ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ «Ψιλική Εταιρεία»

Ίσως να φταίνε οι αιώνες. Να’ ναι δηλαδή κι αυτοί δυσοίωνοι, ανάποδοι,
πέτρινοι. Ίσως να φταίνε οι άνεμοι. Να φυσάνε άλλοτε ούρια στις κοινωνικές
κατακτήσεις κι άλλοτε κόντρα στις ελπίδες των λαών.

Το μόνο που ξεχωρίζω με κάποια ασφάλεια είναι μια ροπή:
Πάντα καιρός για δυσκολότερες προσαρμογές πάντα καιρός για
περισσότερη γνώση Κι έρχεσαι τώρα εσύ και μου μιλάς και
γι’ άλλην επανάσταση

Γ. Σχινά, Παλμύρα

ΙΣΩΣ ΝΑ φταίνε οι μεγάλοι αστέρες και οι πλανήτες που αναγκάζουν τον ήλιο να
φωτίζει τη μισή ανθρωπότητα. Πώς αλλιώς να εξηγήσει κανείς ότι αύριο
γιορτάζουμε την επανάσταση του λαού για την απελευθέρωση των εθνικών εδαφών
και όλοι ασχολούνται με την αποκατάσταση του ναού (του χρήματος) μετά την
απελευθέρωση των τιμών (και των ισο-(α)τιμιών;).

Πώς αλλιώς να χωρέσει ο ­ μετρούμενος πλέον με Mbits ­ νους μας ότι ο Αντρέας
Λεντάκης που ονειρεύτηκε, αγωνίστηκε, διώχθηκε, φυλακίστηκε, τραγουδήθηκε,
στάθηκε πλάι στον κάθε κοινωνικά αδύναμο, λείπει ένα χρόνο από τα πολιτικά μας
δρώμενα, αλλά οι μηχανισμοί προτιμούν να αποσιωπούν το γεγονός προβάλλοντας ως
«παραδείγματα» managers διεθνούς (καταστροφικής) εμβέλειας ή χαζοχαρούμενες
καρικατούρες τηλεοπτικής κατασκευής.

Πώς αλλιώς να αναλύσουμε τα κύματα ξενοφαγίας και τα θύματα ρατσιστικής
υστερίας από μια Πατρίδα, που πάντα αγωνίστηκε για τα δίκαια όλων των λαών,
γι’ αδελφοσύνη και ισότητα.

Σκέφτομαι φέτος να μη μιλήσω στα παιδιά μου για τους θρύλους και τους μύθους
του Γένους των Ελλήνων. Μάλλον σύγχυση τούς προκαλώ αναφερόμενος συνέχεια σε
μορφές και εικόνες που μόνο στα χαρτονομίσματα και σε κάτι κιτρινισμένα κάδρα
στον τοίχο του σχολείου αντικρύζουν.

Οι ήρωες του 2001 κινούνται άυλα, δικτυακά, με ασφάλεια και προσαρμοστικότητα,
δεν ματώνουν, δεν γίνονται αδελφοποιτοί, δεν θυσιάζονται. Απάτριδες και
άχρωμοι, πάντα σοβαροί και ποτέ συγκινημένοι, αυτοματοποιημένοι και
κλωνοποιήσιμοι (κάτι σαν Robopol-itical) διασχίζουν σχεδόν αόρατοι τις
λεωφόρους της πληροφορίας και της γνώσης, αδιαφορώντας για το ποιοί μένουν
πίσω, ποιοί πέφτουν, ποιοί εκτοπίζονται.

Τι να διηγηθείς για τη Φιλική Εταιρεία; Πώς να δείξεις τη Χάρτα του Ρήγα: Πώς
να ταιριάξεις το «Ελευθερία ή θάνατος» με το «Ελευθερία μου ο θάνατός σου»;
Σήμερα όλα τα spots σε κατευθύνουν να ενταχθείς σε «ψιλικές εταιρείες», σε
ανώνυμα χαρτο/φυλάκια όπου αφενός κανείς δεν σε ψυλλιάζεται (κι έτσι μπορείς
ακίνδυνα να το παίζεις και «υπερασπιστής των λαϊκών πόθων») κι αφετέρου δεν
αποκλείεται να σου αφήσουν τ’ αφεντικά και ολίγα ψιλά για τον κόπο σου (και
κυρίως για την εμπιστοσύνη που τους έδειξες).

Τα άλλα, ήγουν περί εθνικής κυριαρχίας, αξιοπρέπειας, δικαιωμάτων, έχουν
περάσει στα ψιλά των εφημερίδων και οσονούπω θ’ αποτελέσουν και μέρος των
reality shows. Κάποιοι ντυμένοι Κολοκοτρωναίοι, Υψηλάντες, Μπουμπουλίνες,
Κανάρηδες θ’ αφηγούνται τα βάσανα του Ελληνισμού και κάποιοι άλλοι
φραγκολεβαντίνοι λιμοκοντόροι θα κάνουν γκάλοπ (στο 090-…) για το αν έπρεπε
ή όχι να γίνει η Ελληνική Επανάσταση, για το αν ωφέλησε τελικά την εθνική
υπόθεση (και κυρίως το εθνικό νόμισμα), για το αν αξίζει να διδάσκονται όλες
αυτές οι αιματοχυσίες και οι εμφύλιοι σπαραγμοί στα παιδιά μας εν όψει μάλιστα
και της ευρωπαϊκής ενοποίησης της ιστορίας των Κρατών. Το «Ευρώ» (όταν και άμα
το βρω) φαντάζομαι ότι θα είναι νόμισμα, η πρώτη ύλη του οποίου θα εμπεριέχει
λιωμένα στοιχεία εθνικής ασυνέχειας, (χ)αλβανοψήγματα και διερρηγμένους
κοινωνικούς ιστούς.

Καθώς τα εμβατήρια της εθνικής παλιγγενεσίας θα αντηχούν μη διαπερνώντας τις
διπλαμπαρωμένες πόρτες των φοβισμένων Ευρωελλήνων ­ πρέπει ν’ αποφασίσουμε αν
το μήνυμα του 1821 ήταν να μπούμε στο μέλλον όρθιοι από την «ταράτσα» (όπως
επέλεξε ο Ανδρέας Λεντάκης) ή σκυμμένοι από το «υπόγειο» (όπως φαίνεται να
προτείνουν οι νέες ιερές συμμαχίες).

Ο Γιάννης Πανούσης είναι καθηγητής Επικοινωνίας και ΜΜΕ στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.