ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Μα πού τ’ ακούει;

«ΝΤΡΟΠΗ ΣΟΥ. Δεν σου έχω πει να μη λες τέτοιες λέξεις; Πού τις άκουσες;».
Κλασική παρατήρηση γονιών στο παιδί τους, ιδιαίτερα όταν ξεστομίζουν, μπροστά
σε κόσμο ­ τα σκασμένα τότε τα θυμούνται ­ κάθε λογής «κοσμητικά» επίθετα απ’
αυτά που ακούν ­ πού αλλού; ­ στο σπίτι τους, στην τηλεόραση, στο δρόμο, στο
σχολείο. Επαναλαμβάνει ό,τι ακούει στο αυτοκίνητο από τη μαμά όταν ο οδηγός
που προπορευόμενου αυτοκινήτου φιλάει το κορίτσι του και καθυστερεί στο
φανάρι. Ή όταν η κυρία ­ οδηγός του αυτοκινήτου που έπεται κορνάρει νευρικά
για να προλάβει ­ τι άραγε; ­ να διανύσει γρήγορα το πολύ είκοσι μέτρα για να
σταματήσει και πάλι στο κόκκινο φανάρι. Νιώθουμε ντροπή όταν ακούμε τα
τρυφερούδια μας εν μέσω σαλονιού που σφύζει από τους καλεσμένους μας να
εκνευρίζεται ­ πιστό αντίγραφό μας ­ και να «διανθίζει» το λόγο του με λέξεις
που παραπέμπουν σε τουαλέτες

ή στον καβγά Κούγια – Μητρόπουλου. Μάταια επαναλαμβάνουμε στην αγανάκτησή μας
τις κομψότερες εκφράσεις που χρησιμοποιεί συχνά-πυκνά ο υπουργός Δικαιοσύνης
κ. Ευάγγελος Γιαννόπουλος.

Το παιδί αρνείται να χρησιμοποιήσει τις λέξεις «βλαξ», «ηλίθιος» ή «τενεκές
ξεγάνωτος».

Προτιμά τις βαρύτερες ύβρεις. Λες και του αρέσει η συγκεκριμένη πλοκή των
συμφώνων και των φωνηέντων που συνθέτουν τη λέξη. Εκτός και αν επηρεάζεται από
το ύφος μας όταν τις χρησιμοποιούμε.