Καφές – πασαρέλα, πατίνι, μπιφτέκι και χορός

Στη Γλυφάδα απογειώνεσαι. Κάτι οι πιτσιρικάδες με τα σκέιτ, κάτι οι
plane-spotters στην ταράτσα του «Εμμαντίνα», κάτι ο γνωστός κι αγαπημένος
θόρυβος των αιρ-μπας και λοιπών ιπτάμενων αντικειμένων που διασχίζουν τον
ακριβό αέρα της περιοχής, σ’ αυτό το κομμάτι της αττικής γης η αδρεναλίνη
κινείται πιο γρήγορα. Κι έχει μπροστά της ευρύ πεδίο δράσης. Σα να κάνεις
«extreme spor». Από την παραλιακή λεωφόρο με τις μεγάλες πίστες στα εστιατόρια
των πολυεθνικών γεύσεων, κι από τα μπαράκια-καφέ μέχρι τη μπιφτεκούπολη η
ενέργεια όσων βολτάρουν στη Γλυφάδα διαχέεται και ηλεκτρίζει την ατμόσφαιρα.
Μόνο η Βουλιαγμένης, η οποία καταντάει ­ έτσι που εξαφανίστηκαν όλα τα ρέματα
και τα ποτάμια ­ να θεωρείται το φυσικό σύνορο μεταξύ «Άνω» και «Κάτω»
Γλυφάδας, ανακόπτει το ρεύμα. Μάλιστα, κύριοι. Στην «Κάτω» μετρήθηκαν πέντε
πίστες, τρεις ντίσκο (τι μου θυμίζει, τι μου θυμίζει η λέξη!),… 87
καφετέριες / εστιατόρια / μπαρ, ένα λούνα-παρκ, και μερικά ξενοδοχεία ­
απομεινάρια μιας εποχής που η γειτονιά ήταν θέρετρο. Ενώ στην «Άνω», τι
υπάρχει; Μόνο δύο κέντρα και τριάντα καφετέριες! Σχεδόν τίποτα δηλαδή. Αν πάτε
κατά Γλυφάδα μεριά πάντως υπάρχουν δύο πολύ βασικές συμβουλές: αν σας δώσουν
ραντεβού στο φάρο, μην ψάξετε για… νησί, είναι η μία. Η άλλη, ποτέ μα ποτέ
μη ζητήσετε ταξί για το κέντρο οπουδήποτε αλλού εκτός από την πιάτσα που
«βλέπει» το φανάρι της Ποσειδώνος (αν δεν θέλετε να βρεθείτε στον δρόμο με το
ταξί να έχει πάθει βλάβη). Κι αν είστε πρωινός τύπος, προτιμήστε τις γραμμές –
εξπρές του ΟΑΣΑ. Στοιχίζουν λιγότερο και δεν ρυπαίνουν… Αλλά ποιος είναι
τρελός να φύγει από τη Γλυφάδα (όπως εγώ;).

Ο «Δάκτυλος του Μπλουζ» ή αλλιώς «Blues Finger» είχαν την τιμητική τους το βράδυ της περασμένης Πέμπτης στο «Jester’s Club». Ήxos μπλουζ, σαξόφωνα και ύφος απόλυτα ταιριαστό στο αμερικάνικο στυλ της περιοχής. Ο Μιχάλης, ο Γιάννης, ο Γιώργος, ο Γιάννης και ο Σπύρος είναι μια παρέα που έγινε μπάντα πριν από πέντε χρόνια. Δεύτερη φορά εμφανίζονται στη Γλυφάδα. Όνειρό τους, το Ρόδον και φυσικά ν’ αποκτήσουν κάποτε το δικό τους στούντιο

ΚΑΛΑΜΙΑ. Να τι υπήρχε εκεί που σήμερα βρίσκεται η μπιφτεκούπολη. Καλάμια, νερά
και λίμνες. Ίδιος αέρας τότε, ίδιος και τώρα. Τώρα τι μεσολάβησε και ο νυν
«αέρας» κατά μήκος και στις κάθετες της Μεταξά ανέρχεται έως και… 120 ζεστά
εκατομμύρια… Ήταν σαν θέλημα Θεού. Ίσως πάλι είναι τα καλάμια που λείπουν.
Άλλες περιοχές έχουν αέρα που τιμάται εκατομμύρια κι άλλες έχουν αεράκι απλώς.
Της Γλυφάδας ο αέρας την κατατάσσει στις ακριβότερες γενικά γειτονιές του
Λεκανοπεδίου. Ακόμα και ψιλικατζίδικο ν’ ανοίξει κανείς, που λέει ο λόγος, θα
πληρώσει τον αέρα χρυσάφι.

Πίσω στις καλαμιές. Η κ. Διαλεχτή Φασουλά τις αντίκρυσε πρώτη φορά στη ζωή της
όταν το ’41 αποφασίστηκε να γίνει αεροδρόμιο στο «Χασάνι». Αυτή ήταν η
ονομασία της περιοχής του αεροδρομίου πριν. Ο παππούς της κυρίας Διαλεχτής
είχε ονομαστό κρεοπωλείο και σφαγεία στον Γαλατά, πριν έρθει πρόσφυγας στη
Μυτιλήνη. Κρεοπωλείο λοιπόν άνοιξε στο Χασάνι αργότερα ο πατέρας της ο Γιώργος
και πούλαγε κρέας στις οικογένειες Γιαννούκου (ο πεθερός του Κωνσταντίνου
Μητσοτάκη), τον Ωνάση, τον Γαρουφαλίδη και γενικώς όσους διέθεταν χρήμα για ν’
αγοράσουν. Όμως η απόφαση για το αεροδρόμιο ξερίζωσε ξανά την οικογένεια.
«Ήρθαμε εδώ κι ανοίξαμε ξανά το μαγαζί, αλλά και χασαποταβέρνα», θυμάται με
πολλή συγκίνηση η γυναίκα, που κάθεται στο ταμείο του «George» ­ ναι, ναι
είναι το πρώτο μαγαζί της Γλυφάδας, αυτό που στα 120 τραπέζια του σήμερα δεν
βρίσκει κανείς να καθήσει το καλοκαίρι, αυτό που με τα περίφημα «μπιφτεκάκια»
έδωσε το όνομα σε μια ολόκληρη γειτονιά κι όλοι πια ξέρουν την «μπιφτεκούπολη».

Ποιος είναι ο Amoudi και πού απέκτησε αυτό το υπέροχο μαύρισμα; «Κοίτα, υπάρχουν δύο τρόποι αυτή την εποχή. Να κάνεις σκι ή σολάριουμ. Εγώ απλώς γεννήθηκα έτσι», λύνει την απορία μας χαμογελώντας, με το μυστήριο της Τρίπολης του Λιβάνου αποτυπωμένο στα χείλη. Την γενέτειρα του δηλαδή. Αγαπημένες του πόλεις η Αθήνα και το Παρίσι (μ’ αυτή τη σειρά). Βάζει μουσική στο μαγαζί του πατέρα του κι όταν θέλει να χορέψει πηγαίνει στο King Size

Από εκείνα τα χρόνια έως σήμερα η περιοχή έχει μεταμορφωθεί στα μάτια της
γυναίκας. «Θυμάμαι που τότε περπατούσα μέχρι το νεκροταφείο, επέστρεφα και
ζήτημα ήταν αν αντίκρυζα άνθρωπο. Το πολύ-πολύ κανένα βοσκό με πρόβατα». Όμως,
βρε παιδί μου, πώς τα φέρνει η ζωή… Άνοιξαν κι άλλες ταβέρνες στην οδό
Κωνσταντινουπόλεως κι όλες δουλεύουν. Κι ας υπάρχουν δίπλα τους όλα τα
ταχυφαγεία του Κεντάκι και του Τέξας μαζί. Τι να μετρήσει κανείς. Σε ακτίνα
δράσης πεντακοσίων μέτρων υπάρχουν Goody’s, McDonald’s, Wendy’s, KFC, Corner,
Everest, Delikiosk, Old Baker’s, κρεπερί, Μεξικάνικο, Λιβανέζικο, Δωδώνη,
Δεληολάνης, Κινέζικο, Ιταλικά, σουβλατζίδικα απλά, σουβλατζίδικα σινιέ κ.λπ.,
κ.λπ. (πραγματικά είναι δύσκολο να τα θυμηθείς όλα).

Τα στέκια της μόδας λειτουργούν από το πρωί (σχήμα λόγου δηλαδή), έως το βράδυ, όταν τα φώτα χαμηλώνουν και η διάθεση χαλαρώνει

«Η ροή του κόσμου δεν σταματάει ποτέ, λένε τα παιδιά που δουλεύουν στην πιο
ψηλή κορυφή του κόσμου. Από τις 5 έως τις 8 το πρωί κατεβαίνει για φαγητό όλο
το «Αμφιθέατρο» και το «Βαρελάδικο». Είναι η ώρα που ο δρόμος φρακάρει από τα
κυβικά. «Το περίεργο είναι πως η περιοχή, αν και ακριβή, έχει αρκετούς
Αλβανούς και μάλιστα κυκλοφορούν με Πεζό Ραλί, Μερσεντές και γενικά καλά
Ι.Χ.». Να και κάτι που δεν ξέραμε! Από τις 8.00 έως τις 10.00 οι καφέδες
πωλούνται σαν τρελοί. Καπουτσίνο, γιατί, λέει, είναι φθηνός. Υπάλληλοι των
γύρω γραφείων. Από τις 10.00 έως τις 2.00 ο κόσμος που ψωνίζει στα μαγαζιά,
μετά τις 2.00 κυρίως μαθητές για καφέ, σάντουιτς, παγωτό. Από τις 5.00 έως
6.30 κάπως ηρεμεί η κίνηση στα φαγάδικα, για ν’ ανέβει σταδιακά, με κορύφωση
9.00 με 12.00 την Παρασκευή και το Σάββατο το βράδυ. Βροχή τα κατοστάρικα στα
μηχανάκια της παρκοεταιρείας.

Έτσι κυλάει η ζωή σ’ αυτό το κομμάτι της πόλης. Παραλλήλως όμως υπάρχουν τόσα
πράγματα που συμβαίνουν. Στο στενάκι της Όσκαρ για παράδειγμα, εκεί που είναι
στέκι πολλών ιπτάμενων και μη της Ολυμπιακής, ο παγωμένος εσπρέσο σ’ ένα από
τα Corte/Cosi/EgoMio οριοθετεί μια άλλη κατηγορία διασκέδασης με πιο χαλαρή
διάθεση και πιο σφιχτούς στομαχικούς. Είναι οι παρέες που θα απολάμβαναν με
τον ίδιο ακριβώς τρόπο «καφέ ο λε» στη σκεπαστή αγορά του Κόβεν Γκάρντεν.
Τάβλι, κινητά κι ακίνητα. Βλέμματα παντού, συνήθως πίσω από σκελετούς γυαλιών
ηλίου άνω των σαράντα χιλιάδων. Ένας καφές – πασαρέλα. Το βράδυ το σκηνικό
ενσωματώνει και τις ουρές των κινηματογραφόφιλων που απέκτησαν και το
Cinepolis, εκτός από τα «Γλυφάδα», «Αίγλη» και «Άνναντορ».

Glyfada στυλ. Κυρίως στο φαγητό

Τις καθημερινές, συνήθως τον καφέ διαδέχεται μια μπίρα, ένα ποτό και μετά κάτι
σε «τζανκ φουντ» ­ η διεθνής ορολογία του πρόχειρου φαγητού ­ προς παραλία
μεριά. Η αποχώρηση των Αμερικανών από τη Βάση έθεσε τέλος σε μια ένδοξη για
την περιοχή εποχή. Τέλος τα ναυτάκια και οι αξιωματικοί στους δρόμους, τώρα
πια σπάνια ακούς στου Βασιλόπουλου «πόσο έκι αυτό;». Η προφορά έγινε πιο
ελληνική. Έμειναν όμως τα μπαρ. Είναι οι ώρες προς τα μεσάνυχτα και αργότερα
που τα παιδιά, τα οποία είναι φίλοι μεταξύ τους, πιάνουν θέση στις σκληρές
πόρτες και οι έγχρωμοι αστέρες του μπάσκετ διασκεδάζουν τη νοσταλγία τους με
μια παγωμένη μπίρα σε στυλ Αμέρικαν Μπαρ. Και ο Κώστας, που σπουδάζει στη
σχολή πιλότων της Ολυμπιακής αλλά τα βράδια εκπληρώνει το τάμα του ως
ντι-τζέι, κάνει τις γυναίκες ν’ ανέβουν στα τραπέζια για ένα χοτ τσιφτετέλι
στις «Τρελλές Αγελάδες»… Αφήσαμε τη Γλυφάδα ακόμα να χορεύει όταν φύγαμε.

Και σαν να απέκτησαν οι αισθήσεις μια άλλη διαύγεια, να που μια ταμπέλα
τράβηξε την προσοχή, εκεί στο Σύνταγμα: απέκτησε και η Αθήνα το Plaza της, το
είδαμε αλήθεια λέμε, εκεί στη θέση του παλιού Meridien. Υπό το φως της
αλυσίδας Grecotel. Εκτός κι αν άναψαν δοκιμαστικά τα φώτα.

Οι «σερφάδες», Αργύρης, Θάνος, Γιώτης, είναι έτοιμοι να φτιάξουν το πρώτο κατάστημα surf. Στη Γλυφάδα φυσικά

ΠΟΥ Θ’ ΑΝΟΙΞΕΙ το πιο Xawai μαγαζί της χώρας; Μα, στη Γλυφάδα φυσικά. Και
ποιοι θα είναι τ’ αφεντικά του; Ο Θάνος και ο Αργύρης. Και πώς θα λέγεται;
Slick Bitch, δηλαδή κάτι που μπορεί και ν’ ακούγεται σαν «υγρή παραλία». Και
γιατί τώρα είναι θέμα αυτό; Γιατί ο Θάνος, ο Αργύρης και ο κολλητός τους ο
Γιώτης ανήκουν σε μια φυλή που αν μη τι άλλο συναντά κανείς κυρίως στη
Γλυφάδα: κάνουν μόνο ακραία σπορ, ζουν για το τέλειο κύμα, σνομπάρουν το
windsurf και μισούν θανάσιμα τους «ιν-λαϊνάδες» ­ όπως ο Άνταμ, που κινείται
με ρόλερς ­ και τους «γκαϊφέδες», όσους δηλαδή αράζουν στις καφετέριες με τις
ώρες παρκάροντας κατά προτίμηση το «τζιπ με τις σανίδες του σκι κάπου που να φαίνεται».

«Κοίτα πώς να στο εξηγήσω, άλλο μια σκέτη σανίδα στο κύμα κι άλλο μια σανίδα
με πανί», ξεκινάει την κουβέντα ο Θάνος, ετών 22, που έχει κάνει στη ζωή του ­
μέχρι στιγμής ­: «παρα-πέντε», hang-gliding, sky-diving, snowboard, surf,
skateboard bangee-jumping. Το ράφτινγκ μάλλον δεν καταδέχεται να το αναφέρει.

Ο Θάνος πίνει μιλκ-σέικ σοκολάτα κι ο Αργύρης φράουλα. Όση ώρα ο Γιώτης
τρελαίνει τον φωτογράφο μας με τις φιγούρες του σκέιτ, οι δύο συνεταίροι
εξηγούνται. «Εμείς θέλουμε να ζήσουμε τη ζωή μας. Κοίτα, βλέπεις γύρω σου
ανθρώπους ίδιους, να κάνουν ίδια πράγματα, πιεσμένοι συνεχώς. Εμείς είμαστε
ερωτευμένοι με τον τρόπο ζωής μας. Γράψτο αυτό».

ΧΡΕΙΑΣΤΗΚΕ να περιμένουμε σαράντα λεπτά για να εκμαιεύσουμε δυο κουβέντες από
τον κ. Κώστα Τζάκη. Όχι γιατί δεν ήθελε να μιλήσει, αλλά γιατί κάθε λεπτό
εμφανιζόταν άλλος πελάτης ζητώντας χοτ-ντογκ. Εκεί στον φάρο λοιπόν της
Γλυφάδας, η δουλειά δεν σταματάει ποτέ για τη διάσημη καντίνα. Με 550 δραχμές
έχεις στο χέρι ένα «φυτευτό» ­ για τους μυημένους ­ κομμάτι φρεσκοψημένης
μπαγκέτας με λουκάνικο. Ο κ. Τζάκης έκανε την ίδια δουλειά για χρόνια και στο
Σικάγο. Θα τον βρείτε εκεί τις σκληρές ώρες από τις 10 το βράδυ έως τις 6 το
πρωί. Στην ουρά συναντώνται οι φίρμες των παραλιακών μαγαζιών, οι θαμώνες
τους, οι αστυνομικοί της βάρδιας, τα τσιγγανάκια που σχολάνε από τα φανάρια,
τα παιδιά που δουλεύουν στα μαγαζιά και τα αφεντικά τους μαζί.