Αποφυλακίζουν παιδεραστές

Τουλάχιστον 150 καταδικασθέντες για σεξουαλικά εγκλήματα, μεταξύ των οποίων
και έξι αμετανόητοι παιδεραστές, πρόκειται να αποφυλακισθούν κατά τα δύο
επόμενα χρόνια, χωρίς επιτήρηση ­ προοπτική που έχει προκαλέσει ανησυχία στην
βρετανική κοινή γνώμη.

Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ και οι κοινωνικές υπηρεσίες εμφανίζονται ανίσχυρες να
αντιμετωπίσουν αυτή τη στρατιά επικίνδυνων αποφυλακισθέντων, οι οποίοι δεν
εμπίπτουν στις διατάξεις της νέας νομοθεσίας που προβλέπει περιοριστικά μέτρα
για τους βιαστές και τους παιδεραστές.

Τα νομικά κενά δημιούργησε ο νόμος περί ποινικής δικονομίας του 1991, ο οποίος
υποχρεώνει τούς μετά το 1992 καταδικασθέντες για σεξουαλικά εγκλήματα να
τίθενται υπό παρακολούθηση μετά την αποφυλάκισή τους. Δυστυχώς, όμως, ο νόμος
δεν προβλέπει τίποτα για τους καταδικασθέντες πριν από το 1992, οι οποίοι
επιστρέφουν στην κοινωνία χωρίς καμία επιτήρηση, αφού εκτίσουν την ποινή τους.

ΝΟΜΙΚΑ «ΠΑΡΑΘΥΡΑ»

Η αστυνομία ζητεί αλλαγές στη νομοθεσία, ώστε να κλείσουν αυτά τα νομικά
«παράθυρα», για να μην κυκλοφορούν χωρίς περιορισμούς οι αποφυλακισθέντες για
σεξουαλικά εγκλήματα, οι οποίοι μπορεί ανά πάσα στιγμή να υποπέσουν στο ίδιο
αδίκημα. Κατά τους αστυνομικούς, μία λύση θα ήταν να κρατούνται οι άνθρωποι
αυτοί επ’ άπειρον σε ειδικά ψυχιατρικά ιδρύματα, με βάση τον νόμο περί ψυχικής υγείας.

Το μέγεθος του προβλήματος απεικονίζει η περίπτωση του Ρόμπερτ Όλιβερ, βιαστή
και δολοφόνου του 14χρονου Τζέισον Σουΐφτ, ο οποίος αποφυλακίστηκε τον
περασμένο Σεπτέμβριο, αφού εξέτισε οκτώ χρόνια από τα 15 στα οποία είχε καταδικαστεί.

Ο 43χρονος Ρόμπερτ Όλιβερ, μαζί με τον συγκατηγορούμενό του Σίντνεϊ Κουκ είχαν
αρχικά κατηγορηθεί για φόνο, αλλά δικάστηκαν με την κατηγορία της
ανθρωποκτονίας. Είναι ύποπτοι για τουλάχιστον δύο ακόμα βιασμούς και φόνους
παιδιών. Ο Σίντνεϊ Κουκ πρόκειται να αποφυλακισθεί τον ερχόμενο μήνα, αφού θα
έχει εκτίσει 11 χρόνια από τα 19 της ποινής του.

Ο Ρόμπερ Όλιβερ εξακολουθεί να αρνείται την ενοχή του, έχει φαντασιώσεις ότι
κοιμάται με νεαρά αγόρια και χαρακτηρίζεται από τους ειδικούς ως δημόσιος
κίνδυνος, που εξακολουθεί να προσελκύεται από τα αγόρια.

Ο Ρόμπερτ Όλιβερ έφτασε τον περασμένο Οκτώβριο στο Μπράιτον, όπου συναντήθηκε
με έναν άλλο καταδικασμένο παιδεραστή. Η αστυνομία τον παρακολουθούσε,
ανίσχυρη να επέμβει, να επισκέπτεται μία παιδική βιβλιοθήκη και να παρατηρεί
τα παιδιά να παίζουν στις παιδικές χαρές του Μπράιτον.

ΚΑΤΑΚΡΑΥΓΗ

Καθώς η κατακραυγή της κοινής γνώμης από την αποφυλάκισή του κορυφωνόταν, ο
Ρόμπερτ Όλιβερ φοβήθηκε για την ασφάλεια και τη ζωή του και ζήτησε την
προστασία της αστυνομίας.

Έτσι, έζησε επί τέσσερις μήνες σε ένα αστυνομικό τμήμα, πριν τελικά βρεθεί τον
περασμένο Φεβρουάριο ένα κρεβάτι σε μία ιδιωτική μονάδα για άτομα με ψυχικές
διαταραχές. Η όλη επιχείρηση προστασίας των παιδιών από τον Όλιβερ, αλλά και
προστασίας του βιαστή και δολοφόνου από πιθανούς εξαγριωμένους πολίτες, έχει
κοστίσει μέχρι τώρα περισσότερες από 100.000 στερλίνες.

«Δεν είχε μόνιμη διεύθυνση και έκανε παρέα με άλλους καταδικασμένους για
σεξουαλικά εγκλήματα. Ήταν φοβισμένος. Και οι άνθρωποι που φοβούνται είναι
επικίνδυνοι», δήλωσε ο επιθεωρητής Τζορτζ Σμιθ.

Η ΑΠΕΙΛΗ για τα παιδιά δεν προέρχεται μόνο από τους καταδικασμένους
παιδεραστές που πρόκειται να αποφυλακισθούν, αλλά και από την σεξουαλική
εκμετάλλευσή τους.

Όπως ανακοίνωσε το υπουργείο Εσωτερικών της Βρετανίας, ο αριθμός των παιδιών
τα οποία συνελήφθησαν και καταδικάστηκαν για πορνεία διπλασιάστηκε μέσα σε ένα χρόνο!

Τα στοιχεία που ανακοινώθηκαν τάραξαν τις οργανώσεις που αγωνίζονται για τα
δικαιώματα του παιδιού, οι οποίες ζήτησαν από την κυβέρνηση την αλλαγή της
νομοθεσίας, έτσι ώστε τα παιδιά να αντιμετωπίζονται ως θύματα.

Σύμφωνα με το υπουργείο Εσωτερικών, 210 παιδιά ηλικίας κάτω των 17 χρόνων
καταδικάστηκαν για πορνεία το 1996, σε σύγκριση με 101 το 1995.

Ανάμεσά τους ήταν και ένα κοριτσάκι 11 χρόνων!

«Γνωρίζουμε ότι η αντιμετώπιση της αστυνομίας προς τα παιδιά του δρόμου είναι
τα τελευταία χρόνια πιο επιεικής, επομένως οι αριθμοί που ανακοινώθηκαν μας
προκάλεσαν αληθινό σοκ», δήλωσε ο Ιάν Σπαρκς, πρόεδρος της Εταιρείας
Προστασίας του Παιδιού, ο οποίος ασκεί πιέσεις ώστε ο νόμος να καταδιώκει όχι
τα παιδιά που εκδίδονται αλλά εκείνους που αναζητούν τον πληρωμένο έρωτα παιδιών.

«Μέχρι να παράσχουμε στα παιδιά την προστασία του νόμου, θα εξακολουθήσουν να
βρίσκονται στο έλεος ενηλίκων που τα εκμεταλλεύονται σεξουαλικά».