Για τον ποιητή Γ. Παυλόπουλο

Από την εκδότρια της ποιητικής συλλογής «Κατώγι» του Γ. Παυλόπουλου και φίλης
του ίδιου και του ζεύγους Σεφέρη, κυρία Λένα Σαββίδη, λάβαμε την ακόλουθη
επιστολή προς τον «Ασυγχώρητο»:

«Σου γράφω έκπληκτη από το σημείωμά σου της Παρασκευής (2.3.98) σχετικά με τον
ποιητή Γ. Παυλόπουλο. Τι όνειρο είδες και πίστεψες πως είναι επίκαιρα γεγονότα
του 1971; Επίτρεψέ μου, πάντως, επειδή συμβαίνει να έχω φιλίες με τα πρόσωπα
που αναφέρεις, να επανορθώσω μερικές ανακρίβειες, και να σου δώσω πιο έγκυρες
(αν όχι έγκαιρες) πληροφορίες.

Πρώτα, ως γυναίκα, θα διαμαρτυρηθώ για την κακοποίηση των ονομάτων των δύο
συζύγων. Η κυρία Σεφέρη ονομάζεται Μαρώ, ο τόνος στο ώ, η κυρία Παυλοπούλου
Δήμητρα, ή Μήτσα. Ο Παυλόπουλος, διοικητικός υπάλληλος στα ΚΤΕΛ, είναι κατά
κύριο λόγο ποιητής, με πέντε ποιητικές συλλογές, και μια ανθολόγηση του έργου
του και μετάφραση στα αγγλικά από τον Peter Levi. Τον Ιούνιο του ’71 εξέδωσε
την πρώτη του ποιητική συλλογή, το “Κατώγι”. Από το σημειωματάριο των
τελευταίων μηνών της ζωής του Σεφέρη, η κυρία Μαρώ είχε στείλει αντεγραμμένο
το σχόλιό του για το “Κατώγι”, που δημοσιεύθηκε στο “Βήμα” τον Νοέμβριο του 1971.

“Μ’ ενδιαφέρει η ποίηση του Γ.Π. γιατί είναι αποτελεσματική χωρίς ψιμύθια.
Λέγοντας «ψιμύθια», εννοώ: χωρίς γλωσσικούς κορδακισμούς, που συνήθως είναι
επιφανειακά σχήματα χωρίς ν’ αγγίζουν τίποτε στο βάθος ­ και η ποίηση είναι,
αν μπορώ να πω, έκφραση βάθους.

Σε τι προχωρεί, μ’ αυτόν, η ποίηση; Δεν ξέρω, άλλοι θα το πουν· αλλά στα
χρόνια που ζούμε, το να κρατά κανείς την τέχνη σε μια ορισμένη στάθμη είναι πρόοδος”.

Αυτά για Σεφέρη και την ποίηση του Παυλόπουλου. Είκοσι επτά χρόνια αργότερα,
ξέρω πως το ταβερνάκι που αναφέρεις, δουλεύει ακόμα, και ελπίζω η μαγειρική
της κας Παυλοπούλου να εξακολουθεί να είναι εξαιρετική, αλλά ο Σεφέρης
ουδέποτε διανυκτέρευσε στο επ’ ενοικίω «καλύβι» του ζεύγους Παυλόπουλου.
Υπάρχει, ανέκδοτη μια ενδιαφέρουσα αλληλογραφία Σεφέρη – Παυλόπουλου.

Ελπίζω να μην κούρασα τους αναγνώστες της στήλης σου».