[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Ο ΠΛΑΤΩΝΑΣ εξόριζε από την «Πολιτεία» του τους ποιητές, οι Νεοέλληνες της
μεταπολιτευτικής περιόδου, ίσως, θα ήταν αναγκαίο να εξετάσουν να στείλουν σε
υπερορία τους διατελέσαντες υπουργούς Παιδείας!

Τα τελευταία 24 χρόνια κάθε υπουργός και μία «μεταρρύθμιση» και η Παιδεία δεν
λέει να «σταματήσει στου κακού τη σκάλα»!

Τελευταία στην αλυσίδα των «καινοτομιών» η ενισχυτική διδασκαλία, που
επαγγέλλεται ο κ. Γεράσιμος Αρσένης. Η Πολιτεία διά του εκπροσώπου της
συμπεριφέρεται ως «ελεήμων εταιρεία» και προσφέρει τη… βοήθειά της στους
«αδύνατους μαθητές». Αποφεύγει, κατά τρόπο στρουθοκαμηλικό, να αντιμετωπίσει
την πραγματικότητα, να αναζητήσει τους υπευθύνους και να επιβάλει τις κυρώσεις
που οι καταστάσεις επιβάλλουν.

Η «υποβοηθητική διδασκαλία», και αν ακόμη εξετασθεί με την αρχή «το μη χείρον
βέλτιστον», δεν παύει να αποτελεί επιβεβαίωση ότι το Σχολείο πάσχει. Και,
δυστυχώς, δεν πάσχει από υλικοτεχνική υποδομή. Πάσχει από στελεχικό δυναμικό.
Δασκάλους και καθηγητές.

Οι «αδύνατοι μαθητές» δεν γεννήθηκαν «αδύνατοι». Απλώς δεν διδάχθηκαν σωστά!
Δεν τους εμφυσήθηκαν από τους δασκάλους τους οι αρχές να αγαπήσουν τη μάθηση
ως μάθηση και όχι ως «εργαλείο»

επαγγελματικής αποκατάστασης.

Αλλά και οι δάσκαλοι και καθηγητές, με τη σειρά τους, αποφοιτούν από τις
καθηγητικές σχολές, με ελάχιστα εφόδια για τη μεγάλη αποστολή τους.

Η πολυδιάσπαση των καθηγητικών σχολών, σε απειράριθμα τμήματα και
«ειδικότητες», δεν εφοδιάζουν τον μελλοντικό δάσκαλο με την πολυεπίπεδη εκείνη
Παιδεία, αναγκαίο εφόδιο για να «σταθούν» στις αίθουσες διδασκαλίας.

Στις αλλεπάλληλες «μεταρρυθμίσεις» παραγνωρίσθηκε η διαρκής επιμόρφωση ­
στοιχείο εκ των ων ουκ άνευ ­ για το σωστό δάσκαλο. Δεν αποτολμήθηκε η
αποσύνδεση μισθολογικής εξέλιξης του καθηγητή από την επιστημονική του
ανέλιξη, με κριτήριο, για την τελευταία, την επίδοση των λειτουργών της
εκπαίδευσης στα επιμορφωτικά στάδια. Τότε και μόνο η μετάδοση της Παιδείας
περνά στα χέρια των «αρίστων».

Η «υποβοηθητική» του κ. Αρσένη απλώς εισάγει τους «αδύνατους» μαθητές στον
προθάλαμο της Παραπαιδείας.

Η Παιδεία στην Ελλάδα πάσχει. Αλλά πάσχει από την απουσία οραματιστών υπουργών
Παιδείας, με τόλμη και σθένος, αλλά και ευθύνη για το μέλλον αυτής της χώρας.