τώρα θα ‘παιρναν 2.500. Σ’ εποχή που ο χιτλερομουσολινικός
φασισμός είχε ανάψει την πυρκαγιά και την καταστροφή σ’ όλη την Ευρώπη και
κάθε χώρα απειλούνταν με σκλαβιά κι ερήμωση κι έπρεπε να διαθέσει και την
τελευταία της δεκάρα για την υπεράσπιση της λευτεριάς και της ανεξαρτησίας
της, η μοναρχοφασιστική κλίκα αύξησε το ποσοστό των ομολογιούχων! Χωρίς
συζήτηση ο Μεταξάς, αφού έγινε πρώτος εργάτης, πρώτος αγρότης κ.λπ., άξιζε και
τον τίτλο του πρώτου ομολογιούχου.

Το καταπληκτικότερο όμως είναι ότι αυτό το 43% εξακολουθούσαν οι ομολογιούχοι
να το παίρνουν ακόμα και κατά τη διάρκεια του ελληνοϊταλικού πολέμου! Για
όποιον φαίνεται απίστευτο δεν έχει παρά να διαβάσει την έκθεση του Βαρβαρέσσου
το Μάρτη του 1941, όπου γράφεται ότι «εφ’ όσον διαρκεί ο πόλεμος, θα
καταβάλλεται έναντι των αρχικών συμβατικών τόκων εκάστου δανείου ποσοστόν
43%». Η εποποιία των αλβανικών βουνών χάραξε την αυγή μιας νέας εποχής για την
πατρίδα μας. Θα χάριζε σαν έπαθλο στον εργαζόμενο λαό «μια καινούργια Ελλάδα
της δουλειάς, της λευτεριάς, λυτρωμένη από κάθε ξένη ιμπεριαλιστική εξάρτηση
και από κάθε εκμετάλλευση, με ένα πραγματικά παλλαϊκό πολιτισμό…». (Από το
αθάνατο γράμμα του Ζαχαριάδη, 31.10.40). Η μοναρχία όμως, η μεταξική κλίκα, η
Εθνοτράπεζα, τρόμαξαν μπροστά σ’ ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Κι αντί να κάνουν έναν
πόλεμο εθνικό αντιφασιστικό, ετοίμαζαν απ’ την πρώτη στιγμή κιόλας την
προδοσία. Ο λαός, αντί να ρίξει «μερικές ντουφεκιές για την τιμή των όπλων»,
όπως το ‘θελε ο μοναρχόδουλος Παπάγος, υποχρέωσε την 4η Αυγούστου να συνεχίσει
τον πόλεμο. Τον συνέχισε όμως «με τα δεκανίκια». Τον έκανε πόλεμο για τη
μοναρχία, για την ντόπια πλουτοκρατία, για τη φασιστική κλίκα. Ο στρατός
πολεμάει γδυτός, άοπλος και πεινασμένος, ενώ οι ομολογιούχοι εισπράττουν
αυξημένο ποσοστό. Οι δημοκρατικοί αξιωματικοί μένουν έξω από τον αγώνα κι οι
λαϊκοί αγωνιστές κρατιούνται στις φυλακές και τα ξερονήσια. Η 5η Φάλαγγα
οργιάζει και τα δέματα των ηρωικών φαντάρων κλέβονται από τη διαβόητη ΕΟΝ.

Με την έναρξη του πολέμου με την Ιταλία, η κυκλοφορία άρχισε να αυξάνει
επικίνδυνα και τότε η αγγλική κυβέρνηση άνοιξε πίστωση στην Τράπεζα της
Ελλάδας για να τη χρησιμοποιήσει σαν κάλυμμα. Ουσιαστικά πρόκειται για την
ίδια μέθοδο του προηγούμενου πολέμου.

Η Τράπεζα της Ελλάδας πιστώθηκε στην Τράπεζα της Αγγλίας με 43 εκατ. αγγλικές
λίρες και θα πρέπει να εύχεται κανείς να μην πάρουν το δρόμο που πήραν οι
πιστώσεις του 1917-18.

Από την αρχή της σύγκρουσης, ένας διορατικός παρατηρητής μπορούσε να μαντέψει
την τραγική κατάληξη της θρυλικής και δοξασμένης εποποιίας. Η επίθεση του
Χίτλερ ήταν απλώς η ευκαιρία για να παραδοθεί η Ελλάδα στη χιτλερική σκλαβιά.