Μια πλατεία που τους χωράει όλους…

Τι περίεργο! Σ’ αυτή τη γειτονιά της πόλης, μοιάζει οι περισσότεροι να
προσπαθούν να δείξουν «κάτι». Κάτι μπλαζέ, κάτι βαριεστημένο, κάτι υπεράνω,
κάτι καθωσπρέπει, κάτι από μη αναγνωρισμένη ιδιοφυΐα, κάτι από me, myself and
Ι, τέλος πάντων. Το διαχεόμενο στυλ της ευφορίας έχει έναν αντίκτυπο και στη
διασκέδαση. Κι όμως. Σύμφωνα με όλες τις μαρτυρίες, παλιά δεν ήταν έτσι.
Πολλοί θυμούνται αξέχαστα πάρτι, κέφι τρελό στα μπαράκια, βραδιές ρομαντικές
στα πιάνο-μπαρ. Σήμερα η πλατεία Κολωνακίου ναρκισσεύεται. Και τις νύχτες των
«καθημερινών» μοιάζει να υποφέρει από μοναξιά. Σαν εγκαταλειμμένη σύζυγος που
θέλει ν’ αλλάξει πρόσωπο αλλά το λίφτινγκ δεν της πετυχαίνει. Τα φιλάκια των
γνωστών, που την ίδια στιγμή ρίχνουν κλεφτές ματιές στην βιτρίνα του Καλογήρου
για να εξετάσουν την εικόνα, πάνε κι έρχονται στον αέρα και στο τέλος μένει
μια αίσθηση ανεξήγητη ενός πάθους που θα μπορούσε να ήταν καταπληκτικό αν ήταν
αληθινό, αλλά σπανίως τελικά είναι. Η πλατεία των έντονων συναισθημάτων
λοιπόν. Με ανθρώπους βιαστικούς για τα γραφεία όπου όντως επιτελούν σπουδαίο
έργο (δεν καταφέραμε να μετρήσουμε πόσοι είναι οι βουλευτές οι οποίοι
πασχίζουν για σαράντα ή εκατό χρυσοπληρωμένα τετραγωνικά) στη γειτονιά (αλλά
τελικά τι φταίνε κι αυτοί επειδή η Βουλή είναι δίπλα;). Με ανθρώπους που
καταβάλλουν υπέρογκα ενοίκια, π.χ. 650.000 το μήνα για ένα ρετιρέ, αλλά ποτέ
δεν έχουν το χρόνο να απολαύσουν τη θέα. Η πλατεία της εξουσίας, αφού ο ίδιος
ο Πρωθυπουργός της χώρας με δυο βηματάκια απολαμβάνει τον εσπρέσσο του στο Da
Capo. Με τις γκαλερί να εκτιμούν ενίοτε την καλλιτεχνική αξία ανάλογα με τις
παρουσίες στο πάρτι των εγκαινίων. Η πλατεία των αντιθέσεων. Με τα ανορεξικά
μοντέλα που φαίνεται να κοιτάζουν απλανώς όμως στην πραγματικότητα έχουν
τεντωμένες τις κεραίες για την ευκαιρία. Τις αγαπημένες κυρίες με τα
εκκεντρικά ροζ και τα τεριέ στην αγκαλιά παρέα στους κομψευόμενους γιάπις και
τους ρέιβερς που πίνουν περιέ λεμόνι στη μία τη νύχτα μέχρις ότου ζεσταθούν τα
vibes στο +Soda. Η πλατεία τούς χωράει όλους.

Από τη Φλωρεντία, στο Kolonaki by night. Ο Μάρκο και η παρέα του εκδράμουν ­ κάτι σαν πενθήμερη…

Ο ΤΖΑΜΑΛ μόλις γύρισε από το αεροδρόμιο. Είχε πάει να παραλάβει τον αγαπημένο
του εξάδελφο που θα μείνει μια νύχτα στην Αθήνα πριν ανέβει Θεσσαλονίκη. Ο κ.
Αβεντίς Σιραμπονιάν ήρθε από το ’76 στην Ελλάδα, την περίοδο του πολέμου στο
Λίβανο κι έμεινε. Ο Τζαμάλ που ήρθε επίσης εκείνη την εποχή ως ανταποκριτής
του Γαλλικού ραδιοφώνου «Οριαν» και της λιβανέζικης εφημερίδας Αλ Χαντίς
κατέληξε ν’ ανοίξει εστιατόριο στο Κολωνάκι. «Πού αλλού θα μπορούσα ν’ ανοίξω
μαγαζί; Μα πουθενά. Στο Κολωνάκι συμβαίνουν όλα. Εδώ είναι το κέντρο»,
εξηγείται ο μεσιέ Τζαμάλ. Παραδόξως εκείνη την εποχή τα φαλάφελ δεν
«περπάτησαν» καλά. Ίσως το Κολωνάκι δεν ήταν τότε έτοιμο για εθνικ γεύσεις.
Άλλωστε ήταν η εποχή που μεσουρανούσαν τα πιάνο-μπαρ και το γαλλικό Abrevoiur
είχε κλέψει τις καρδιές με τη φίνα κουζίνα του.

ΒΑΡΟΜΕΤΡΟ

Το «Κολωνάκι-πίτσα» του Λιβανέζου από την Τρίπολη ­ ίσως το μοναδικό μαγαζί
που βαφτίστηκε λόγω της πλατείας ­ έγινε ιταλικό λοιπόν κι έτσι υπάρχει έως
σήμερα. Ο χάρτης των γεύσεων όμως άλλαξε δραστικά στην περιοχή που εξακολουθεί
ν’ αποτελεί βαρόμετρο επιτυχίας για όλη την Αθήνα. Ιταλικό είναι το πλέον
φρέσκο και της μόδας στέκι. Il Parmizzano, λέγεται, βρίσκεται σ’ ένα στενάκι
της οδού Δελφών και σερβίρει όπως πήρε το αυτί μας πίτσα με μήλα και παγωτό
ταρτούφο. Όμως δεν επέστρεφαν από εκεί οι αλά μπρατσέτα Νάντια Γραίγου και
Μανώλης Λαμπίδης το κρύο βράδυ της περασμένης Πέμπτης. Από τη «Ράτκα» της
περίφημης πια Χάρητος επέστρεφαν, στέκι με φανατικούς οπαδούς που ξαναγίνεται
πολύ της μόδας.

«Φέτος κάνει σούσι και είναι πολύ ωραία» μας πληροφορούν χαμογελώντας ενώ
κατευθύνονται προς το περίπτερο που είναι κολλητά στο Da Capo το οποίο μία η
ώρα τη νύχτα έχει ήδη κλείσει. Ανοιχτά παραμένουν όμως τα άλλα καφέ της
πλατείας που με τη βοήθεια των ειδικών συσκευών θέρμανσης ανοιχτών χώρων και
των διάφανων πλαστικών προσφέρουν μια κάποια προστασία για τους εθισμένους
στην καφεΐνη θαμώνες. «Έλα να σου δείξω το Wallpaper» λέει ο Μανώλης στην
αδιάβαστη αυτή τη φορά κ. Γραίγου κι εννοεί βεβαίως το καλοσχεδιασμένο
βρετανικό περιοδικό με την ιδιαίτερη άποψη για την διαμόρφωση των χώρων. Το
περίπτερο του Παναγιώτη κοντεύει να σωριαστεί από το βάρος της εισαγόμενης ωτ
κουτύρ ­ πως να αντέξει κανείς τις Vogue όλου του κόσμου μαζί; ­ αλλά οι δυο
φίλοι με ψυχραιμία βρίσκουν αμέσως τι θέλουν και αρχίζουν το ξεφύλλισμα.
«Υπάρχει και το άλλο φοβερό περίπτερο με ξενόγλωσσα περιοδικά αλλά είναι στην
Ομόνοια» εξηγούν.

Μεσημεριανή ανάπαυλα για την οικογένεια των Τσιγγάνων στα παγκάκια της πλατείας Κολωνακίου

Ξαφνικά η Ομόνοια μοιάζει κάτι τόσο μακρινό… Αντιθέτως. Η Μηλιώνη είναι
δίπλα. Τι εστί Μηλιώνη για τον ανυποψίαστο περαστικό; Σας λέμε μόνο αυτό:
είναι ένας μικρός. στενός, πεζόδρομος τον οποίο διάλεξε ο Αρμάνι για ν’
ανοίξει τη μπουτίκ. Θέλετε κι άλλα; Κάποτε ­ πέντε χρόνια ας πούμε πριν ­
υπήρχαν εκεί η «Δάφνη», το «Natura» και καναδυό καφέ. Σήμερα υπάρχει ακόμα
εκεί το «Πρυτανείο», το Jackson’s, και πέντε καφέ. Οι φήμες λένε πως η τιμή
ενός ακινήτου που αγοράστηκε πρόσφατα επί του δρόμου σε καλή θέση κυμαίνεται
από 200 έως 350 εκατομμύρια! Ακόμα κι αν θεωρηθεί πως η αλήθεια βρίσκεται
κάπου στη μέση, πάλι κατανοεί κανείς το μέγεθος της αξίας των τετραγωνικών.

Έτερες φήμες ­ και οι φήμες στο Κολωνάκι έχουν συνήθως να κάνουν με βαριά
κυβικά, πολλά εκατομμύρια και έντονα πάθη ­ λένε ότι ζητήθηκε για μαγαζί 20
μόλις τετραγωνικών μέτρων προορισμένο να γίνει καφέ στη Μηλιώνη, αέρας 40
εκατομμυρίων. Πάντως η ενοικίαση του τετραγωνικού επί του πεζοδρόμου προς το
Δήμο Αθηναίων τιμάται στις 2.000 δραχμές το τ.μ. Και ο έλεγχος είναι
αυστηρότατος. Γι’ αυτό και υπάρχουν όλ’ αυτά τα αλυσιδάκια και κολωνάκια που
περιφρουρούν τα τραπεζάκια έξω.

«Όλοι καταβαίνουν στη Μηλιώνη πια» όπως λέει και ο Μπάμπης Ευστρατίου που
εργάζεται στο Τζάκσον’ς, ένα οίκημα με ξυλόγλυπτο Ινδιάνο στην είσοδο,
υπόγειο, ισόγειο και όροφο με στέικ/μπέργκερ/σαλάτες, μπίρες, που τα βράδια
γίνεται και μπαρ με πόρτα (μην προσπαθήσετε να μπείτε ούτε με τα νάικ Αιρ
Τζόρνταν που σας στοίχισαν ο κούκος αηδόνι, θα σας «κόψουν»). Όμως τι θα γίνει
αν δεν παινέψεις το σπίτι σου, όλοι ξέρουμε…

ΤΑ ΚΛΑΜΠ

Μέσα στην πλατεία τα πράγματα είναι σχεδόν ειδυλλιακά. Υπάρχει ένα σιντριβάνι
και γύρω-γύρω παγκάκια στα οποία ξεκουράζονται ζευγαράκια, κι άνθρωποι μιας
κάποιας ηλικίας. Οι μαθητές του Βρετανικού Συμβουλίου προτιμούν να κάνουν
πηγαδάκια έξω στο πεζοδρόμιο, ενώ στην «Βιβλιοθήκη» πολλοί κύριοι και κυρίες
απολαμβάνουν με στυλ τον καφέ τους. Το κλείσιμο του «Ελληνικόν», του οποίου τη
θέση κατέλαβαν τα Goody’s ήταν ένα πλήγμα για την Πέγκυ Ζουμπουλάκη που λόγω
γειτνίασης ­ τόσα χρόνια ­ με τη γκαλερί, έτρεφε μια ιδιαίτερη συμπάθεια.
Βέβαια δεν ήταν το μοναδικό. Πολλοί θυμούνται ­ αν και τι συγκρίνουμε τώρα ­
το κλάμπινγκ που ξεκινούσε πάντα από το «14». Το πριβέ κλαμπ που έκλεισε στις
αρχές της δεκαετίας του ’80 και άφησε εποχή στην πλατεία. Εκεί που τώρα
βρίσκεται το Central, που πριν ήταν Καφέ-Γκρεκ και πιο πριν Μερσέντες.

Ωστόσο το ενδιαφέρον πια φαίνεται πως μετακινήθηκε από την πλατεία. Η
Καρνεάδου, η Λουκιανού, η Πλουτάρχου, η Χάρητος, η Μηλιώνη, η Σπευσίππου, η
Δεινοκράτους, η Ηροδότου και κάποιοι ακόμα δρόμοι ζυγίζουν περισσότερο στις
προτιμήσεις. «Βάνα», «Banana moon», «Τζαζ ιν Τζαζ», Ροκ’ν Ρολ. «Όχι δεν θα
ήθελα ν’ ανοίξω μαγαζί στην πλατεία», δηλώνει κατηγορηματικά η Ίλια Ζαβάκου
που κινείται στις «45 Στροφές». Το τζουκ-μποξ, που είχε σπίτι της, ήταν η
αφορμή για να πάρει τ’ όνομά του ένα ολόκληρο μαγαζί.

Φυσικά το τζουκ-μποξ μετακόμισε στο μαγαζί που, παρ’ ότι καφέ με χυμούς και
γλυκά, διατηρεί αναμμένα ρομαντικά κεράκια το βράδυ στα τραπέζια και ντι τζέι
«κρεμασμένο» στον τοίχο. Celine Dion ήχοι και Χάρι Λάμπερτ με καλλιφορνέζικη
αισιοδοξία στα χρώματα. Νεανικό κοινό. Ούτε ένα χρόνο ζωής δεν έχει
συμπληρώσει κι έγινε στέκι.

Η μυρωδιά του καφέ είναι γενικώς διάχυτη στο Κολωνάκι. «Πραγματικά είναι
απόλαυση το καφεδάκι αυτή την ώρα» όπως εξομολογήθηκε κι ο Κωστας Σκανδαλίδης
που συνελήφθη επ’ αυτοφώρω με τη σύζυγό του Μπέττυ και τους φίλους του Γιώργο
και Γιούλη Νικητιάδη στην πλατεία περασμένα μεσάνυχτα. «Να σας κεράσουμε;».

στιγμάτισαν αρνητικά για πάντα τη φήμη της νυχτερινής Αθήνας στα μάτια της
παρέας από το Τενεσί που ανηφόριζε τα σκαλάκια της Πλουτάρχου. «Δεν μπορούσαμε
να μπούμε μέσα», μας είπαν σχεδόν απελπισμένα. Όμως η Μαρίνα Γρυπάρη έσωσε την
κατάσταση, λίγες ώρες πριν από την πτήση της επιστροφής. Από το «Αργώ» ­ ναι,
ναι, το αδελφάκι της Μυκόνου ­ βγήκε αστραπή δίσκος με σφηνάκια και έγινε ένα
μικρό χάπενινγκ στα σκαλάκια υπό το φως του βράχου του Άη Γιώργη.

Αυτή την εποχή διαβάζει τη «Συνείδηση της αιωνιότητας» του Αλέξανδρου Ασωνίτη.
Η τελευταία ταινία που είδε στο σινεμά ήταν ο… «Ελαφοκυνηγός» και όταν
πηγαίνει στη δουλειά, ακούει συνήθως Ρόλινγκ Στόουνς. «Η νύχτα είναι
γκαστρωμένη», μας κατατοπίζει με νόημα και με χαμόγελο φλουράιντ συμπληρώνει ο
Δημήτρης Χαρίτος, μετρ με βίο και πολιτεία στη νύχτα: «Πρέπει να ‘χεις μάτια
ανοιχτά και στόμα κλειστό», ενώ τα τραπέζια του Papagayo αρχίζουν να
καταλαμβάνονται γύρω του. Μιούζικ ρέστοραν στην Πατριάρχου Ιωακείμ, από τα
ελάχιστα αλλά με φανατικούς θαυμαστές στο Κολωνάκι. Ο Δημήτρης νοσταλγεί το
Σάνσετ των εφηβικών του χρόνων, τη Φιγκαρό στην οδό Λεβέντη, το Μαγιάρ της
Ντέπυς Πάνου, αλλά πάνω απ’ όλα το Remezzo του Μάκη Ζουγανέλη στη Μύκονο.
«Όμως αυτή η εποχή έφυγε μαζί με τους Κολωνακιώτες που μετακόμισαν στην
Κηφισιά», μας λέει, καθώς φωτογραφίζεται στα σκαλιά του ιστορικού πρώην
Φιγκαρό με τον Άνεμο (αριστερά) και τον συνεργάτη του Γιάννη Αϊβαλιώτη (στη μέση).