ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Σλόμπο και Σαντάμ

Σαντάμ Χουσεΐν. Μαζί με τον Μιλόσεβιτς είναι οι αληθινοί αρχιτέκτονες της «νέας τάξης»

Ποιοι είναι οι πραγματικοί αρχιτέκτονες της νέας παγκόσμιας τάξης; Ο Μπιλ
Κλίντον; Ο Τόνυ Μπλαιρ; Ο Μπιλ Γκέιτς; Λάθος, λάθος, λάθος. Όλοι αυτοί δεν
πιάνουν τίποτα μπροστά στον Σαντάμ και τον Σλόμπο.

ΠΡΩΤΑ ΟΙ διαφορές, όπως τις αποτυπώνει ο γνωστός δημοσιογράφος Έντουαρντ
Μόρτιμερ στους «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς». Ο Σαντάμ Χουσεΐν και ο Σλόμπονταν
Μιλόσεβιτς δρουν σε διαφορετικά πολιτικά και πολιτιστικά πλαίσια. Στη
μετακομμουνιστική Ευρώπη, αντίθετα με τον μετα-αποικιακό αραβικό κόσμο, είναι
αναγκαίες κάποιες παραχωρήσεις προς την κατεύθυνση της ελευθερίας και της
δημοκρατίας. Οι αντίθετες φωνές πρέπει να γίνονται ­ σε ένα βαθμό, έστω ­
ανεκτές. Ο Σαντάμ δεν θα επέτρεπε ποτέ στους Κούρδους αυτονομιστές να εκλέξουν
τον «πρόεδρό» τους κάτω από τα μάτια της αστυνομίας του, όπως ετοιμάζεται να
κάνει ο Μιλόσεβιτς με τους Αλβανούς του Κοσσυφοπεδίου στις 22 Μαρτίου.

Ο πρόεδρος της Γιουγκοσλαβίας είναι ένας πρώην κομμουνιστής που εκμεταλλεύεται
με επιδέξιο τρόπο τον εθνικισμό για να παρατείνει την εξουσία του. Ο πρόεδρος
του Ιράκ είναι ένας εθνικιστής που έχει αντιγράψει τις ολοκληρωτικές τεχνικές
του κομμουνισμού και του φασισμού. Ο Μιλόσεβιτς είναι σχετικά μορφωμένος και
ανέβηκε στην εξουσία ως τεχνοκράτης στο πλαίσιο του κομμουνιστικού
κατεστημένου. Ο Σαντάμ ήταν ένας αδίστακτος αξιωματούχος που ανέβηκε στην
κομματική ιεραρχία με μια σειρά από συνωμοσίες. Ο πρώτος, αντίθετα με τον
δεύτερο, δεν έχει δολοφονήσει προσωπικά κανέναν. Ούτε έχει κατασκευάσει ή
χρησιμοποιήσει όπλα μαζικής καταστροφής. Προτιμά να εργάζεται με τη βοήθεια
μεσαζόντων, τους οποίους μπορεί πάντα να αποκηρύξει.

Περιέργως, συνεχίζει ο Βρετανός δημοσιογράφος, οι ομοιότητες μεταξύ των δύο
ηγετών είναι μεγαλύτερες από τις διαφορές τους. Και οι δύο, προκειμένου να
διατηρήσουν την εξουσία, έχουν δώσει εντολές που οδήγησαν στο θάνατο χιλιάδων
αθώων ανθρώπων. Και για τους δύο υπάρχουν αρκετά στοιχεία που να δικαιολογούν
τη δίκη τους από ένα Διεθνές Δικαστήριο με τις κατηγορίες των εγκλημάτων
πολέμου και των εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας. Η διαδικασία αυτή, όμως, δεν
έχει ξεκινήσει ούτε αναμένεται να ξεκινήσει. Και τούτο, γιατί τόσο ο Σαντάμ
όσο και ο Σλόμπο διαθέτουν το ταλέντο να «πλασάρονται» στη διεθνή κοινότητα ως
απαραίτητοι. Και ως το έλασσον κακό μπροστά σε μια αντιπολίτευση ανοργάνωτη,
ανεξέλεγκτη και αναξιόπιστη.

Και οι δύο ηγέτες γνωρίζουν να εκμεταλλεύονται τις διαφωνίες στο Συμβούλιο
Ασφαλείας, «ποντάροντας» στην ορθόδοξη αλληλεγγύη ο ένας, στην παναραβική
αλληλεγγύη ο άλλος. Και οι δύο έχουν επιζήσει των κυρώσεων χωρίς να πληγεί η
εξουσία τους. Και οι δύο χρησιμοποιούν την κατάσταση των λαών τους, για την
οποία κυρίως οι ίδιοι είναι υπεύθυνοι, για να ζητήσουν άρση των κυρώσεων. Πάνω
απ’ όλα, όμως, Μιλόσεβιτς και Σαντάμ δίνουν λόγο ύπαρξης στη λεγόμενη «διεθνή
κοινότητα». Αναγκάζουν τη μοναδική εναπομείνασα υπερδύναμη να συνεχίσει να
παίζει τον ρόλο του χωροφύλακα. Και θέτουν τις υπόλοιπες χώρες προ
βασανιστικών διλημμάτων: να ζητούν ενεργότερη αμερικανική ανάμιξη ή όχι, να
εντάσσονται σε ευκαιριακές συμμαχίες ή να κινδυνεύουν να χαρακτηριστούν παρίες
και συνένοχοι των κακών.