Θέλουν τρίτο πόλο…

Η εικόνα είναι μάλλον συνηθισμένη τις τελευταίες ημέρες στο Περιστύλιο της
Βουλής, κι από τη Δευτέρα και μετά, περισσότερο. Βουλευτές της Νέας
Δημοκρατίας συζητούν ανά δύο ή τρεις τις εξελίξεις, και το ύφος τους φανερώνει
ότι όχι μόνο δεν βρίσκουν λύση στο πρόβλημα του κόμματος, αλλά επιπλέον
δείχνουν να φοβούνται ότι οι εξελίξεις μπορεί να είναι ανεξέλεγκτες.

Η σταθερή τους εκτίμηση είναι ότι «η κρίση είναι η μεγαλύτερη που έχει περάσει
το τελευταίο διάστημα το κόμμα», και οι απόψεις που ποικίλλουν αφορούν το αν
τελικά είναι λύση η τακτική που ακολουθεί ο πρόεδρος του κόμματος. Σ’ αυτό το
κλίμα των αναζητήσεων, σπουδαίο ρόλο παίζουν ορισμένοι νέοι, στην ηλικία,
βουλευτές οι οποίοι δείχνουν να προβληματίζονται σοβαρά για το πού πάει το
πράγμα. Η προοπτική τους είναι να συγκροτηθεί έστω και άτυπα ένας τρίτος πόλος
ανάμεσα στους Κ. Καραμανλή και Κ. Μητσοτάκη, με στόχο να μορφοποιηθεί και ο
τρόπος της αντίδρασης στην επαπειλούμενη διάσπαση της παράταξης. Στελέχη με
σοβαρή δράση στο εσωτερικό της Ν.Δ. οι βουλευτές αυτοί, πασχίζουν να
αποκαταστήσουν ένα πεδίο συνεννόησης με άλλους βουλευτές που διαθέτουν
παρόμοιες ή παραπλήσιες ανησυχίες.

ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΑ ΔΥΟ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ

Το σημαντικό είναι ότι οι βουλευτές που φιλοδοξούν να συστήσουν τον τρίτο πόλο
στη Ν.Δ., προέρχονται και από τα δύο στρατόπεδα που συγκρούονται σήμερα στη
Ν.Δ. Η επικράτηση του Κ. Καραμανλή στο Συνέδριο δεν έλυσε όπως πολλά από αυτά
τα στελέχη ανέμεναν, το πρόβλημα της αναδιανομής της κομματικής ηγεσίας. Η
συγκρότηση του οργάνου των τομεαρχών αποδόθηκε σε πολιτική «συμφωνία»
Καραμανλή – Μητσοτάκη, αποτέλεσμα της οποίας ήταν υποτίθεται, η στήριξη που
πρόσφερε ο Κ. Μητσοτάκης στον Κ. Καραμανλή. Έτσι έμειναν εκτός, μια σειρά
στελέχη πρώτης γραμμής της νεώτερης γενιάς όπως ο Γ. Βουλγαράκης, ο Μ.
Κεφαλογιάννης, ο Α. Παπαληγούρας, ο Δ. Κωστόπουλος, ο Θ. Κασσίμης κ.ά.

Τα στελέχη αυτά άρχισαν να «ψάχνονται», γιατί προφανώς δεν είχαν φανταστεί το
πολιτικό τους μέλλον ως απλοί βουλευτές του κόμματος, για ολόκληρη την 4ετία.
Το αποτέλεσμα αυτών των αναζητήσεων ήταν να διαπιστωθεί ότι υπάρχει χώρος,
αλλά και σπουδαίοι λόγοι, για την ανάπτυξη ενός τρίτου πόλου. Πρωταγωνιστικό
ρόλο σ’ αυτή την ιστορία φαίνεται να έχουν παίξει οι Γ. Βουλγαράκης και Μ.
Κεφαλογιάννης αρχικά, και εν συνεχεία ο Α. Παπαληγούρας. Ποιο είναι το
ενδιαφέρον; Ότι στις απόψεις τους φαίνεται να προσχωρούν στελέχη και από τις
δύο «παρατάξεις» της Ν.Δ.

ΔΙΑΨΕΥΣΗ ΠΡΟΣΔΟΚΙΩΝ

Έτσι στους προαναφερόμενους που προέρχονται από την μητσοτακική πτέρυγα πρέπει
να προστεθεί ο Β. Μεϊμαράκης, Ο Ν. Ζαφειρόπουλος και ο Θ. Κασσίμης, που είναι
χαλαρά πλέον συνδεδεμένοι με τον Κ. Μητσοτάκη. Από την άλλη πλευρά, των
λεγομένων «καραμανλικών» μια σειρά στελέχη, όπως ο Δ. Κωστόπουλος, ο Π.
Λουκάκος, ο Γ. Καλός, φαίνεται και αυτοί να συμμερίζονται παρόμοιες ανησυχίες.
Οι «καραμανλόφρονες» έχουν έναν επιπλέον λόγο να είναι ανήσυχοι: θεωρούν ότι
οι προσδοκίες που γέννησε η εκλογή Καραμανλή στην ηγεσία του κόμματος δεν επαληθεύθηκαν…

Είναι κοινό μυστικό ότι ήδη οι βουλευτές αυτοί, συζητούν μεταξύ τους για το τι
δέον γενέσθαι, και για τη μορφή και το είδος που θα μπορούσε να πάρει αυτή η
παρέμβαση. Ένας βουλευτής, από τους προαναφερόμενους, δήλωσε σχετικά στα
«ΝΕΑ»: «δεν είναι εύκολο να πει κανείς τι μπορεί να γίνει ­ ακόμη και στο
άμεσο μέλλον. Γιατί οι εξελίξεις, και η δική μας θέση, εξαρτώνται από τέσσερις παράγοντες».

Κατά τον ίδιο βουλευτή, οι παράγοντες αυτοί είναι: «πρώτον, τι θα κάνει ο
Μητσοτάκης, κι αν προτίθεται να ιδρύσει νέο κόμμα. Δεύτερον, αν θα εκδηλωθεί
και πώς η πρόθεση του Μ. Έβερτ να πάρει τη ρεβάνς της “προδοσίας”. Τρίτον, το
πού είναι διατεθειμένος να φτάσει ο Κ. Καραμανλής μετά τις διαγραφές και την
κόντρα με τον Μητσοτάκη. Και τέταρτον, τι θα κάνει η βάση του κόμματος η οποία
για πρώτη φορά εδώ και πολλά χρόνια εμφανίζεται διασπασμένη».

ΚΑΜΠΑΝΑΚΙ

Πάντως οι βουλευτές δεν προτίθενται επί του παρόντος να προχωρήσουν σε κάτι
θεαματικό. Θεωρητικά επειδή οι περισσότεροι προέρχονται ή κινούνται στον χώρο
της κεντροδεξιάς, ο μόνος λόγος που θα τους έκανε να αντιδράσουν επωνύμως θα
ήταν αν το κόμμα έγερνε ακόμη περισσότερο προς τη δεξιά. Δηλώνουν «ανήσυχοι»
από τις τελευταίες ακροδεξιές εξάρσεις επωνύμων στελεχών του κόμματος, και
επιφυλάσσονται για το μέλλον. «Ε, όχι και να δεχθούμε τη “Χρυσή Αυγή”», λένε,
χτυπώντας «καμπανάκι» για τον Κ. Καραμανλή…