ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Ο κ. Τζέσοπ ανησυχεί

Η ρήξη. Ο Πρόντι βρήκε την πόρτα των εργοδοτών κλειστή. Και τώρα; (του Φορατίνι, από τη «Ρεπούμπλικα»)

Ξεκαθαρίζει το μέτωπο για το 35ωρο στην Ευρώπη. Και αποδεικνύεται ότι το
ζήτημα αυτό θα αποτελέσει τα επόμενα χρόνια αντικείμενο λυσσώδους μάχης
ανάμεσα στους «κοινωνικούς εταίρους».

«ΣΤΗ Ρώμη και το Παρίσι, οι εργοδότες λένε “όχι”»: έτσι παρουσιάζει στην πρώτη
της σελίδα η χθεσινή «Χέραλντ Τρίμπιουν» τη ρήξη ανάμεσα στην εργοδοσία και
τις κυβερνήσεις της Γαλλίας και της Ιταλίας για το θέμα των 35 ωρών εργασίας.
Αφορμή για το δημοσίευμα αποτέλεσε η ξαφνική αποχώρηση του συνδέσμου ιταλών
εργοδοτών (Confindustria) από τις συνομιλίες με την κυβέρνηση. Η συμφωνία του
1993 για τις συλλογικές διαπραγματεύσεις κινδυνεύει τώρα να τιναχτεί στον
αέρα, καθώς οι εργοδότες θα συνεδριάσουν τις ερχόμενες μέρες για να
αποφασίσουν πώς θα κλιμακώσουν τον εκβιασμό τους.

Η κυβέρνηση του Ρομάνο Πρόντι αρνείται προς το παρόν να κάνει πίσω και
βεβαιώνει ότι μέσα στις προσεχείς δέκα μέρες θα δώσει στη δημοσιότητα σχέδιο
νόμου για τη μείωση της εβδομάδας εργασίας από 40 σε 35 ώρες μέχρι το 2001. Σε
αντίθετη περίπτωση, η Κομμουνιστική Επανίδρυση έχει απειλήσει να άρει την
υποστήριξή της και τα συνδικάτα να κατεβούν σε γενική απεργία. Οι απειλές όμως
δεν σταματούν εδώ. Όπως προκύπτει από το άρθρο της «Χέραλντ Τρίμπιουν», οι
ευρωπαίοι εταίροι της Ιταλίας παρακολουθούν με ανησυχία και δυσαρέσκεια το
ναυάγιο των συνομιλιών. Και στις 3 Μαΐου, τη μαγική ημερομηνία που θα
συζητηθεί το αίτημα της Ιταλίας να ενταχθεί στην ΟΝΕ, υπάρχει κίνδυνος το
κλίμα να είναι αρνητικό…

Την ίδια ώρα, στο Παρίσι, ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Εργοδοτών Ερνέστ-Αντουάν
Σεγιέρ στέλνει επιστολή στον πρωθυπουργό Λιονέλ Ζοσπέν με την οποία του ζητεί
να αναβάλει για δύο χρόνια την εφαρμογή του 35ώρου στη Γαλλία. Το κόστος ενός
τέτοιου μέτρου θα ήταν υπέρογκο, υποστηρίζει. Και η εφαρμογή του θα υπονόμευε
την αποτελεσματικότητα και την ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων. Χώρια που
δεν θα δημιουργούνταν θέσεις εργασίας. (Κι ίσως να καταργούνταν και οι
υπάρχουσες, θα μπορούσε να προσθέσει ο κ. Σεγιέρ. Και να κλείσουν οι
βιομήχανοι τα εργοστάσια. Και να μετακομίσουν στη Σιγκαπούρη. Και να βγουν οι
άνεργοι στους δρόμους. Και να πέσει ο Ζοσπέν. Και να γίνουν εκλογές. Και να
τις κερδίσει ο Λεπέν. Και να μεταδοθεί ο ιός του νεοφασισμού και στην υπόλοιπη
Ευρώπη. Και να έλθει έτσι το τέλος του ανθρώπινου πολιτισμού).

Τη χαριστική βολή την έδωσε ο κύριος Τζούλιαν Τζέσοπ. Δεν τον γνωρίζετε,
είπατε; Ποιος τον εξέλεξε, ρωτήσατε; Κανείς. Όπως μας πληροφορεί όμως η
«Χέραλντ Τρίμπιουν», είναι εξέχων οικονομολόγος στην εταιρεία Nikko Europe του
Λονδίνου. Άρα η γνώμη του μετράει περισσότερο από τη δική σας. Και η γνώμη του
είναι ότι αν η Ιταλία ακολουθήσει το «κακό παράδειγμα» της Γαλλίας, οι δύο
χώρες θα γίνουν λιγότερο ελκυστικές για τους επενδυτές. Κι έτσι η ανεργία,
αντί να μειωθεί, θα αυξηθεί. Και η προοπτική αυτή κάνει τον κ. Τζέσοπ να
ανησυχεί ιδιαιτέρως.